Αληθώς

Σαν πλαγιάζω στο κρεβάτι 

το αίμα μυρίζει αμπέλι
Η αγάπη μου τσαπίζει σαν σκλάβα του 

κι οι φόβοι κοινωνοί 

νυστάζουν αγά στου Ιησού την μωρία

Το πρωί π' αρνιέται να ζήσω πύργκαβλος

χωρίς νου μ΄ αποπλανεί αριστερά δεξιά 

βάζοντας τα ζάρια μου στο κέντρο 

Τα πρωινά ρέουν λες και γαμάνε πρωινά
Καιρού αυτοδίδακτη παντομίμα 

κι ακόμα λίγες ξεμυτισμένες κωλομέρες 

σε κλόουν μόσιον 

Δάκρυα και ρε κάπου στο κει γαβγάζουν 

σκύλου ύβρεις κι επίλογοι στο βέλος μου 

θέλουν να δείρουν το ψυγείο

Σαν πλαγιάζω με τη νύχτα 

θυμάμαι την κεφαλιά του Γιάνκοβιτς

Τα ονόματα των γιατρών μου 

Τα αιώνια γαμήσια μας και το κάτουρο 

που μυρίζει αληθή αγάπη αντέχει τον χρόνο 

την απόσταση τη σιωπή που δεν κάνουν λάθη