Μπαλκόνι

Σκέφτομαι
Αναζωπυρώνω ανταύγειες χρωμάτων

πρόσωπα κι εκατομμύρια λέξεις
Πάση δύναμη σκορπιέται και χάνεται
σε μπαλκόνι φωτεινό
και πόλεις φωτισμένες
Ερείπιο θηλυκό κοιτά της λήθης

τα πύρινα μάτια

βουβά αποσφουγγίζεται

Του γράφω -
-Σε ζήτησα
Δεν ήρθες
Που ήσουν 

Η ανάγκη σε καλούσε
Και πάλι με ζητώ εντός σου
Τρυφή ανάκριση με λέξεις 

που επαναλαμβάνονται 
Μια ένωση με το αύριο 

που δεν μπορεί να σκότωσαν οι μέρες
Μόνο φεγγάρια θάλασσα και ήλιος 

προδίδουν την ουσία σου

που τρέχει σαν μέλι σε βαζάκι ζωής
Πόσο θα μιλάει ακόμα 

αυτή η ζάλη της αποχαύνωσης

στο αυτί της θεωρίας
Φαντασία κολασμένη
πέτρα σε σφενδόνη ληστή
-Ξεχνάς 

τι σου απάντησα όταν μόνη σε βρήκα

-στον βυθό σου συναντώ

τη γραμμή των λογισμών που προστατεύεις
Είσαι εσύ
-Σ'  ότι 
Την αύρα την σιωπή σου

Και ποια ντροπή να προσφέρω
χωρίς να ξέρω πως πρέπει να σταθώ 

να σε θαυμάζω
-Σώπα λες 

κι άνοιξε τις πόρτες σου
γίνε χαρτάκι 
-Μάγισσα 

των δυνάμεων γυναίκα
Ένα σκουπίδι ακόμα στα πόδια σου 

τι να το κάνεις;