Μικρό φευγιό

Γιατί πρέπει 

να με ανεχτείς ακόμα;

Γιατί να σβήνεις 

το τελευταίο σου τσιγάρο

πάνω στο σώμα 

μ΄ αγάπη και λαγνεία;
Ζητούσα την αγνή εξιλέωση 

τ΄ ουρανού μου

μέσα από κομμάτια 

ανεμελιάς και δικαίωσης
Λέω πως 

οι βρώμικες εικόνες μου
είναι ζωγραφισμένες 

στο κορμί σου
γιατί το βλέπω 

το ποθώ 

με μάτια που μιλάνε 
Μια εικόνα 

που δε με γιατρεύει 

δε με νικάει
δε με παγώνει χειμώνα 
Τα κύτταρα  αρρωστημένα
βαδίζουν με βήμα παρέλασης
μπρος τους επισήμους 
υγρούς των ματιών καθρέφτες

Κι η αγάπη όπως επελέγην 

λειψή κι ερμαφρόδιτη 

Κουρασμένος αποκοιμούμαι

με συνείδηση δούλα 

στο κεντρί σου