Ρουν (β)

Αλκοολική ποίηση ήταν ένας σαπισμένος τενεκές
γιομάτος μ΄αργοκάραβα κορακίστικα μισόλογα 

Ίσα να κλωτσάς την μπαλόμπα κόρη ευκαιρία 
Να ζεις όπως δε σε μάθαν φτύνοντας τον φλάφερ
-Κι θωρώντας τα σκατά ενός ακόμα σκύλου υπηρέτη
που δε τα μάζεψε το ζώο αφεντικό του Και-
Επίγνωση μας ήταν να βαφτίζουν οι άθεοι
ένα ξυπόλυτο κατσιβελάκι που ισορροπεί 

σε μαντρότοιχο μπουρδελόπολης ενώ άλλοι γκαβλωναν 

με δυο μάτια που ντρέπονται αυτό που δεν είδαν
Μοιράζοντας τραπουλόχαρτο τζάμπα πολέμων παρατηρείς 

έναν αρχηγό θρησκείας που δεν σκότωσε κανέναν

Τα σύννεφα της σκέψης που άρχονται και φεύγουν
Το αιώνιο παρών κι ότι ήσουν 

ένα σχισμένο υπερηχογράφημα τοκετού 

δίπλα σε κεραίες θνητής μαλακίας τηλεφωνίας

Παρατηρείς τις στολές του ήλιου σε timelapse
Τους δορυφόρους του κερατά τους
Τον πύργο του Άιφελ τους κι έναν σκλάβο ελέφαντα
μπρος σε μια τράπεζα του κερατά τους
Πως να υποκλιθεί η μαλακία μπρος σ΄ ένα 

πανάρχαιο ερπετό που την ταπεινώνει γουστάροντας 

να δροσίζει την υποθερμία του σε νερόλακκους;

Και στο φινάλε μας
Τι να διδάξεις σε μια αφέντισσα αρκούδα με θροφή 

ψάρι στα σαγόνια της γραπωμένη απ' τον καναπέ σου 
αφού αλκοολική ποίηση κι επίγνωση ήταν ένα βρέφος 

που ρυθμίζετε κολυμπώντας στο χάος της μάνας του