Ο Θράσος η Φούσκα ο Ιdefix κι οι ανόμοιοι

Είμαι ένας τυχαίος σεντονογράφος
όμοιος με γέρο σκύλο που ποτέ 

δε τα παράτησε για άλλο ένα μουνί
ένα παχνί σπιράλιας κατάθλιψης
ένα παγκόσμιο καρμπόν φλέβας εγώ 

που πεθαίνει στις γκάβλες του απάνω
Κατάντησα να θαυμάζω τη σκουριά
μιας ακόμη γέννας ενός 

κατ' άδικου ανθρώπου μου
Να ομιλώ με κατάλευκη έννοια 

μ΄ ένα θαυμάσιο δεκάχρονο ζώο
που του τρων το κόκαλο 

κι άχνα δε βγάζει 

Το κάνω με ρίγος ψυχής γαβγικό

όσο το -Εσείς" θέλει να γρασάρει 

με σπαστό σαγόνι και τσίγκινο λαϊκής 

βρακιά κόσμους που δεν γνώρισε

Κάντε το αν αντέχεται με placebo ύφος 

δαρμένου ζώου απ΄ το -εσείς" πάραυτα
Και λόγια μιζέριες επί τόπου 

Και με τρόπο κόπο κατώτερου όντος
Βρείτε εμετούς και κάνε τε 

ένα βήμα μπρος και δυο πίσω
Επειδή  χθες μια καταθλιπτική γάτα 

περνούσε κάτω απ τα ποδάρια σας
και σας πήρε πρέφα διαλογής
Και κάθε δεκαπέντε στις δώδεκα 

εμείς τα ζώα θέλουμε να μπαίνουμε 

για ψυχοσέρβις ομόφυλα ζητούμενο
Επειδή το πρωί σας είναι η νύχτα μας
κι οι νόμοι των ανθρώπων υπάρχουν
όπως η μαλακία με καπότα
Την χρησιμοποιεί δω κι αιώνες 

ένας σφιχτοκώλης Λάκης θεός τους
Αυτό έφταιξε Ελβιέλα μου;
Δεξί μάτι σπανιοτάτης  κερατοπάθειας

Κλεοπάτρα γιαγιά φθορά τρίχα εν του
Αυτό φταίει
Και στη πιστή ουρά του Θράσου  

τι νιώθεις διαβάζοντας τούτο
Είμαι ο λάθος μποξ Βιβέρ σου 

και το -εσείς"  ο  αναγνώστης μου 

με τις γνώριμες γραβάτες εμμονές
Ο κόσμος θα συνεχίζει πηδήξιμος

με καρούμπαλη στύση παίζοντας
τα ίδια κονσούμερ τραγούδια του 

σε τζιουκ μπαξέ με 45αρι πιστόλι
Η τηλεκουράδα σβηστή 

δολοφονημένη
Και το μόνο που με νοιάζει 

είν΄η βασίλισσα τ΄άλλου μου κόσμου 

να ξεκουρά(ζει) τις ενοχές της
Κι οι δυο αόρατοι φίλοι που μείναν
να καταλάβουν τη μυρουδιά 

της μασχάλης ενός ακόμα 

φρεσκοβαμμένου σεντονοποίματος
Πέντε και κάτι ξημερώματα μ.μ.
τρώγοντας χημείες κι ο Ιdefix 

έξω απ΄ τη πόρτα δε ξέρει γιατί πονά
γιατί κάποιοι τον χαϊδεύουν 

και το -εσείς" 

του σπάει τα παΐδια στο ξύλο 

ζώντας αυτό που παγώνει αμήχανα 

ψυχιατρικές συνεδρίες 

πολιτισμένων ψευτοπιθήκων
Ίσως πλύνεις τα δόντια μου σήμερα 

με φιλάνθρωπα κλανόβηχα μανιφέστα

ίσως όχι πιο αργά απ΄τη καθυστέρηση
Γιατί πρέπει ν΄ αγκαλιάζω τ΄ άπειρο 

των σωμάτων μας 

που γνωρίζουν που θα ταφούν
Χθες ευτυχώς έβλεπα ακόμα 

τη στρογγυλή λάμψη

με τ΄ αυτοκινητάκι που χάνεται 

μες τον κύκλο του ματιού
μπρος στο λατρεμένα νοσηρό π΄ αγαπώ 

κι απαγορεύεται από ψυχιάτρους
κατεβάζοντας το στόρι του νου 
Κι η φούσκα 

έτρωγε τ΄ αποφάγια πάνω στο τραπέζι
μα ήξερα -
-μα τον γαμημένο Φύρερ θεό του -εσείς"
πως μπρος στο βλέμμα μου 

και στο στειρωμένο μουνί της
τι παίζει ωσάν κασέτα 
Ήξερα το τι θέλω
και τι δεν μπορώ ν΄ αποδείξω
στη γάτα
στα σκυλιά
στον πίθηκο εαυτό μου
κι όχι στο -εσείς"