Καλοκαίρι του ιδρώτα των μαγιό και των δεικτών προστασίας
Κάποιοι δεν το ζούνε έτσι
Όπως κυλάει εφιδρωτικά στο αίμα των πολλών
Έχουν τις αισθήσεις μετρημένες στη παλάμη τ' αριστερού χεριού
κι ένα καρπούζι 10 κιλών στη μασχάλη
φωνάζοντας στους περαστικούς λουόμενους πελάτες -
-όλα ακόμα με σφάζουν όλα με μαχαιρώνουν
Το καλοκαίρι οι ανάγκες των ζωντανών
κρύβονται στις παρανυχίδες του ερωτισμού τους
κι οι πεθαμένοι ανιχνεύουν σαν ρακοσυλλέκτες τις ορμόνες τους
σε κάποια γωνιά του καταψύκτη
Το καλοκαίρι ο αφαλός γίνεται
το υψηλότερο σημείο ηχητικών ψαλιδισμών
ενός ερωτικού dynamic proccessing με φαινομενικό κίνητρο
ένα κομμάτι ύφασμα που δεν κρύβει τίποτα
το διαφορετικά ανθρώπινο αλλά παραμένει η αφορμή
για ανακύκλωση του ίδιου τέλους
Η ωμότητα του θέρους μιλάει με λέξεις ακατάληπτες
πιο παράξενες απ΄του χειμώνα κι αποκαλεί ευθέως
τους σανδαλοφόρους ντόπιους τουρίστες του τόπου τους
με το παρατσούκλι "θεριστές εποχών"
Οι ροές δεν αλλάζουν κατεύθυνση
όπως τα κίνητρα που σε στιγματίζουν από το τότε μέχρι το μετά
ωσάν θερινή λέπρα που σε κάμει να μην πονάς
όταν σου κόβει η μετάλλαξη του χρονοπόνου κομμάτι σάρκας
απ' το άυλο κενό των συμπληγάδων
-Το κορίτσι που θαυμάζω δεν έχει καλοκαιρινό όνομα
φοράει σατέν φορέματα για να μου δείξει πόσο προσδοκά χάδι
που το παίρνει μέσα από το στόμα μου
Είναι το ξωτικό των χαμένων υγρών κόλπων
που βράζουν σε μια πανάκριβη χύτρα ταχύτητας κι η μυρωδιά τους
αιωρείται σε στυγερά βραδινά απόκοσμα δωμάτια
-Με καλεί ν΄ αποδείξω να ταξιδέψω να κολάσω
το μεγαλύτερο ζωτικό μου όργανο με ψιθύρους και λογική
Το κωλοκαιρινό αεράκι μυρίζει λίμπιντο κι ορμόνες φυλακισμένα
σε μπουκάλι μπίρας που ταξίδεψε
και ναυάγησε σε παραλία με πλαστικές καρέκλες
-Τα κορίτσια που με καυλώνουν είναι οι πληγές μου
με το ανεξιχνίαστο θέλω τους
να αναβλύζει με θέρμη κι ονείρωξη μέσα απ' αυτές
Αυτός ο πρωτογονισμός του ν' αποδείξω κάτι σε κάποιον
είναι το συνταρακτικότερο επίτευγμα του ζωικού μου βασιλείου
με κέρδος πια ένα κορμί που καίγεται σ' ένα καζάνι
γιομάτο με νερό αλατοπίπερο και ζαρζαβάτια
-Αν μπορούσαμε να καούμε όλοι μαζί κι αυτό το κωλοκαίρι
στο ίδιο μέρος με τον ίδιο τρόπο
η ζωή που ζήσαμε θα είχε την πιο πολύτιμη γεύση που -
Την γεύση του ημείς
Η πύρινη διχαλωτή γλώσσα του θέρους
σηκώνει όλο το βάρος μιας επίπλαστης ηθικής
παρμένης μέσα από το μυαλό ενός πλανόδιου βιαστή κορμιών
με κίνητρο την ψυχρολουσία της φράσης "μ' αγαπούν"
Ο θάνατος τα κωλοκαίρια πάει διακοπές σ' εξωτική νησίδα
ομοιάζει τεράστια τρυπίτσα κι έχει ανάγκη κάτι να μπει ένδον της
