0 ⏎

-Ρωτώ εαυτόν
-Που θες ν΄ ανήκεις; 
Σ΄αυτούς που τα βράδια της καταστολής και της CSI τρομομαλακίας 
ο αθρόος πληθυσμός τους σε χωριατολαγκάδια και πολυπληθής γούρνες 

επικοινωνεί με pc mobs κι αδιάβλητο βλέμμα μιλώντας 

για υφιστάμενες οικονομικές κρίσεις 
για επερχόμενες κρίσεις πανικού 
για θάλπους φόβους π΄αγαπιούνται 
για το υπερβατικό αγκάβλωτο της απομυθοποιημένης Πετρούλας
και για το φωλιασμένο αξημέρωτο του -κάτι θα συμβεί; 
Ένας ανορθόγραφος συνειρμός που βάλει ενάντια 
σε μικροβιοφοβικές συμπεριφορές που πάνε να κόψουν το δέντρο 
που κρύβει το δάσος με λίμα νυχιών μου παρέχει το βρετίκι 
μιας αυτοάνοσης απάντησης που ΄χει να κάνει με την αλληλουχία 
τριών αριθμητικών ψυχοαθμίδων εξέλιξης
-Αν με ρωτήσεις προς που πορεύομαι θα σου πω ολοταχώς πως -
πριν το πλασματικό 1 και την αναβαθμίδα του 2 
προηγείται το " 0 " που νικιέται
Στο Νο1 οι  τραγωδοί της λογοδιάρροιας ζουν με την ελπίδα 
ν ' ανακαλύψουν τον τρόπο να γυαλίσουν μια κουράδα 
και στο Νο2 οι σάτυροι της μούγγας  μαγνητίζουν αεικίνητοι 
την παραληρηματική κατάντια του να συζητούν με διπολικά κορίτσια 
το τι εστί εγκεφαλικά η αιδοιολειξία για τις γυναίκες ζωές 
Το  άθικτο " 0 " είναι το ικανότερο και καταλληλότερο σημείο 
για να ξανά ξεκινήσεις απ΄το υπάρχον τέλος σου κι -
να καταλάβεις αλάργα και βασανιστίκ πως κάπου ανήκεις
Μέχρι να σε βρει η εμορφιά του μηδενός θα πνιγείς έτσι κι αλλιώς 
στην στασιμότητα του 1 η το χαζίρεμα του 2 για την επιστροφή
-Μέχρι τότε σκέψου που θέλεις ν΄ ανήκεις η θέλουν να ανήκεις
-Μέχρι τότε νομίζω πως δεν μας μένει και πολύς χρόνος σκέψης 
αφού μας κορόιδεψαν μας διαμέλισαν την αξιοπρέπεια 
μας σταύρωσαν αμερικλανιστί πάνω σε λανθάνων σταυρούς 
με κρύσταλλα Βρακόφσκι και τώρα πίνουν φανερά το αίμα 
της ψυχοτσέπης εις το τελευταίο ψυχασφάλειας μας κάστρο 
-Έτσι ήταν πάντα μα δε θα ΄ναι ακόμα για πολύ
Ο παράς όριζε κι ορίζει διαθέσεις του έχω στο λυκαυγές του καθένα 
που δεν αμφιταλαντευόταν μεταξύ του 1 του 2 και του μηδεν΄0ς
-Μιλώντας για τη συνείδηση του -είμαι" θα σου γράψω για την επιστροφή 
σ΄αυτό που νικιέται με τις δικές μου πλάτες 
-Γιατί φοβάμαι το δικό μου  -μηδέν"
-Τα Βακχικά βράδια της διακομιδής με τ΄ αχρείαστο ασθενοφόρο του φοβοῦ 

