000 254

-Έτσι

Ωσάν ποττάνα τσεκουριά κανενός δρόμου
Σαν αθάνατη γρίνια λωτοφάγων
Σαν χαλίκι πιωμένο εγωμάλαγμα σε παλαβό κάτεργο
Σαν πόλεις μες σε χώρες το κλειδί ήσαν οι άνθρωποι
που πνίγηκαν μες ένα κουτάλι φαγί
Κι η πόρτα ήταν το βιος του -όχι" και του -συμβαίνει" 

γι΄ άφεση στα σκιερά κουφάρια και τα παχυλά 

ρημάδια μιας καλαμιάς ψυχής εις επίδεσμο κάμπο 

-Ότι κακό δω δα θα λάβω
-Ότι καλό κει θα με κατρακυλά
Κι η σάλτα χάρη της μήτρας του μιαρότερου φόβου
κάποτε θα γίνει υπέροχη χιονόμπαλα μαύρης μέρας
μες σε καλύβι απνεύματων σύκων 

και μιας λαμπερής σκάφης