Pantomime

 

Η συγκίνηση 

επωάζεται και γιατρεύει την απορία
Γιατί εγώ κι όχι κάποιος άλλος;
Μικρές φιγούρες
με της επιβίωσης το χάραγμα 

στο πρόσωπο της σιωπής των

Είναι τα όνειρα φιτίλι
ωσάν άχνα σε άρτιες  δρομογωνιές
Σιωπή κι αμέριστη ανοησία πολλάκις 
Το σώμα μιλά 

για σκιερούς γιομάτους δάκρυ τρόπους
Το δέος κι η εξαργύρωση 

είναι τ΄ ονειρευτά που σκαν σε γέλωτα
Φίλος απ' την παλιά εποχή ήταν
Ήξερε ν' ακουμπά αξίες 

και νοήματα στη σιωπή 

Θέλεις να φωνάξεις 

Ποιος να σ' ακούσει 
Μόνο αυτό έμεινε δίπλα 
Η σιωπή
Γέλιο δάκρυ στη κατάψυξη
κι αυτά που ουδείς γνωρίζει
-Τι ερώτηση να κάνω στη Παντομίμα;
Ποιος πρέπει να πάει σπίτι του
ξέροντας ότι το ποτήρι 

είναι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο
Μα φυσικά η Παντομίμα
Η σιωπή της δένει σιωπές
Το σώμα που μιλά λύνει κόμπο 

που ύπνο δένει
Ήταν όμορφα μαζί της
Μια σιωπή μες τις σιωπές της
Κι εγώ ένα ψίχουλο στα πόδια της
Η σιωπή του μια ατομική βαρετή βόμβα 

σε θεμέλια βολεμένης ζωής
-Μίλα μου
-Εσύ ξέρεις να μη φοβάσαι τη σιωπή
-Δώσε μου λίγη απ' αυτήν 

να μάθω να μιλώ 
να μάθω να ζω