ψάχνω το -move us"  δεκαετιών πίσω 

διότι πιστεύω πως πρέπει να επανενταχτώ σε καινούργιες γνωριμίες 

μιας εξελίξιμης (κατά Freud) ερωτικής, κοινωνικής κι όχι μόνο ζωής 

Αυτός ο μέγας αλήτης μίλησε για το τρίπτυχο 

έρωτας -κοινωνικότητα- εργασία 
Αν κάτι από τα τρία είναι ανενεργό την παλεύεις αμφιταλαντευόμενος 
ανάμεσα στο -ζω - επιβιώνω " 
Αν είναι δύο ανενεργά αγκομαχάει η ψυχή  κι επιβιώνεις 
κι αν δεν λειτουργεί τίποτα απ΄αυτά ζεις με ψυχοφάρμακα 
επιταχύνοντας την επιστροφή σου στο λυτρωτικό αλλά(ζω)
-Αναρωτιέμαι τι μας κρατάει ζωντανούς 
Τα φράγκα που δεν φτάνουν ποτέ 
Ο κοινωνικός περίγυρος 

μαζί με το κίνητρο να μεγαλώνεις μέσα από το παιδί σου η -
η αλητεία του να κάθεσαι στο τελευταίο θρανίο του έρωτα;
-Κάποτε παλαιόθεν μου είχαν μιλήσει για τον τρόπο που θα με προετοίμαζε 
να φτάσω στη κορυφή που εκρήγνυται ο ήλιος 
κι εγώ πίστευα πως ο ήλιος είναι γιος μου τόσο αυτονόητα κι επιπόλαια
Μετά από χρόνια ήρθε αυτό που ζητούσα αλλά φοβόμουν 
-Η επιστροφή στο μηδέν 
Δεν μου μίλησε κανείς γι΄αυτό παρά  μου απάγγειλαν τον τρόπο 
οι φωνές της βίωσης απειλώντας με πως μπορώ ν΄ απολαύσω 
τη  στειρότητα της γυναίκας ζωής που γαμιέται αβίαστα 
από παρόρμηση και θεραπευτικό ένστικτο όσο δίπλα στ΄ ακουστικό βαρηκοΐας 
της μανίσιας ηθικομαλακισμένης πουτανιάς μιας έμορφης και ψαγμένης ουσίας κατοικοεδρεύει ένας ψίθυρος που διαπερνά αυτό -
που συλλογικά δεν αντέχει η ψυχική γκάβλα των όντων
Είναι αυτό που δανείζεται και χρωστάει ο καθένας μας στο  -πάντα " 
κι είναι αφιερωμένο στον βωμό της παντοδυναμίας 

μιας διαχρονικής  συνουσίας  που χωράει άνετα ακόμα και στη τσέπη 

των πιο κακοβαμμένων χειλιών ενός Ιψενικού τριγώνου

-Έκτοτε ακολούθησαν πολλά βράδια πολέμων στα πεδία των μαχών 
της γνώσης της αντίληψης και της συνείδησης με το κλασικό 
-ένα βήμα μπρος δυο πίσω
Ήταν κι είναι τα  βράδια της κατάψυξης που το γυαλί έσκουζε
-φάε  κρύψου  πάρε ψυχοφάρμακα
μη γαμάς  μη μιλάς  αγάπα τους φόβους σου ενώ εγώ περίμενα 
ασχημονούσα κι ασχημονώ ακόμα να ΄ρθει το βασιλικό υποκατάστατο 
που θα πληγώσει την γλώσσα μου θα με σπρώξει σε νέα  αντιφατικά μονοπάτια 
θα γράψει με σιωπή τ΄ ολόγιομο σύνθημα μου στους τοίχους με το αίμα του 

θα το κρύψει μέσα στα κύτταρα του νου του ωσάν θα το ζήσει μαζί μου
-Θ΄ αλλάξει η ζωή σου
Ακόμα παλεύοντας χωρίς αναμονή κόντρα σε κουκουλοφόρες χημείες 

καλοντυμένες απόψεις κι υπότροπα μαχαιρώματα δυσνόητων φόβων
Τα πρωινά δηλώνουν πια την απόλυτη κορύφωση της επιστροφή στο -μηδέν"

