Ορρωδία (part 1)

Μια ανίκητη μορφή εξουσίας στρογγυλοκάθεται σε τραπέζι εορτινό 

Δε χορεύει δεν ξέρει που ανήκει διότι την βαφτίσαν αυτοκρατορική

μόνο θλίβεται νοερά με σμιχτά ιδρωμένα χέρια κι υπονοούμενα 

που σαλεύουν στον νου γιατί είναι εκ φύσις πολεμοχαρής

Σε βάζει να περπατάς σε ναρκοθετημένες σάλες με  ιδρώτα κρύο

και φτερουγίσματα καρδιάς για να ΄ναι σίγουρη πως δε θα κάνεις 

περιττά βήματα όξω από τον φράχτη της
Όσο κι αν ζητάς ν' αποκωδικοποιήσεις συμπεριφορές ανθρώπων και ζώών 

είναι κει να σου κλέβει το λιγοστό φως π΄ απομένει για να κάμεις ταμείο
Κοιτάς στον κήπο της γέννησης σου να συμβιώνουν πάπιες κότες γαλόπουλα
χωρίς να γνωρίζεις γιατί το ένστικτο του φόβου επιμερίζει ρόλους κι εξουσία
Και μια βαθιά εκδικητική εξαγρίωση σε καλουπώνει στην θέση του δικαστή
που δε ξέρεις πως να μαστιγώσεις τη σκληρή του ράχη χωρίς να τον πονέσεις
Ομοιάζει με κανόνι που σκότωσε πολεμιστές ο φόβος
Είναι ένα μεράκι που δεν το ημέρωσες ποτέ αλλά ξέρεις να καταπιάνεσαι 

με ψυχαναγκαστική επιμέλεια μ' ότι σου πετάει μπρος σου
Τρυπάει με βουητά τ΄ αυτιά χρόνια 
Αδιαφορείς
Κάνεις πως κουφάθηκες
Δεν βλέπεις το κίνητρο παρά μόνο το αποτέλεσμα
Δεν ζεις
Δεν έχεις
Δεν θέλεις
Δεν αλλάζεις
Δεν ψάχνεις
Δεν σ' εφορεύει τίποτα
-Στιβαρέ οχτρέ του βασιλιά μιας εφήμερης τσόντα ενδονεπικοινωνίας
-θυμάσαι τότε που σου χάρισαν και την μάχαιρα και το καρπούζι
Ήταν η μέρα που διάλεξες ν' αξιοποιήσεις τα χαρίσματα σου προς όφελος 

των ανθρωπινών ψυχών μας για να καταφέρεις να φωτίζεις με μαύρη λάμψη 

τα πρόσωπά μας και κατήφεια τα όνειρα των παιδιών 

Είσαι μια ευθεία καθαρή γραμμή σχισμένη στα δύο ίσα λύσσα να θυμίζει 

το τέλος ενός δρόμου το κει που καταλήγουν οι επικλήσεις σε μουσικές

κι οι εφικτές αφιερωμένες στο δοκούν ασπρόμαυρες λύσεις

Φόβος είναι ο ωφέλιμος από δυτικόφερτη ασθένεια σοδομισμός πελώριου μάζας

εγκεφαλικών κυττάρων που μ' απελπιστικά επαγγελματικό τρόπον τινά- ξεύρει 

Είσαι ένα ποτήρι μισογεμάτο με σπάνιο malt ουίσκι στο τραπέζι του σαλονιού 

που ξεύρεις πως δε μπορείς να το πιεις διότι ο βραδινός σου θάνατος δεν ηττάται

-Ο θάνατος του φόβου είναι ο στόχος-
Εκεί που υπάρχουν αλαζονικές μορφές πλερωμένες από την βάσανο της κένωσης
άδειες συμπεριφορές στιλιζαρισμένες κι αυτούσιες γιομάτες χαρμόσυνη λύπη 

που εκχέεται αφού τα κλειδιά της λύσης είναι πεταμένα-ξεχασμένα μέσα 

σε ματγιές υπόδουλες και ρόλους τερτίπι ανθρωπινών επινοημάτων

Είσαι οι ξεχασμένοι εαυτοί που δεν αγαπήθηκαν από το εγώ τους
ματωμένα μαντίλια καντήλια από αιμορραγούσες φωνές του νου ακόμα

Ο φόβος είναι μια γυναίκα που ξέρει να ξεδιπλώνει τον μίτο της με παραφροσύνη 

κι ένας μη παιδαρωγιός τον ακολουθεί από χείριστο ένστικτο 

Μα κι αυτό δεν είναι σοφά λεξοφτιαγμένο
Είσαι ένας υπόδικος πειραματισμός εις την άφτρα της ζωής για το υπέρτατο 
-αγάπη και λούλουδα
-Ξεπουλάω μέρα μεσημέρι λαϊκής ωσάν Γραικός οπωροπώλης τον φόβο μου
Φόβος είναι να κάνεις κάτι να φαίνεται δραματικά ουσιώδες

Είσαι αυτό που ξεκουράζει τα φθαρμένα του κόκαλα όταν ο εγώ 

κλέβει έμπνευση από προσωπικά πρότυπα που είναι σκαλισμένα ανάγλυφα

στο αφυδατωμένο του νου που διψάει κι ουχί απ' τον εφημέριο άνθρωπα 
που όταν φοβάται μικρές δημιουργούνται λατρείας εκρήξεις 

στον λαβύρινθο της ύπαρξης του κι είναι έτοιμος να θυσιάσει το "εγώ" 

γι΄ αυτούς που η ψυχική ανορεξία το υποκειμενικά φαεινό του -Υ-

και τα οπίσθια τους ωσάν μικρή Τροία σε πολιορκία ομοιάζουν

Ο φόβος αδιαφορεί για την ανεξιχνίαστη ευωδιά του κοινού παραλογισμού
και σαν σύγχρονος Φρανκενστάιν προσπαθώ να συνηθίσω τα ξένα μέλη τους

που ράβω πάνω στ' άυλο σώμα μου
-Είσαι σημαίνει ζωή σε καραντίνα
Φόβος σημαίνει  εσύ
Αυτοί
-Όχι όχι "εγώ"
Είσαι ο γενετήσιος εχθρός μιας συνωμοτικής αγάπης που καλεί 

στο πρώτο σου ραντεβού τη στιγμή που όλα είναι κλειστοφοβικά κι επωφελή 

στο πιο βαθύ σημείο της ψυχής αφού η ζωή δεν ευνοεί κανέναν 

απ΄ τους περαστικούς της καθημερινότητας εξολοθρευτές

και δε συμπαθεί το χρόνο που χάνεται στις διαβάσεις του εσωτερισμού
Ο φόβος μας αγαπάει με παράδοξη ανιδιοτέλεια και πάντα δείχνει 

τα νωπά του χνάρια εν είδει νοήματος που είναι τοσάκις εύπλαστα
Ομοιάζει με το τρίπτυχο "ησυχία τάξη κι ασφάλεια"
που όταν διπλώνεται σαν τσίχλα φιλαράκι σε βρίσκει η έγνοια του
το χτύπημα 
το ψιτ του
Σου λέγει πάντα  -αν με σκοτώσεις θα χαθείς
αν σε σκοτώσω θα σε βρουν-