Επίπλους

Με το κύλισμα
η αγάπη των ύστερων χρόνων σου
Θα γίνει αυτό που θα μπορείς να φτάσεις
Ολόγυρα απ΄ τη γρασαρισμένη τροχαλία
και του αφίλητου πέρας το δεδομένο
Δυο σιμά θα καταλάβεις
Κι ας είναι 

τα έγκατα στάδια της μαντάμ επίγνωσης
Άξαφνα τηλεφωνήματα πλημμύρας 

θα στέλνεις σ΄ αυτήν κι έτερα μηνύματα 

πρεμούρας θα παίρνεις απ' τον νου 

Έτσι θα ταγκίσουν οι ξενηστικωμένοι φόβοι

π΄ αγαπούν κασκαντέρ τα σώματα τους 

και τα καραντί ξεσηκωμένα σου φρύδια
Έτσι θ΄ αλατίσεις τ΄ άγευστο -πέρα από"
με κλάματα αντιψυχιατρικών οργασμών
σε σκαμνί αιώνιο