 Πάμπολλα επόμενες πρωινές ξυπνάς μόνος σ΄ άδεια κρεβάτια 
-Φτιάχνεις καφέ ρομποτίκ κοιτάς όξω απ΄τα παράθυρα των εμμονών σου 

σκέφτεσαι πως μες τα έτη της ατάσθαλης περισυλλογής σου καταλήγεις ραγάνι

στην αγκαλιά της σοφής ενδυνάμωσης που΄ λειπε πάντα απ΄τη φαρέτρα σου

- Τι είναι αυτό ρωτιέσαι που θεμελιώνει δύναμη κι αφοβία εις πάροδο χρόνου 

ζώντας εντός αυτού που δεν επιθυμείς μα σε μαγνητίζει 

τόσο ώστε όταν δεν το βιώνεις να νιώθεις υπερκενοφανής;
Το ευλογημένο είναι πως είδη έχεις βρει πυξίδα και στρογγυλοφάναρη πορεία 
σκοποθέληση κι ότι κάμπτεται πολλές φορές από υφασματοσκόπηση
Μες τ΄ ασπρόμαυρο της παγκόσμιας σάχλας των αφήνεσαι 

στο λογικά φυσιολογικό καραμπεγλέρι και δε πας κόντρα στη βιοχημεία 

και τον τρόπο ανασύστασης κουφαριού και ψυχούλας

Μετά ξεχύνεσαι σε δρόμους με κομμένα χέρια χωμένα στις τσέπες του μπλουτζίν  Χαμογελάς καλημερίζεις παπαρώνεις το μπουλογιόλι  χάνεις τον καιρό σου 
πέφτεις σε φοβικές λακκούβες πεζοδρομίων ατενίζεις ένα φανταστικό μέλλον ισότητας μεταξύ ίσων ερωτεύεσαι κι απομυθοποιείς στιγμιαία κατάλληλα κορμιά
-Λες πως  
-Ξέρω τι χάνεται μες τα καθιερωμένα
-Λέω πως
-Δεν έχω χρόνο να σκεφτώ αυτό που κλονίζει τσέπες που δεν θέλουν να χάσουν 

την βολή τους την ώρα που μας εξοντώνουν σιωπηλά κι ανέξοδα 

τα κακογαμημένα δεινοσαυράκια  της παγκόσμιας μάντολας
-Σκέφτομαι το καλό που ανυποψίαστα θα παραχθεί από το κακό μας
όσο μας προετοιμάζουν με μαθηματική άγνοια για την υπέρβαση της αλλαγής
που θα μας μάθει επιτέλους να υπηρετούμε γείτονα συνάνθρωπα γυναίκα 
και μικρούς θεούς με ειδικές ικανότητες κι ουχί ανάξιους μηδενιστές επιβήτορες  

που ρητορεύουν για φώτα και καλώδια που ΄ναι δοσμένα σ΄ ερμαφρόδιτες γενεές
-Η γλυκάδα του φωτός χάνεται 
-Με παρηγορεί άλλη μια επώδυνα ανώδυνη έρπουσα νύκτα που φυτρώνει 
δίνει στο σκοτάδι και στεγνώνει ασάλιωτα μέχρι του ξημερώματος το ευγενές μαβί
-Είναι οι νύχτες  της αναχαίτισης που όταν σ΄ εγκαλούν οι φορμαλιστικές 

γλωσσικές ικανότητες του Τσόμσκι και το μυαλό σου σκάει σαν χειροβομβίδα 
-Είναι τα τσαλακωμένα λόγια 
που δεν μοιράζονται με γνώριμους θεραπευτές και θεραπευόμενους
-Είναι η στιγμή που πέφτω στα γόνατα κι ικετεύω
-Άνοιξε τις συμπληγάδες σου ζωή γυναίκα
-Είμαι λάτρης της εξωγήινης σου μάθησης 

