Λείο άπαν

Τι αξία έχει ένα τύπος με λερωμένη καπαρντίνα
κι αστεία παραμορφωμένο προσωπείο
να σου χαμογελά ψαρωτικά αίφνου σ΄ εφιάλτη
Η γιαγιά με τα 14.000 εγγόνια κι θάλασσα 

που έπλασε ΑΒ θεούς συναντήθηκαν 

κάτω απ' τους καταρράκτες των φόβων
Κοιτάχτηκαν στα γλήγορα
-Δε μιλάμε πια -είπαν 

Για τον πλανήτη που ήταν πάντα

ένας στήμονας λεκές σπέρματος
στο πέτο του χάους του
-Το σύμπαν δεν έφταιξε είπε η θάλασσα
ξέρει να εξελίσσει τα λάθη του στο σκοτάδι
-Φαντάσου 
Εγώ η χαμερπούς
Κέντρο μιας τρεις κι εξήντα μυρμηγκοφωλιάς
Συμβάντων γονόκοκκος
Παράσιτο στα γένια ενός femdom θεού
Όλα τα διακυβεύματα μου τρύπες 

παρθένου φωτός μέσα μου
Κενά σάπιου σκοταδιού έξω μου
Μετά ηδονής γέννα γνώση
Ο αποικισμός μου από σένα 

ήταν η εφήμερη γνώση -αποκρίθηκε η γιαγιά
Από που έρχεσαι; -τη ρώτησε η θάλασσα
Απ' το τέλος 

του κύκλου μιας τρύπας αποχής ζωής
Άθεα άφοβα αθόρυβα
Κι οδεύω καβάλα το πέος βέλος 
κει που σημαδεύει κακές απαντήσεις
Πίσω στο παράλογο μηδέν -απάντησε
Η θάλασσα ήξερε
Δεν σήκωσε κύμα σκαμπίλι
Είπε -
-Αργά θα κυλήσουν τα ρευστά
Του νου
Όλ΄αυτά που πρέπει να νικηθούν θα νικήσουν
Θα έλκουν 

τη σοφή βρώμα ισχυρών οχυρών επί αχύρου
Τρόπους κι αμύητα να σωθεί το γαλαζοαίματο 

τίποτα του εαυτού κι η νωθρότητα 

της βουλής του κόκκινου
Αμάθητα να μην σωθεί ο τρόπος
Να μην σπαταλιέται 
Για τον καθένα
Νεκρά ροδαλό
Νεκρά Υπαρξιστή
Νεκρά γερουσιαστή
Λεκές το χρώμα της ζωής
Ουχί η εξέλιξη της
Ποιος βιάστηκε από μικρός; -είπε η γριά
Οι Αγάπες
Οι Δικαιολογημένοι φόνοι 
Ίσως και το -2-  της αιωνιότητας
Με φόβο
Με ρόγχο
Το σ΄ "αγαπάω σας"
είναι και θα νιώθει ένοχα φυλακισμένο
Δες δις χρόνια πίσω -είπε η θάλασσα
Έκανα μήνες να κοιμηθώ στο ίδιο κρεβάτι
Εκείνος ο εφιάλτης με στοίχειωσε
-Τον ξέρω καλά τον τύπο 

με την λερωμένη καπαρντίνα που χαμογελά 

μίγδην σ΄ εφιάλτες και τρέφεται 

με τα σκουπίδια των ανθρώπων σου
-Δεν έχει αξία η ασυλία του 

γιατί είμαι ήδη νεκρή -είπε η γριά
Μακάρι να το ξέραν κι οι ζωντανοί
-Πρέπει να φύγω