Λευκό

Ουδένα ξημέρωμα φοβισμένο
αναμεσής σε πληγές κι αιώνια εμορφιά 

δεν πηγάζει 

απ’το θέλγητρο της δημιουργίας έως τώρα
Μόνο λευκά φορέματα  το κορμί στολίζουν

της ειμαρμένης φαντασίας

να περπατούν προληπτικά κι ανήθικα
στα πεζόδρομα του νου
Δε θέλω να  σταματήσω τίποτα
μηδέ να πω πως -

είναι ανέλπιστα τέλεια όλ΄ αυτά τα σκατά
Δεν υπάρχουν
Του νου το χημικό εργαστήρι  ότι παράγει
αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο εξ ιδανικό
και την σουρεάλ ανέφικτλιλα
μ΄ ότι λευκά ζεματίζει το σύμπαντο
-Ουχί ρε
Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές που λιώνουν 

σαν παγωτό που δεν πρόλαβα να γευτείς
Ολάκερο το κοσμικό  συνωμοτεί εναντίον μας
για όλα τα ψίχουλα εὐφραίνου κι ἀγάλλου 
Αφού το γκρι του πρώτου πρωινού φωτός
είναι τ΄ ομορφότερο χρώμα 

στη παλέτα των εφιαλτών
και της πορνοκατεσταλμένης φαντασίας
Έχει αίσθηση
μυρωδιά
δέος
γαλήνη
ανακούφιση 

όταν το κοιτάς δίχως δάκρυο στα τσίνορα
Τοπίο για μοναχικούς τεμπέληδες
εφαλτήριο για μελετημένες μνήμες
που δεν είναι 

ραμμένες στη φόδρα του παλαιού παλτό
Τι συνένωση προσδοκούν τα υγιή κύτταρα
για να πειστούν ότι πέρασε η μπόρα
κι όλα θ’ αλλάξουν γρήγορα εκ βαθέων;
Γιατί τόση βιασύνη;
Τι κερδίζω μάστορη;
Αυτό που ζητάς είναι ανάξια μικρό

μπρος σ’ αυτή την υπέροχη καυτή λάβα
που ισοπεδώνει τη ζωή σου
Ποτέ την ύπαρξη μόνο το σώμα
Ποτέ την ψυχή των σωλινίσκων
Αφέλεια κι αμέλεια δεν ορίζουν την πορεία
Δρόμος κρυψίνους
δέντρα δελεαστικά πανέμορφα
δύσβατα  σκατά που πρέπει λέει-
να περπατήσουμε με χαρά, δέος και σεβασμό
Είναι σαν την κλακαδόρο απομυθοποίηση 

του λευκού φορέματος

διά βρώση πόσην των όσων ο νους γνωρίζει

και πρέπει να πάθει για ν΄έχει γνώση ο φύλαξ
Ρεζούμ -
Αν τα ταξίδια δεν έχουν δράκους
νεράιδες ξωτικά και happy end;
Κάτι αλλάζει το τίποτα έτσι κι αλλιώς
Ίσως η γνώση μετά των παθών 
λογίζεται με πιο πειθαρχημένη βούληση
στην συνδιαλλαγή με τ΄ όνειρο 

όταν πιστεύουμε ότι το ζούμε
Είναι εποικοδομητικό το ξύπνημα όταν 

μια γλυκιά γεύση μικρής η μεγάλης εμπειρίας
ερωταγάπης κτλ μέσα γράφει ανεξίτηλο

Πες
-Δεν θα βγεις ποτέ από μέσα
Πόσες φορές 

το ΄χεις ακούσει απ΄ την πάρτη σου
Συνυπάρχουμε
για να πληγώνουμε ο ένας τον άλλον
αργά η γρήγορα
κι αυτό κρύβει όλο των μεγαλείων
της λανθάνον επιλογής
Ένα κοστουμάκι που έχει διαλεχτεί έκαστα
Κει πάνω
θα εκφωνήσουμε τον δικό μας λόγο
με δικαιολογίες
υπεκφυγές
λάγνο ψέμα
μπλουμ υποκρισία 
ψευδοανιδιοτέλεια και ψυχρό καθωσπρεπισμό
Τα λουλούδια δεν άνθισαν διότι

δεν πρόλαβα να τα ποτίσω -θα πω
κι η ευτυχία σε φιδότρυπες δεν καρτερεί

μηδέ ζεσταίνει κώλο
-Ποιος δεν θα βάλει το χέρι του
Ξημέρωσε σε μια πανδαισία μουσική
με πουλιά μαγκίτες
που δεν κελαηδούν για ένα κομμάτι αθανασίας
Ουδείς δισταγμός κι όρια
Συνεχίζουν αυτό
που ξέρουν να κάνουν εδώ και αιώνες
Τσίου