Άκου την εικόνα

Λίγες φορές είναι αυτές που χώνεις το πρόσωπό σου
σ΄ εικόνων πρότυπα που δε σιχαίνεσαι 

Με τη καρδιά να χτυπάει ηδονικά να λες -το ζω ξανά"

Ζω αυτό που ψάχνω μεσ΄ από ζάπινγκ τηλεόρασης

Αυτό που τρυπάει εύηχα τ΄ αυτιά μου σε κουβέντες 

καταναλωτικές στημένες στη φωνή που ξέρει να κλέβει 

το ιδανικό της απώλειας του νου στο ραδιόφωνο

Ζω την εναρμόνιση του -δεν μ΄ αφήνει αυτός ο ήχος 

ο στίχος να σκεφτώ ρηχά να εμπνευστώ πολυδιάστατα 

να γράψω μιλήσω ταξιδέψω κει που ασφαλής νιώθω

Κει εις την ενδοχώρα των τρελών λογισμών 

Στ΄ ανείπωτο που δεν κατανόησα ακόμα
Την εξιδανίκευση του απομυθοποιημένου
Ξεχνώ τον ρόλο της κομπαρσίτας που θα συνεχίσω 

να παίζω για λίγο νομίζοντας πως η συγκομιδή αγάπης 

είναι λόγια βλέμματα χάδι κι άλλα ανθρωπινά 

Αρνούμενος να βγω απ΄ τη κοσμοσυρροή 

της θαλπωρής τ΄ ωραίου της πλαστικής σιγουριάς 

και της μεταξωτής εικόνας απολογούμαι σ΄ εχθρό εαυτό 

Λέγω -Βαρέθηκα- Σιχάθηκα

Η Ισορροπία κοιμάται σε μουσικές που δεν άκουσα ακόμα

Σε στίχους που δεν γράφτηκαν ποτέ και σε  εικόνες 

φαντασμένες που κανείς ανθρώπινός νους δεν τις έχει δει

Έχω το καρφί και το πέταλο μου 

Πεταμένα στην αποθήκη των περιστάσεών

Και πάντα θα μου φταίνε οι άλλοι για όσα δεν έχω ακόμα

νικήσει σε αρένα που ΄φτιαξα πάνω σε σχοινί τεντωτό

Αυτό ας ειπωθεί ξεκάθαρα
Το καλό είμαστε εμείς
Το κακό είναι οι άλλοι
Το κακό είμαστε εμείς
Το καλό είναι οι άλλοι
Πρόζα είναι όλα αυτά
Είναι σαν τα λόγια του ποιητή 

που δεν κατανοείς μετά από 40 αναγνώσεις

Σαν την καλοδουλεμένη φωνή του εκφωνητή
που δεν σε αφήνει να ζήσεις απλοϊκά 
Είναι το επόμενο τραγούδι π΄ ακούς πρώτη φορά
και για πάντα το ράβεις πάνω στο πετσί σου

Για πάντα είναι αυτό 

που είμαι που είσαι που είναι που ήταν και θα είναι