-Μου ΄μαθες πως είμαι  συμπαντικός απόγονος πιθήκων 
και τώρα μαζί με τα μαστόρια και τις κυράτσες όλοι μαζί υφιστάμεθα ως 
η ενορχηστρωμένη λούμπα της σωτηρίας μας που πλησιάζει
-Προσπαθώ να ξεράσω τόσο καιρό παλιατζούρες εαυτούς ίσα για ν΄ αγγίξω 
το θεραπευτικό μου -μηδέν"
-Προσπαθώ να γεμίσω με ύλη το καταστρεμμένο μου στομάχι πουσάροντας εαυτόν 
να δω τηλεόραση έστω και για 10' γαμησιού λεπτά 
Ακούω να λένε
-Κοίτα δίπλα 
-Μην κοιτάς μέσα
-Μην επαναστατήσεις γιατί θα χρεοκοπήσει η υπομονή σου
Κατεβάζοντας τη μπουκιά που πληγώνει αναφωνώ 
-Ερίφηδες! 
-Είμαι πλούσιος έτσι κι αλλιώς γιατί ακόμα τρέφομαι απ΄ αυτό 
που σώζει την εφημερία της ενορχηστρωμένης δυστυχίας μας
-Το σώμα της
-Ωσάν θέτε να με κάνετε 
-Καταθλιπτικό παχύσαρκο με τις γαμημένες συνταγές μαγειρικής σας 
μα και φιλήδονο εραστή με χορτασμένο κορμί νηστικιά ψυχή 
και σώφρονα διπλωματούχο μιας τεμπέλικης μουρμούρας 
για το τι μου λείπει μέσα σ΄ αυτά που μου αρκούν
-Θέλουν να μάθουν που κρύβομαι πιωμένος απ΄ τις ένοχες ορμόνες  
κι αναμεσής στα πόδια της κόβω βόλτες στο πουθενά μου 
σκεπτόμενος πως θ΄αποκτήσω ανοσία απ΄ τα χιλιάδες τσιμπήματα τους
βγάζοντας το κεντρί της σκουπιδοτρομοκρατίας μέσα απ΄ το δέρμα 
πετώντας το στα μούτρα των κατευθυνόμενων φόβων τους
Δω στο χαλεπό τίποτα ίσα ίσα που χωράει μια ερώτηση πενίας
-Που θέλεις να ανήκεις; 
Στο Νο1:  Αμερικλανοί εναντίον Γιάνκηδων   
Στο Νο2:  Έλληνες εναντίον όλων
Στο "0": "  Και την επιστροφή σου σ' (ε)αυτό 
Μη μείνεις στο υπέρμετρο -ναούμε " π΄ αγνοεί λύτρωση της οποιασδήποτε 

γυναίκας ζωής επιλέξεις μες απ΄ το ορμονικό πιόμα των ενστίκτων της  
και την παραμύθα της παρενδυσίας της με ημίμετρες μπες βγες κινήσεις 
να την ακολουθούν οι επιταγές του κάθε στάσιμου Νο1 με γκαφρά

απαίδευτη άποψη και τσαμπουκαλεμένη αυτοδιόριστη εξουσία 
στα μέσα και τα όξω του σίγουρου ψυχοκαθαρτικού τέλους μας
-Φύγε μακριά απ΄  την αναμονή και τα νταηλίκια 
Μη πεις ποτέ - Δεν -Μπα -Ποτέ ξανά 
-Σιχτίρισε τ΄ ανθρωπάκια της -όπου φυσάει ο άνεμος"  της κυβίστησης
που μάθαν να βολεύονται με τη γνώση της φίλαυτης στιγμής τους 
-Ψάξε τη στιγμή που τίποτα δεν επιδέχεται κατάργηση και γέννηση 
από άγνοια κι εμπειρία
-Η αυτοτιμωρία μας είναι τόσο απλοικά χτισμένη απάνου εις φαίνεσθαι 
που πλέον ακόμα κι αν πεις -Φίλε στα παπάρια μου τι περνάς 

