Πιότερο ολίγο

Βράδυ τετάρτης
Φαντάζομαι απλωμένος πάνω σ΄ επανάσταση καναπέ πως βρήκαμε λέει 

το ρους του βιού μας στη μέση μιας παιδικής τραμπάλας
Στην μια πλευρά καθόταν το πρέπον και εις την άλλη το λάθεμα
και με κομμένη γλώσσα αφήσαμε να μας μιλήσουν κωφάλαλοι θιασώτες
όσο ημείς φουσκώναμε τα στήθη πάνω στο βήμα του λόγου 

της ύπαρξης μας κι έτσι καταφέραμε να διδαχτούμε
Πως μάθαμε να μετράμε την απόσταση του πάνω κάτω μας 

κάνοντας το να ομοιάζει με μια ανταμωσιά μες σε άνεμο 

που γλύφει πληγές του κόσμου και το ζύγι της είναι δυο τρεμάμενα πόδια 

που γδέρνονται στ΄ άσφαλτο μιας ευλογημένης αγνοημένης ερωτικής ματιάς 

και στα δυο κόκκινα μάτια των βαθύτερων φόβων  

-Γέρνω το κεφάλι και συνεχίζω να οραματίζομαι
Κάποτε λέει θα ανταμώναμε στο μεσοδιάστημα της αυτογνωσίας
που έχει αδράνεια και μαγική επαφή με τον ανώτερο εαυτό
Θα αργούσαμε επίτηδες να πάμε καλοντυμένοι στο ραντεβού 

με τον βιολογικό μας θάνατο κι η ζωή δεν θα μπορούσε να μας προσπεράσει 

γιατί θα ήταν μεθυσμένη κι όταν θα την ρωτούσαμε που μας πάει θα μας έλεγε -
-πίνω ακόμα στην υγειά σας "
διότι δεν θέλω να φοβηθώ την αφηγηματική του -μαζί " που χτίζεται από κοινού  
Πως θα ανταλλάσσαμε απόψεις για την χρυσή τομή του -μαθαίνω-ξεμαθαίνω"
αφορίζοντας χωρίς φόβο τις ανθρώπινες επινοημένες σκέψεις μπούμερανγκ
Θα υποκλινόμασταν μπρος σε ομοίους αλλοδαπούς πατριώτες με την πρόφαση 

ότι γεννηθήκαμε σε παρθένα χώρα με ιστορία που μιλούσε για το μεσοδιάστημα 

της αθανασίας που έπεφτε τότε νεκρή στο -έτσι κι αλλιώς" σε πολέμους 

υστερόφημης ανδρείας για την γέννα μιας προσδιορισμένης ματαιότητας σήμερα
-Τι ανοησίες φαντάζομαι λέγω εντός μου
-Αλλά για στάσου
-Αν επιχειρούσαμε να σωθούμε βουτώντας μες σε βουβές κραυγές ανθρώπων 
ξεμαθαίνοντας έτσι να λέμε ψέματα μόνο στον συγγενή εαυτό 

θα τον αγαπούσαμε πιο πολύ με ντροπή και λιγότερο με ναρκισσισμό 

ειδικά τότε που θ΄ αρχίζαμε να μικραίνουμε ξανά μωραίνοντας 

και ζητώντας πίσω αυτό που ουδέ ζήσαμε 

-Το ξανασκέφτομαι δις αποστραγγιστικά
-Μπα αυτό είναι παραδεισιακά ανέφικτο
-Πρέπει να μάθω να λέω -φτάνει ως εδώ" αφού δεν θέλω να ξέρω
τι υπάρχει παραπέρα και το βασικότερο δεν ξέρω να μετράω την απόσταση 

του εφικτού της πειθαρχίας για να πιστέψω πως θα ζήσουμε το -μαζί "
ίσα για να σωθούμε από το σίγουρο -όχι " της ζωής
-Κοιτώ αποξενωμένος τη βροχή που πέφτει απ΄το ουράνιο ταβάνι μου
-Πρέπει να σταματήσουμε ν΄ακούμε πια τους ανίσχυρους δημαγωγούς φωνάζω"

