Σα λα λα λαλα

Σαν βρίσκεσαι χιλιόμετρα πιο κοντά απ’το κακό

έχεις λίγες ελπίδες
πιο φαεινές και γαριασμένα λευκές
Νομίζεις πως είσαι ανάμεσα σ’ αυτό που πάντα σου άρεσε
Ημιαπασχολησης χαμένο κι άγνωστο κουφαροειδές
μες τα πλήθη
Τίποτα δεν αλλάζει
ακόμα κι αν η φυγή σου είναι διέξοδος προσωρινή
από κατασκευασμένους πνιγμούς
Τίποτα δε μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στις πεθυμιές σου
και με μια φαντασία τσαλαβούτα στ΄ ανέφικτο
θαρρείς πως έχεις πλησιάσει
Η σάρκα σου θέλει τα κοψίδια της γκόμενας
κι η ψυχή δηλώνει ποιητικά αδιάθετη
ομπρός σε κάθε κομμάτι τ΄αοράτου εαφτού σου
Θα κάνεις τον στερεοτύπη για να νιώσεις καλύτερα
κι ότι προσφέρεις στον νου σου θα τα θεωρείς
βάλσαμα και δηλητήρια
Αν στο κελί του σαλονιού η κάτω απ’το λευκό πύργο
το κάμεις είναι το ίδιο
Δε ντρέπεσαι να διαδηλώνεις αυτό που θες να πράξεις
εκείνη την ώρα που το ΄χεις ανάγκη
Παραδόξως θα αποκτηθείς
από τη μάχη μ’αυτό που σε πονηρεύει ιδιοτελώς
χωρίς κανένα αντίκρισμα όπου κι αν είσαι
Περπατάς πάνω στο ιστορικά παλιό με μια αρμάδα ανθρώπων
που στο δεδομένο ποίμνιο τους δεν τοιχοκολλούν τις αξίες
απλά αλληλοκοιτάζονται
Νομίζεις πως το -έτσι απλά είναι φράση κουμπότρυπα
Κι αυτά που βλέπεις εκεί χάμω στις πλατείες των τσιμέντων
ρομαντικές λατέρνες άμαξες κι αμαξάδες μορφικά πουλάρια
αλυσοδεμένους γήινους ποδηλάτες σύγχρονες αισθητικές 

θεού εαυφτού υπό την σκέπη κι αγάπη του -είναι όλα όμορφα
το εγώ σου τα γνωρίζει όλα ακόμα
Λες -δεν είμαι άξιος κι αν δακρύζεις
είναι για το πόσο ανόητος και τυχερός δεν είσαι
Νομίζεις πως δεν ξέρεις σε πια εποχή θα ζούσες 

για να ρομαντζάρεις
να βγάζεις τρυφερά κι ανώδυνα σκατά στις ζωές σου
Δε θέλεις να γνωρίζεις
Κι αν το πάλεμα με το σήμερα σε νοιάζει
και μόνο αυτό
Μοιρολογάς σαν στον απολογισμό της εξόδου
θα περιφέρεις βαμμένα ξύλα
απ’την παραδεισένια κόλαση στο κεφάλι κι αντιστρόφως
Πέρα δώσε
Αθήνα - Σαλονίκη  μ΄ αγάπες
Λουλούδια ανάγκες
απώλειες κι όνειρα ξινά σαν μουνιού γέρμα
για ότι θα δώσει η αυγή και τα κουτσούβελα της
Θέλω λες
Είμαι λες
Είσαι κι ότι μπορεί να σκαρφιστούν ο νους οι ορμόνες
κι ισορροπία των ματιών το στερνό τρίτο σου μάτι
Δεν είναι κέρδος και πολυέξοδος τρόπος
να ζεις αυτό που δεν χρειάζεται να πεθυμείς
χωρίς να το ΄χεις
Σαν ζεις τόσο επιπόλαια κι ευεργετικά νιώθεις τ΄άγνωστο
σε πλήθος βαρετό
γιατί η επιλογή είναι να παραμείνεις άγνωστος γνωστικός
απαρατήρητος παραπαίοντος
Σκέψου τ΄ όφελος ενός φανταστικού ταξιδιού
παρά ενός σκληρά πραγματικού σαν έλκεις χρόνο
που μικραίνει όσο θεραπεύεσαι αιωνίως
Φτάνει
Αρκεί
Σαν μιλάς για κατάλληλους ανθρώπους
κατάλληλες στιγμές
κατάλληλες ανάγκες
Όχι
Όχι πεθυμιές
Γάματες
Αυτό είναι αγάπης σπίρτο
Πρέπει να τ΄ αποκαλείς ενδιάμεση ευτυχία
Τρώει και πίνει ανάμεσα στα φρύδια σου
Κανένας χρόνος δεν πιέζει ασφυκτικά
γιατί έτσι επιτάσσει γκοτζαμάνικα το μένος τους
για να ΄ναι όλα
ασφαλτόστρωτο τακτοποιημένο Ευ στον νου
Για σήμερα λες κι ίσως και για πάντα ευχετήριε
-Αρκώ
Μα  μη νομίζεις πως εδώ
Ανακαλύπτεις ξανά την ντροπή
Εδώ μπροστά απ’το μνημείο της φαντασίας σου
Αυτό που κάνεις είναι να εφοδιάζεις τη σκέψη
να βάζεις λόγια στου νου τη γούρνα 

με δήθενε υπέρτατο υλικό για να νιώσεις πιο ταπεινός
πιο διαφορετικός
Βλαξ!
Υπάρχει ανέφικτο
Υπάρχει ατελές
Υπάρχει τέλος
Υπάρχει ανισορροπία
Είσαι τέλειος ήδη
Το τέλμα του λευκού είναι ανάγκη
που πρέπει να καλυφθεί με κάθε σου ζωή 

Σαν έρθεις λίγο πιο κοντά με τόσο διαφορετικό τρόπο
ζήτα να δεις την πηγή 

όπως ο καθένας στη πορεία της αθανασίας
Εδώ
Υπάρχει έρωτας αντίπαλος
αγάπες Εν
και μια αυλαία που πρέπει να πέσει
για τ΄ ανεκπλήρωτο που πάντα συντροφεύει
τα πριν και τα μετά της υπάρξεως 
Εδώ φυσάει
Είναι άλλου είδους φυλάκα για ψυχές και λογισμούς
που τρέχουν 

αλαλάζουν για λίγο 

στροβιλίζονται ξανά για να ΄βρουν πορεία
Εδώ βλαξ!
Στο μεγαλείο του να νιώθεις το κεφάλι σου τεράστιο
απ΄ αυτοπεποίθηση κι αγάπες για θεούς εαυφτούς
Μόνο
-Μη ξαναμιλήσεις
για την δύναμη της ενάρετης αυταρέσκειας
που σε γεμίζει ελπίδες
Δε σου χρειάζονται
Οι πόλεις είναι ίδιες παντού
στο πηγαινέλα των ανθρώπων σου