Παλίμπαις

Έτσι υπήρχα 

για κάτι κοσμικά γνώριμο
Αφέθηκα σ΄ ερωτευμένα κύματα

που ψάχνουν 

ανέραστα βράχια στο μέλλον
Τσακίστηκα σε μια σταγόνα έρωτα 

που ευθύνεται για ότι δεν θα συμβεί
Τώρα αρνούμαι το σώμα για τη νόηση
Κλείνω τα μάτια στο άξιο 

της πραγμάτωσης των πάντων

Λέω πως 

ξέρω τι χάνεται μες τα συνηθισμένα

Κάποτε θα πεθάνουμε μαζί ξανά
Θα κάνουμε το ταξίδι 

που πληγώνει την σάρκα 

και δεν νικιέται με λόγια
Ντυμένοι με συμπαντικές αναλύσεις 

κι αφεψήματα ενοχών στο λαρύγγι
θα πιστέψουμε 

σ΄ αυτό που δεν γεννήθηκε

Αυτό φωνάζει -σώσε με
Αυτό που ζει μέσα σ΄ αυτό 

που πιέζει τους κροτάφους 

Είναι ο παρθένος υμένας 

που σχίζεται από κρύο άνεμο

-Πνίγομαι σ΄ ένα ποτήρι αλκοόλ 

ναυαγισμένο στα γράδα του

Ξεκίνησα απ την αρχή
για να μην ξεχάσω την επιστροφή 

στο μηδέν του εαυτού
Οι όμοιοι αργοπεθαίνουν 

στη σκέψη μου

Σχώρα με 

για να επιπλεύσω στα πέπλα σου 

βαρύς κι ηδονισμένος
Μαζεύω ακόμα 

στα δύσκολα χρόνια μας 

εικόνες να χαρίσω
Τα βράδια που δεν ήρθαν
Άθλιο δώρο σ΄ αυτό 

που χρωστάω εδώ κι αιώνες

Ότι πεθαίνει κι ευωδιάζει στις τύψεις 

παραδίδεται σε πόρνες ήττες

Ακούω τα βράδια 

να γράφουν πάνω μου 

αόρατα χέρια πλυμένα στο αίμα
Η καμπυλότητα 

που ζητιανεύουμε χρόνια
Μαγνήτης προς το μέρος μου
όσα θέλω να υπηρετήσω
να τα έχω
μέχρι να ξαναγεννηθούν