Λατσοτέμπα ταπεράκι

-Γιατί δεν μ΄ αφήνεις ν' αποθάνω μόνος 

μακριά απ΄την τελεία και γκάβλα  αγάπη σου 

που φοβάσαι να μου προσφέρεις-

-ρώτησε 
-Διότι ωσάν γυναίκα διπλωμάτης θα σου ΄δινα
μια ξεπατικοτούρα απάντηση έτσι για το ροκ-

-απάντησε
Είναι μέρες
που τα επινοημένα μου πρωινιάτικα σκούπρα 

με βάζουν να σκέφτομαι βαθυκούτελος
το καμπόσο βαθιά -φοβάμαι ν΄ αυτοκτονήσω" 
επινοώντας σώμα τικ πόνο
χωρίς να ξερωγώ διατί και ποσώς δειλός είμαι
Νιώθω πως αγαπάω μια ζωή κωλύριο 

που δε βρίσκω νόημα να ζήσω εν της 

δίπλα της
πίσω της
ψυχώμενος μες το κρυοζεστό μου βαθάκι

-Πιωματίας το καθηβράδινό λέγω
-όχι κι ουχί -δεν είναι αυτά για σε δικέ μου
κάνε εμετά και πέσε για ύπνο
Μα -
με δαίμονα φόβο μέχρι να με βρει το πρωί
τα επαναλαμβάνει κάποιος άλλος
πολλές φορές κλασμεντόλ μου
θέλοντας να συγκινήσει το υποσυνείδητο θεριό
-Τι μου συμβαίνει;
-Τι απάντηση εξπρές να επινοήσω ξαναματαπάλι
-Λέγω πως ο θάνατος
που ξορκίζουν οι αθάνατοι της εκ βαθέων κοίμησις
φτύνοντας κόρφους μου πάει εις την τελική 
-Είναι νύχτες που ζητώ να βρεθεί κάτι κατίποτα
να κόψει το κουφάρι από τον νου
Να μην επικοινωνούν με συνηδονή
κι αποφάσεις της βολικής αρκούδας στιγμής
-Κουράστηκα να φοβάμαι
να μη μιλώ σε ουδένα 

για το τι δε θέλω να νιώθω κάστανο
-Βαρέθηκα να μην βρίσκω κάποιον κάπου κάποτε

να παρακαλέσω να μείνει σιμά μου βατσιμάνικα

κι αυτό το παντόφλα 5-0 ρέστα κωλοκαίρι
-Δεν είχα ποτέ τον τρόπο
-Δε θέλω να πονώ
δε θα μάθω μάλλον ν΄ αγαπάω
κι ότι μου αφήνεται ωσάν απουσιολόγος απώλειας
εις τον έρωτα των σπηλαίων
είναι η φωνή μιας ελπίδας που λαχανεύεται
όπως όταν κάτι λαμπερί ξεψυχά από θανατικό

Είναι σπάνιος ο επινοημένος έρως
μα υπάρχει κι ο πανάγκασμα γνήσια τρυπισιόν
ωσάν το αδέκαρο ρέστο του κάθε κωλοκαιριού
Είναι δωρητής οργάνων ο δεδομένος θάνατος
μα υπάρχει κι αυτό που επινοείται
από μια ζωή που δεν αντέχεις να μοιράσεις
με των ανθρώπων το βαρετό κουφομπλών

που τελικά γλιτώνοντας σε μανθάνει να ψοφάς

-Είμαι δειλός
λες και θέλω να μείνω λίγο ακόμα
ν΄απολαύσω τις βροχές
που θα ξεπλύνουν ότι άφησα πίσω βρομόνουμπο 
-Ότι και να γράψω γι΄ αυτά 

τα επικάρπια επινοημένα της μυαλοθήκης μου 

θα φαντάζει ωσάν καθεστώς ανάπηρον

για τις περαστικές ψυχές και τα μάτια τους
Θα ΄ναι λίγο 

μπρος την παντοδύναμη ένωση του 2 -δυο
που βιώνεται ανέφικτο και πλάθεται ωσάν μύθος 

Ένα κωλοκαίρι μες το χαμόγελο της ακόμα

λέω να παλέψω και ρε
να ζήσω  
και μου ΄ναι αρκετό
Αρκεί αδιάφορα να το δει η θεάρα φύση 

ξύνοντας με της τύχης το νύχι τ΄ αμοίραγο μου

που ματώνει κι ακόμα δε με βαρέθηκε
-Ως τότε τη μυρουδιά της θα ζητιαεγνοώ

-Θ΄ αναρωτιέμαι
Είμαι άραγε τόσο τυχερός που μ΄ έχω
και να πάν΄να γαμηθούν τα υπόλοιπα;