Κασμά δες ένα χώμα

Όσο κόσμοι θα κηδεύουν το μουνάκι του παραμυθιού
εγώ θα σου γράφω αφού αν δε σου γράψω θ΄ αποθάνω
Καθιστός πάνω στη μούχλα του φόνου μου να προλάβω 

να ζήσω αυτά που θ΄ αποτιμήσω άρρωστα και καρμίρικα
Έτσι καταλήγει η πορεία του καθενός που θέλει ν΄αλλάξει 

εαυτόν του και sui generis φασιστικούς κόσμους πικέ
Θέλω να γράφω για λογαριασμένα σουτιέν κι υπέροχες
λευκές κρεάτινες πάνινες καμπύλες - αυτές κι αυτές 

π΄ ομοιάζουν μ΄ ακουβάλητη άσφαλτο που γδέρνει 

την οινοπνεύμα τι πλεύση προς τις βαρετές Ιθάκες 

του -χύνω καλησπέρμα απ΄ τα μάτια μωρό μου"

Το φτυσμένο στόρι της λαικής αγοράς καλτσοδέτας
Του φραγκόφτυαρου της σάπιας μπανάνας 

και της υπέροχης υπομονής που σαλπάρει πάνω 

σε σκεπασμένο ιδρώτα νοικοκυραίων στη γύρα 

και γκαβλαδερών μούσκιο μανάδων κάθε τρίτη παζάρι 

Τα έκφυλα φαίνεσθαι των δύσκολων δευτερολέπτων
και το φύσημα της μίας κι αλλοτριωμένης 24/7/365 

σερπαντίνιας τρύπιας ηδονής που μυρίζει μαλακία
Για χτυπημένους στόχους γουστάρω να γράφω
ωσάν πινακίδα σε κατσικοχώρι απ΄ ανάπηρους
πνιγμένος έτη μέχρι τα λαιμά έτσι όπως τα πλένουν 

οι ηλιοκαμένοι οικοδόμοι νιώθοντας τα νεραιδόσκατα 

να με παν ταξύδι εκδίκησης σε γιουνιβερσιτάλ βόθρο 

-Έτσι γουστάρω να ξεγράφω ιστοριούλες πασάλειμμα

φυστικοβούτυρο μες σε κώλους βρώσιν προστατίτιδας

Να γράφω κούρασελ αλήθειες θέλω και μετά επιλόγου 

να τραβήξω μια μαλακία που όταν ξεραίνεται φαίνεται 

πριν τη κατάκλυση ίσα για να ξεμπερδεύω εφήμερα 

με θαυματουργά σκατά τυραννίας και διαιώνισης των

Έτσι κι αλλιώς  -

σωστό δεν υπάρχει ανάποδα γραμμένο από λάθος 

φυλάκιση ετών όταν περνάς με κόκκινο τις θλίψεις

και ψιθυρίζεις στα αυτιά σου το ρώτημα -αι γυναίκαι και;

Ροκ καταστάσεις γνήσια αυτοκτονικές ήρεμα κι ωραία
Μα αυτά τα πάρκα ψυχαγωγίας δεν είναι και δε τ΄ άντεξε 

ποτέ η γκλάβα μου γιατί είμαι κλασομπάνης με το θανών 

και το πέρας της χαπακωμένης δωρητής ηλικίας οργάνων

Γι΄ αυτό είμαι ακόμα δω και γράφω θλιμμένες παλικαριές
Συγχαρητήρια παρ΄ αυτά σε αυτούς που το άδραξαν
και ζωμών εργάτες ήτοι να τους διαβάζουμε η να τους ζούμε
Δεν το πάω παρακάτω γιατί θα εκμαυλίσω κόντρα στα γιασεμιά 

και τα γεράνια που μυρίζουν ζωογόνα στον αιώνιο λοβό 
-Ερωτεύτηκα μόνο το γεράνι και ξέρω πως
μέχρι να αποθάνω θα δίνω την ίδια απάντηση -
-Γεράνι το λουλούδι που σε ταξιδεύει σε παραδείσιες φυγές
Λουλούδια πολύτιμα κατά του θανάτου λοιπόν
Με η χωρίς αγάπη ζω -ζει την παρήγορη ηδονή
τα λουλούδια τα ζώα τα δις σκατά κι οι σωτηρίες το τρίπτυχο
-πεθαίνει-πεθαίνω-πεθαίνεις για πλάκα από πείνα εκ προμελέτης 