στους λαουτζίκους της λανθάνουσας ταύτισης που ψηφίζουν την καταδίκη τους 
δεν θα ΄χει όχι ουσία -ούτε καν συνουσίας ρίνισμα αφού τα έτσι γιουβέτσι

όρια της ξηλωμένης ψυχοτσέπης δεν θα ξανά ραφτούν με ίδια κλωστούλα 

ποτέ ξανά στα λίγα χρόνια μια κωφάλαλης επανάστασης που συντελείται

-Απαντώ στα νούμερα της τηλε-εξουσίασης 
-Όσο αγαπάμε τους φόβους μας τόσο η εναντίωση μεγαλώνει 
μες τα κελιά της βολεψιάς μας
-Με πορδίτσες και λιπαρή κοιλιά δημαγωγούν 

λες κι είμαστε αμνοί της σφαγής κράζοντας -
-Ξεχυθείτε στους δρόμους να πάρετε τον παρά πίσω 
-Αυτό το μοιραίο  λάθος που επαναλαμβάνεται 
-Δε χρειάζεται καν να βγεις στους δρόμους 
Οι επ(αναστάσεις) ξεκινούν από μέσα και λήγουν όξω μ΄ ένα κίνητρο μοναχό
-Το τι θέλουμε ν΄ αλλάξουμε στην ατομική μας συνείδηση υπέρ του όλου  
κι όχι να μη χάσουμε βολή επειδή υπάρχει πρόβλημα που ξεβολεύει βολή
-Ποιος μπορεί να μας βγάλει  στον δρόμο για να βρούμε τούτο μωρέ
που δε μας μάθαν  οι ηγεμονικοί προστάτες ανηλίκων οι αγραμματοδιδάκσκαλοι 

κι η εκ περιτροπής δούναι και λαβείν κοινωνίτσα μας 

-Ποιος θα μας δείξει δρόμο επιστροφής εις -μηδέν"  εαυτού με σύνθημα 
-Συνείδηση με τα μη αυτονόητα
-Γώ λέγω πως είναι κατάλληλοι οι καιροί γι΄ αναπροσαρμογή του χρέους 
απέναντι σ΄ εαυτό  μ΄ όσα μας απέμειναν κι άσε τα κοπρόσκυλα να παλεύουν 

με τις Γκαστόν πολυθειστικές φραγκόκοτες που ορίζουν τύχες χώρας 

με φώτα στο χέρι μετά απ΄ το υπέρμετρο δόσιμο και των καλωδίων στα καθίκια

-Μπορείς να ΄σαι σίγουρος μόνο για το παρελθόν όχι για το μέλλον 
(λέει η διαφήμιση)
Το μέλλον είναι η μεγαλύτερη μπλόφα που κατασκευαστικά 
δεν θα γκρεμιστεί ποτέ το -τώρα " όμως είναι αυτό 

που καθορίζει την εξέλιξη της ατομικής συνείδησης
-Συνταγές να χορτάσεις με ύλη συνταγές να πλουτίσεις με συνείδηση καμιά 
Μάλλον-
-Θα προτείνω μία που θεραπεύει εφήμερα κι είναι ένας εκλεκτός εχθρός 
των ψυχαναγκασμών μας φίλε 
-Σκάψε ένα λαγούμι κρυψώνα ανάμεσα στα πόδια της 
επίπλωσε το μ΄ αυτό που δε σε αφήνει ο θηλυπρεπείς αντρισμός 
κι η σιχασιά να το απολαύσεις έχοντας πάντα κατά νου 
πως δεν θα ξεδιψάσει ποτέ ούτε το ακόρεστο σου 
ούτε η εγκεφαλική ανάγκη μιας γυναίκας ζωής 
που σε στήνει στο τοίχο όποτε γουστάρει μιας και πάντα 
έχει τον τελευταίο λόγο στο εφήμερα ανισόρροπο θεραπευτικό παίγνιο 
του "έχω" και του -είμαι"  αψηφώντας τους
Απ΄ αυτό το λαγούμι εκκινεί το -βγήκα είδα απήλθα
Σου μοιάζει με το -μηδέν" του εαυτού; 
-Αυτό είναι
Πρακτικά δε σημαίνει πολλά κι ουσιαστικά δίνει απάντηση στο υπαρξιακό 