Ν΄ ακούμε μόνο healing songs ίσα να μπορούμε έτσι να διατηρηθούμε 

εις την ανθρωπινή φορμόλη του ηθικού μας πλάτους αλώβητα Sui generis
μόνο και μόνο για ν΄ ανακτήσουμε την ανθρωπιά που χάσαμε τιμωρημένοι
απ' τις τοξικές μυαλωμένες αρρωστημένες σκέψεις του νου
-Ανάβω τσιγάρο με ηρεμία και ταυτόχρονα αρχίζω να κακίζω αυτοκαταστροφικά
μπρος σε κάθε λογής διεξοδικούς τρόπους υποκατάστατου εθισμού αφού ακόμα 

δε ξέρω από πού προήλθε αυτή η πεποίθηση αφού με κάνει να νιώθω 

έτσι περισσότερο άνθρωπος κι όχι στείρος διπλωμάτης ζωής με φοβίες 

για το μπασταρδεμένο μου τέλος 

-Βουλιαγμένος μες τη επαναστατημένη αγκαλιά του καναπέ μου μονολογώ

-θα συνεχίσω να της μιλώ τα βράδια μόνος μες την εμπνευστική μου μπανιέρα
λέγοντας της -
-Είσαι η πιο όμορφη απ΄όλες τις βασίλισσες των άλλων"
πιστεύοντας το σαν εκκλησιαστικό τροπάρι από δέος στον απρόσωπο θεό 

που γνώρισα και ξορκίζω ανάμεσα στα πόδια της
-Έτσι
-Για να με θέλει
-Να της λείπω πιο πολύ κάθε φορά που ξενιτεύεται με την απουσία μου μέσα της
-Άλλο ένα διαβιβαστικό τερτίπι του εγκεφάλου με βουτάει απ΄το κεφάλι
και το τραβάει μακριά της
-Πνιγμένος απ' το μεθύσι της καταλήγω μες σε λάκκο
γεμάτο μ΄ εξωφρενικές ζωές αλώβητων δωρητών του -μαζί "
-Αρχίζει να μου εξηγεί μια φωνή
γιατί κάθε τι που βαδίζει σε ουτοπικές προκάτ κοιλάδες φόβων
πρέπει να γίνεται η αφορμή για ν’ απομακρύνω το κουφάρι μου από στερεοτυπίες
που υπόσχονται μακροημέρευση στο παιχνίδι της παράτασης 

που δεν παρατείνεται γαρ εις ζωή
-Μα εγώ πιστεύω πολύπλευρα ανάβοντας κερί στο όνομα του ενός
απαντώ στην προηγούμενη σκέψη"
-Γιατί το διαπραγματεύεσαι έτσι μου απαντάει;
Επειδή οι πολλοί εξασφάλισαν το διηνεκές της μνημόνευσης από ανάγκη κι άγνοια
στα κεφάλια τους και κατ΄ αυτόν τον τρόπο για σένα είναι άχρηστο να θαυμάζεις 

την βασανισμένη υποδειγματικά ζωή των αγίων που είχαν την ευκαιρία
να γευτούν λίγα περισσότερα ποσοστά εγκεφαλικής θείας λειτουργίας"
Βγαίνει από μέσα γέλιο επιβεβαίωσης δίνοντας σ΄ εαυτό την χαριστική απάντηση
-Όχι μόνο συμφωνώ κι επαυξάνω προσθέτω ακόμα πως -
δεν πρέπει να μας πείθει οτιδήποτε καταραμένο κι ειδικά 

οι καταραμένοι ποιητές δωρητές υπέρμαχοι της γκομενοπαρέας"
-Πρέπει να τους γνωρίσουμε να δούμε τι καλσόν φοράνε τι νούμερο μανό 

χρησιμο (ποιούν) και πόσα αγκίστρια θα μετρήσουμε στο ψαχνό του νου τους
όσο αυτοί προσπαθούν ν' αγγίξουν αντίστροφα την πραμάτεια του -dont try "
του αληταρά και τη μουσική παρόρμηση του άλλου αληταρά
-Βουλιάζω πιο βαθειά στο νόημα της επαναστατημένης καναπεδοποίησης
υποσχόμενος στον βαφτισμένο αντρισμό μου να μην ξανακοιτάξω 

