Panasonic

Περπατώ ανέγγιχτος απ΄ το χώμα
σαν σκουλήκι στον φόβο

να μην με δει το φως της μέρας

Οι άνθρωποι πια
δεν ξέρουν πως υπάρχω 

κάτω απ΄ τα πόδια τους
ωσάν ένα θαυμάσιο λάθος

Η ζέστη του τρόμου
απλώνεται απ΄το σβέρκο στα χέρια
πυρώνει το σιδερένιο μου μυαλό
και καταλήγει μέσα σ΄ ένα 

μαύρο κατακάθι καφέ

Θυμάσαι τότε που σε πάλευα 

με γνώση πεντάχρονου
Mε νίκησες

Τώρα με νίκησες ξανά
μα έμαθα να ζω

Τρεις λέξεις έχω αποστηθίσει
τρεις εποχές θα ξαναζήσω

ανήμπορος να διαβάζω και να πεθαίνω

Δεν έμαθα
δεν σ΄αγκάλιασα σφιχτά γιατί φοβάμαι
ακόμα

-Τι κάνεις
με ρωτάνε
-Κρύβομαι τους απαντώ

-Από τι με ξαναρωτάν

 -Από την εύνοια των θεών
τους απαντώ

Μην ξαναρωτήσεις 

Δεν έχω απαντήσεις άλλες

Δεν έχω ανέγγιχτα μυστικά να πουλήσω

Δεν έχω εμένα

Έχω την τροφή που θέλεις αμάσητη
στο στόμα μου να δώσω

Έχω μια τρύπα σάπια
κακόφημη
που μιλάει με κυνικά λόγια

Έχω το εκεί αριστερά μου
και το εδώ
να μου μαθαίνει τον τρόπο να επιζητώ

Κανείς δεν λέει τα μυστικά του
δεν τα γνωρίζει φαίνεται

Κανείς δεν αφήνει να του τα κλέψεις
γιατί δεν ξέρει που τα έχει κρυμμένα

Μια στιγμή στο παρών
ισοδυναμεί
με εκατομμύρια πώματα μπουκαλιών

που σφράγισαν
τους ανθρώπινους κατοπινούς φόβους μας

Γιατί μάθαμε να ζούμε
κάτω από γυάλινα υπόστεγα

Γιατί η ύπαρξη
είναι έννοια δύσκολη στα εύκολα

Γιατί αν πετάξεις
θα σε βρει η σφαίρα

Γιατί υπάρχεις κάπου
και για κάτι