Αγαπάω κι αγαπώ (β)

Με χαλάζι και νέκταρ απ΄ το πρωινό σου σπέρμα

κάτι έτη απουσία και χάρισμα αυτό που φίλησες
είθε να φυλάει φόβους παράλυτων κοπαδιών

Κάτι δυστυχίες ξαγρύπνιας κατάβαθα της ψυχής
Κάτι σάπια μήλα υποσυνείδητα ξεχασιάρας ζωής 

Φωνής συνήθειο

Κάτι χρόνια καλοπλυμένα κάρβουνα ξερά

στον ρεντέ του πατέρα αέρα τη πληρωμή

Κάτι φώναξα στο τάφο να έρθει 

Να με ξεθάψει

Είχα το κόκκινο μήλο
Κάτι ξέχασες να δαγκώσεις τσαμπουκά

Για χάρη τους

Νηστικοί φόβοι αγαπούν κορμιά
Περιμένουν καλεσμένους σώματα 

σε πάρτι χορτασμέ νου έρωτα
Κάτι τάφοι παλιοί 

φιλιώνουν της ζωής τη δίψα 

Δεν αγαπούν τη ζωή 

δεν γύρισαν πίσω να γκρινιάξουν μ΄ αγάπη

Όσο τρέμουν τα χέρια κι όλα κατεψυγμένα 

κι αντίθετα είναι στ΄ όνομα της αγάπης 

ο δρόμος θα ΄ναι θεραπευμένος με αγάπη