Έτσι για το ροκ

Το καλοκαίρι προχωράει κι εγώ λιγοστεύω 

μπλεγμένος στη δύναμη των μαλλιών σου 

στην γαλήνια ομορφιά
-να με ξυπνάς τα πρωινά με την αναπνοή σου
- Μικρό πράγμα η αποδοχή σου ψιθυρίσω ξανά
- Ακόμα μεγαλύτερο η επίκληση 

στο τι θα θέλαμε να χτίσουμε μου απαντάς
-Αξία έχει ο δρόμος σου για μένα 

όταν στέκεσαι εκεί και με κοιτάς ν΄ αντέχω 

την μυρωδιά μικρών καθημερινών θανάτων
και να συνεχίζω να παίζω με τις υποδειγματικές 

λεπτομέρειες της αυτοσυντήρησης

-Κρύβομαι στην ηλιοφώτιστη αγκαλιά σου το καλοκαίρι
με το χέρι στο μέτωπο να κοιτώ τον ήλιο και να μαθαίνω 

πως όλα κερδίζονται στο τρικυμισμένο κορμί σου 

που χτυπάει με ορμή στα βράχια μου
-Σκέφτομαι πως αν λείπεις εσύ λείπουν όλοι
αν είσαι εκεί με όλους νιώθεις μόνη
-Αυτή είναι η ύστατη δόση μου στο  "για εμάς"
Η λογική που επιπλέει στα νερά σου 

με κάνει να βλέπω τον βυθό ακόμα κι αν είναι άνιση
με αυτήν που ο κάθε ανεξερεύνητος ανθρώπινος βράχος
συνεχίζει να σμιλεύεται από τ΄απόβλητα του "δεν ξέρω"
και δεν αναρωτιέμαι αφού ξέρω τι σημαίνει 

να σέρνεσαι μόνος στον κάθε πειραματικό συλλογισμό
με τόσες πολλές και γεμάτες έρωτα εναλλαγές 

για να βγω από την φυσική μου ασχήμια
και να πάω εκεί που λένε ότι αξίζει να είσαι
-εκεί που υπάρχει φως κι ευδαιμονία
-Μάθε να μη μισώ αυτούς που έχουν εφεύρει λέξεις 

και φράσεις που καθησυχάζουν 

και κάποιοι τις απαξιώνουν
κάποιοι τις κάνουν εικόνισμα και κάποιοι 

ζουν τρέχοντας δίπλα τους
Εσύ κι εγώ
Είμαστε μια αριστοφανική δραματική θεώρηση
σαν δύο κλαδιά με απρόσμενο σχήμα και κατεύθυνση
που κάνουν εντύπωση όταν τα κοιτάμε
επειδή θέλουμε να πιαστούμε απ΄ αυτά
Πόσο άδικο να μην με σκοτώνεις 

κάθε καλοκαίρι που περνάει
πόσο δίκαιο να σκοτώνομαι 

για μια σταγόνα γνώσης που ζητάω
κάθε καλοκαίρι που κινείται
-Νιώθω στα χέρια σου μια πανέμορφη 

ασυντόνιστη χαοτική ανθρώπινη δυσαρμονία 

μια απλότητα που μελαγχολεί τους ανίσχυρους

που γεμίζει κι αδειάζει ομαδικούς κόσμους 

με χρώματα όμορφα
στο παιχνίδι που μαθαίνω να παίζω με στοργή
χωρίς φιλιά εξουσίας ευθυνών και απομόνωσης
-Σε ψάχνω σε ένα μικρό καφέ
καθισμένος πάνω στις δαγκάνες μιας τεράστιας πόλης
και παρακαλάω την δομή της ανθρώπινης αναξιοπιστίας
να μην σε αφήσει να πέσεις κάτω με δύναμη
Παρακαλάω να νιώσεις και να συντονιστείς 

με τον χώρο που ζεις
να κερδίσεις 

μέσα από την καθαρότητα της φωνής της φυλής σου
-ξανά και ξανά
γιατί φοβάσαι να γυρίσεις πίσω στο άδειο δωμάτιο
-Αν έσκιζα τη χάρτινη μάσκα μου 

όπως το κάνουν άντρες που θολώνουν 

μπρος στις ματωμένες λόγχες των ανεξερεύνητων θυμών

-Αν ζύγιζα την ψυχή μου σε καντάρια αγροτικών της γυφτιάς

και την πουλούσα στις γειτονιές καταμεσήμερο φωνάζοντας 

για τελευταία φορά στην τρόμπα μαρίνα
- η χαρά μου είναι πουλημένη σε σένα
σε σένα που με γιατρεύεις
και ο αγώνας της επιβίωσης μου σε στοκαρισμένη καραντίνα
-Γιατί νιώθω τυχερός που υπάρχεις
στο κάτι
στο τώρα
στο πάντα
στο κάθε καλοκαίρι
που κινείται και χάνεται