τυφώνα ακαριαία αυτοκτονώντας δεν έχει καμιά χρυσαφί αξία

Ποτέ δεν είχε κι ευτυχώς π΄ αρχίζει να το κατανοεί σώγαμπρα

μπουζελότο ο όγκος καλουπιού των περικοπτόμενων

Ξεκινώ ξανά γράφοντας όπως θέλω και γουστάρω
ουχί όπως θ΄ άρεσε σε χαϊδολογημένα μάτια 

μέσου Χέρκιουλιζ και Κλεοπάτρας
παρά μόνο και μόνο για ν΄ αντέξω τα πράσινα επινοήματα 

του πρόσκαιρου κακού που πρέπει να υποστώ μέχρι τέλους
Τι μένει;
Το σκουπίδι στο δεξί μάτι πάραυτα
κι η περιφρόνηση του θέλει δουλειά Κατερίνα
-κι εσύ φτυχιό 

κει παγωμένη με ράβδο γλαύκας ζεστασιάς στον ώμο
Σε θωρώ
Μορφή και μυρωδιές σου ζωντανές αποδείξεις
πως κάτι φυτρώνει ξερά σε καφέ χώμα ελπίδας
Ταξιδιάρικο αγόρι μ΄ ερωτική διάθεση δε λογίζεται γραφή
Θέλω να γράφω αυτό που νιώθω απερίσκεπτα αριθμάκια
χωρίς ζακετάκι κρυφής αξιοπρέπειας πάνω μου
Μόνο χώμα θέλω να μου μυρίζει
χώμα -χώμα πανέμορφο κι αυτή τη φόρα ξέρω καργιολίτσα 
θ΄ ανθίσει η μανία μου να γκρεμίζω ότι δεν έχτισα κωλοζούμι
Δεν τρέμει τίποτα από φόβο και στέρηση εντός μου
λες κι εσύ ορίζεις την εφήμερη έγνοια αθανασίας μας
Εγώ τρέχω να συμπληρώσω τον ορισμό με την ομορφιά 

τ΄ απλού κι απλοικά υπεραναλυτικού σκασμού
και μιας ταπεινότητας που φωνάζει έλα -όχι μην έρθεις
Μη χαραμίσεις το πεσμένο στα πατώματα χαρτάκι σου
που γράφει -έλα κι εσύ γιατί φοβάμαι τη διαδρομή"
Θεές του μισού δεν απειλούν κοτρόνες που κυλούν 

με το ξημέρωμα δίπλα από καταφύγιο καμπυλότητας
-θέλω να γράφω γιατί εσύ  με καλείς απεριμένετο

ωσάν μια καλοχρονισμένη μηχανή να πηδήξουμε πιο ψηλά 

απ΄ το πέρας των μαλλιών σου

Ήρεμος ύπνος τόσο όσο το βάθος του υπογράφει 

παρών αλήτικο ουχί μέλλον φορτωμένο γλίτσα σε καρότσα

πάνω σε διαδρόμους φορμόλης δεθελοντής
Γράφω έτσι γιατί τρώω σαν ζώο και σκοτώνω σαν άνθρωπος
ερωτεύομαι το κάθε τι σου για ν αποδεχτώ στερνά 

ότι  δεν θέλω ότι έμαθα μόνος μου κι ότι με κάνει να σε ζητώ 

τις νύχτες που μ΄ εχθρεύονται ζάλες γκάβλες και βοές
Θυμάσαι;
Κάποιος σου΄πε -σ΄ αγαπώ"  μ΄ αυτή την ανάπηρη λέξη
Ένας άλλος -σε μισώ" ωσάν γιος που δεν έχει μάνα
Τα λιγούρια -σε θέλω" γιατί απλά τους γκαβλώνες από μακριά 
κι εγώ αδιαφορώ όταν εχθρεύομαι κάφρος το μαχαίρι 
Κενό ουδέν
Όχι δεν φταίει αυτό που γράφω τις σκέψεις όπως λάχει
χωρίς σβήσε γράψε σ΄ αμεριλανικό λευκό ποίμα κουτί
η ανικανοποίητη μπέσα μου φταίει