ερειπωμένα σπίτια περνώντας έξω απ΄αυτά στο διάβα μου με ναυτία κι αρνητισμό
Πετώντας μάρκες ρουλέτας στην αυλή τους αφού δεν αντέχω την ξεφτίλα
να επιμένει να με κοροϊδεύει ο νους και μια αστεία αλογίκευτη παραμύθα 

να γεννιέται σε πάγκους τηλεξουσιαστών κάθε μέρα κι αυτό 

να συνεχίζει να κάνει κακό στο -ημείς " που ονειρεύομαι  
-Και στα βήματα μου δίπλα σε πανωφόρια νεκρών παππούδων πεταμένα
μες σε πέτρινα χρόνια που δεν έζησαν οι τηλεπορτάκηδες κι οι τηλεκατίνες
Αυτόματ η all time classic ατάκα  -Δε βαριέσαι βρ΄ αδερφέ"
έρχεται να καλύψει νεκροσέντονο αυτό που πάντα μας εκφράζει απόλυτα
-Τι σημασία έχει πια να υπομένουμε το καθεστώς που επινοούμε
αφού δε γνωρίζουμε ποιος έζησε εδώ πόσο κακός η καλός ήταν
πόσα δράμια ελπίδας τον στήριξαν μικρόπρεπα
και πόσο ανόητα διαχειρίστηκε το τέλος του;
Μια φωνίτσα ακούγεται πάλε  -Τέρμα ως εδώ"
-Επιβάλλεται πια να μάθετε να διαχωρίζεται και να φυλάτε ως κόρη οφθαλμού
τ΄ ακριβότερο κι ισχυρότερο όλων που κάνει εσένα 

τους ντροπαλούς φυγοπόλεμους ομοίους σου κι όλο τον κόσμο να λυγίζετε 

στα φοβικά σας χρόνια το -δίκαιο" που δεν το αντιλαμβάνονται όλοι το ίδιο"
-Σκέφτομαι πως αν έδινα μια οπτική σ΄ αυτό το εξαιρετικό καλούπι ζωής 

θα έλεγα πως ομοιάζει με μια πόρνη που πουλάει κορμί αναίσχυντα για μας
και για ένα σακατεμένο παιδικό μεροκάματο για την ίδια
μα έχει αγνή ησυχία μες το φωλιασμένο αιδοίο του νου της και παλεύει 

να επιβιώσει με δανεικούς ηθικονόμους του κατιμά που επινόησε κι επιβάλει
η επαρχιώτισσα κουτσή Μαρία και ο πρωτευουσιάνος γιδοκλέφτης
-Βάζω τσιγάρο πάλι στα χειλάκια 
και φαντάζομαι τη ζωή των ομοίων κι ανόμοιων της παγκοσμιοποίησης
-Να και μια αλήθεια που δεν έχουμε οριοθετήσει σκέφτομαι"
-Δεν πρέπει να τους θαυμάζουμε αλλά ούτε να τους απαξιώνουμε
απλά μπορούμε να τους αφήνουμε να μας κλέβουν και να τους κλέβουμε 

φανερά στην παρτίδα που επινοούν μ' αφορισμούς στις ανάγκες τους
-Λατρεμένοι κι αδιάφοροι πάραυτα χωρίς ψωροδικαιολογίες του συρμού
μα αναρωτιέμαι καμιά φορά γιατί δεν κάνουν το ίδιο κι αυτοί
-Γιατί δεν ξεκινούν να φυλακίζονται μετά την κλεψιά παρά επιμένουν
να αυτοκαταστρέφονται ασυνείδητα κρατώντας σ' απόσταση το -ημείς "
-Το λέγω διότι δεν υπάρχει άλλος οδηγός πλεύσης προς το συλλογικό φως
αν δεν γνωρίσουν το απόλυτο ατομικό σκότος"
-Τα χέρια μου ορθώνονται κι η φαντασμένη σκέψη μου 