Αρκεί να μπει κάτι
Επιπλέουν σωσίβια πάνω σ' αλμυρά κατουρημένα κύματα
μαζί με δροσερές απόψεις
του τι είναι θάλασσα πέλαγος υγρό στοιχείο
κι αν τα ψάρια κάνουν σεξ μ΄ όλα αυτά τα σκατά
Όταν ματαιοπονούν οι ανθρώπειοι δεν σημαίνει ότι είναι αργά
για πειραματισμούς και ψυχικές δολιοφθορές αρκεί να συμβαίνει
Δεν υπάρχουν ευπρεπείς ευχές απέναντι σ΄αυτό που επιβάλλεται
υπάρχει μια πρωτόπλαστη λέξη που γαργαλάει τ΄ανθρώπινα γονίδια
η λέξη "παρόρμηση" που απ΄όπου κι αν την πιάσεις λερώνεσαι
Το κωλοκαίρι αυτό τα κορίτσια που μισώ να μην έχω
ξέρω πως κάθε βράδυ στο ροζ δωμάτιο της σοφίτας τους
περνάνε θηλιά στα λαιμά κι αυτοκτονούν για πράγματα
π΄ ακόμα δεν έχουν συνείδηση της απαξίας τους
Τα κορίτσια που δήθεν αγαπώ αλλά ερωτεύομαι σφόδρα
Τα πλάσματα αυτά που συντρόφευαν και θα συντροφεύουν την ουσία
του βαθύτερου κινήτρου των επηρμένων δολοφονικών στιγμών τους
Τα κορίτσια που μισούν το κωλοκαίρι
κι αγαπούν τους ανθρώπους που τα πληγώνουν άθελα τους
τα κορίτσια που περπατούν ελαφριά πάνω σε νοήματα και λέξεις
Θα θέλαμε να ζούμε σε ένα ζεστό μείγμα αέρα
που όλα θα ήταν απελευθερωμένα από ταμπέλα του συμβατικού
συγκρατημένα ένστικτα και προσεγμένο λόγο;
Ν' ανήκουμε σε ηλιοτρόπια μικρών διακρίσεων εμορφιάς
κάτω από μια τεράστια ομπρέλα πνευματικής αναστάτωσης
που θα μπορούσε ν΄ αναλυθεί ακόμα και το "αν" το "πως" το "τ""
που βγαίνει μ' αφηρημένη αφέλεια από το στόμα του διπλανού;
Η οριακή ομορφιά του κωλοκαιριού έχει ελπίδα και προστυχιά
γκρεμισμένα εγώ
αποτριχώσεις
φτυσμένα κουκούτσια
καμένες ψυχές δέντρων
επιδείξεις βατραχοπέδιλων
αφυδατωμένες σκέψεις
πορνογραφική εσωστρέφεια
ναυαγισμένα κοσμοπολίτικα νησιά
παιδικές φωνές επίγνωσης
μαρκαρισμένα ποτήρια με κραγιόν
λευκά γλυπτά θηλυκά κωλομέρια
κατεψυγμένους απολογισμούς
ρομαντικές κουραστικές βραδιές
αλμυρές γεύσεις αιδοίων
μισητά αιμοβόρα έντομα
χαμένες γεύσεις από παγωτό ξυλάκι φιστίκι
κι έναν ήλιο που μας αγαπάει ακόμα
Το κωλοκαίρι είναι το κορίτσι που ντύνεται ακόμα
με πολύχρωμα ονειροφορέματα
και μ΄ επισκέπτεται κάθε βράδυ στο σαλόνι μου
Κι όταν κάθεται στον θρόνο μου ο διάλογος αρχίζει
Μιλάμε τραγουδάμε ερωτευόμαστε πίνουμε αναλύουμε το σύμπαν
αγγίζουμε και φιλάμε ο ένας τα μάτια του άλλου μυρίζουμε τις ορμόνες μας απομυθοποιούμε την σάρκα απομαγνητίζουμε τα λόγια με την παρόρμηση
Λαχανιάζουμε ιδρωμένοι απ΄τα γέλια του ενθουσιασμού
κλαίμε ακούγοντας τραγούδια αυτολύπησης και δίνουμε όρκους υποσχέσεων
πως δεν θα είμαστε για πάντα μαζί
Όλα αυτά σ' ένα βράδυ
Κάθε βράδυ
Μέχρι το επόμενο κωλοκαίρι