-ποιος είμαι που υπάγω 
-Θέλω αμνημόνευτα να νιώσω το κλινοσκέπασμα απ΄ τα χέρια της μητρός 
στις τέσσερις το βράδυ που ΄παιρνε όλη τη βρώμα τους φόβους 

και τα καταδίκαζε σε θάνατο

-Τα θέλω ξανά αυτά τα γεμάτα συνείδηση κι αναπνοές ανεκτίμητα 

ζητώντας τα απ΄ τη γυναίκα ζωή η στη καλύτερη ας βρω 

το γονεϊκό υποκατάστατο τους βιώνοντας το ιμιτασιόν του πράματος

-Άκου
Το -μηδέν " ψιθυρίζει χωρίς να επιβάλει
-Πάψε να παλεύεις τον διπλανό επειδή δε τολμάς να παλέψεις εαυτό
Το -μηδέν του εαυτού " συμβολίζει το παρωχημένο θείο χρέος μας 

απέναντι στη θήλυ του φύση 
-Ομοιάζει με γυναίκα μα δεν είναι 
Τεκνοποιεί με ψυχοπόνους την αναβλητικότητα στο λογικό κι έρχεται πάντα εποικοδομητικά σ΄ οργασμό στο στόμα όσων επέλεξαν να επιστρέψουν σ΄ αυτό

Είναι όμορφο αυτό το πισωγύρισμα όσο άξια κι άσχημα θεωρούμε 

πως μας φέρεται η γυναίκα ζωή και στα στερνά της κονομοψυχικής πίεσης 
είναι ότι ομορφότερο μπορεί να γνωρίσει η εξαρτώμενη κατάντια 
-Ακόμη και για τους συνειδητά ανερώτευτους υπάρχει χώρος κει ανάμεσα 
-Ακόμη και γι΄αυτούς που δεν αναφώνησαν ποτέ πειραματικά 
σε βάρος του ενοχοποιημένου γαμησιού από ηδονή 
-Πεθαίνω μωρό μου 
Μια (προσ)ευχή για το καλό ταξίδι της επιστροφής στο μηδέν ζητώ από σε
ούτε ψυχομνημόνια ούτε κλάμα από τη πηγή σου
- Να φύγω με τη γεύση σου στο στόμα 
-Να φεύγω κάθε φορά για τ΄ απόκοσμα ταξίδια 
με τις γεύσεις της αιώνιας μυρωδιάς σου -θέλω
Το -μηδέν του εαυτού " ομοιάζει μ΄ ένα απ΄ τα πολλά 

μελανιασμένα αυτοκαταστροφικά μας βράδια που διάγουν 

κάτω πάνω παραδίπλα και μέσα σε πρησμένα λαρύγγια από φωνές 

που δεν ακούστηκαν ακόμα από τηλεπαρουσιάσεις φτηνές στον νου 

που πια δεν φτουράν

Το -μηδέν " σε μαθαίνει να θες να νιώθεις τι σημαίνει να λες 

φθηνά ψέματα στον εαυτό

Να λες -
-Φοβάμαι το κακό -φοβάμαι το καλό -δε φοβάμαι τίποτα 
-Μόνο περιμένω να χύσει η  βασίλισσα ζωή μες το στόμα της συνείδησης μου
Έτσι είναι κι έτσι θα ΄ναι  πάντα μες τη  βαθιά ανάγκη να -είμαστε " 
το αιώνιο σύμβολο της συντροφικής μακαριότητας της γυναίκας ζωής 
που οργάζεται  μόνο όταν πεις -

-Έχω ήδη πεθάνει
-Ετοιμάζω τις βαλίτσες για το επόμενο -ήδη"
-Ίσως έτσι καταφέρω να γίνω το -μηδέν"  που νικιέται 
μόνο απ΄τον εαυτό του