αρχίζει να μιλάει σαν υποχείριο στο ένοχο έπιπλο
Του λέγει -
-Επαναστάτη καναπέ 
-Που θα σηκώσουμε παντιέρα τώρα;"
Αποφασίζει να με γυρίσει στο παρελθόν
-Νιώθω πως επιβουλεύεσαι το κλου της ουσίας κι αμέτρητων λαθών μας;"
του απαντώ"
Ναι μου γνέφει
Και μου δίνει την ευχέρεια να δώσω μια γραπτή αφύπνιση σ΄ όλους μας
Η παγίδα που είχαμε στήσει στον εαυτό μας τότε δεν σκουριάζει
Πρέπει να γνωρίζουμε πως μας περιμένει να μας τρακάρει στο ίδιο σημείο
που την είχαμε από φυγή ξεχάσει
-Ξέρεις τι θα ήταν καλό να σκεφτούμε και να κάνουμε
ως ουμανιστές βωμολόχοι εκείνη τη στιγμή της παγίδευσης στο δόκανο της;"
Να καταλάβουμε μες το λιγοστό καιρό που μας προσφέρεται αυτό που λεν 

οι πολλοί περί ανεξερεύνητων δυνάμεων μέσα στο ανθρώπινο ψυχοντέφι
καταλήγοντας επί του πρακτέου πως ναι - 

-Είναι υπερδύναμο πράμα ο ανθρωπάκος
Να πριονίσουμε το σηψαιμικό σημείο απ΄τη δαγκάνα της και πολύ βασανιστικά
μέσα στον καταθλιπτικό μας καιρό να μάθουμε την προπαίδεια των αγριμιών
και των θεών με τους δικούς μας νόμους και σταθμούς επιταχύνοντας 

την συλλογιστική του "ημείς " κόντρα στο αδιέξοδο εγώ"
-Και τι μένει με ρωτά στριμωχτά η φαντασία;"
-Κείνη τη στιγμή απάντησα αναπολώντας
-Αυτό και το μόνο που μένει είναι άφθονο υλικό στον νου μας
ίσα για να εντυπωσιάζουμε χωρίς πρόθεση
να διαιρούμε ότι αφαιρείται από δογματικές άμυνες
να ερωτοτροπούμε με κάθε τι έμψυχο η άψυχο στο διάβα 
να κλαίμε με το αστείο ν΄ αλλά (ζουμε) καβάλα στην ράχη του  -μαζί "
Να ψάχνουμε την αδράνεια της ισορροπίας τ΄ ασπρόμαυρου
να μην περιμένουμε κάτι κάλου η κάκου 
Να λουζόμαστε κάτω από καυτούς καταρράκτες λέξεων φράσεων και πράξεων
γράφοντας μιλώντας και ζώντας μέσα κι έξω απ΄τον δικό μας μικρόκοσμο
και τον επινοημένο παράδεισο των άλλων
για να προσκαλούμε σ΄ εμφύλια εποικοδομητική σύρραξη ανθρώπους
μ΄ ερειπωμένες αναστολές
Να συμμαχούμε με Ούννους εχθρούς συμπολεμιστές κι αγόγγυστους ελεήμονες 

του μαύρου αλλά και να δείχνουμε πόσο αδύναμα δυνατοί είμαστε 

κοντά σε τελειωμένες υπάρξεις όταν έρχονται αντιμέτωπες με το αλλά(ζω) τους
μη τερματίζοντας και κόβοντας το βαρετό νήμα του -τώρα" τους
και κάτι φορές ανταλλάσσοντας μια γλυκόπικρη γεύση στο λαρύγγι
όταν γευόμαστε και γεύονται το -εκεί " (μας τους) στο στόμα
-Μέχρι να φτάσω στο κρεβάτι σκέφτηκα πως
Αν γεννιόμουν σε μια ξεχασμένη φυλή στα βάθη του Αμαζονίου
θα είχα γλιτώσει απ' την πλαστικοηλεκτρονική κατάντια
του ανέφικτα φραγκο (φονικού) παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού
και δε θα φανταζόμουν όλα τα παραπάνω αφού ούτε καν θα ήξερα να γράφω
-Χώθηκα κάτω απ΄ το πάπλωμα 

έσβησα το φως στη φαντασία στο παρελθόν και το σήμερα
κι ευχήθηκα να ξυπνήσω αύριο ζωντανός ίσα για να αντικρίσω τον γιαραμπή  

και την ασχήμια της ζωής ψελλίζοντας μ΄ όλη τη τρυφερή μου δύναμη 

- Καληνύχτα μου λείπεις