Φτούκα

Και τι μένει;
Λίγος θυμός και ψεύτρα ζαλάδα
να ξεπαστρευτεί φως εν ζωΖώ
εις την αγία φοβού των καιρών
Έτσι κι αλλιώς είναι κάτι βοές
που όσες κι αν ξανακούσω Εν
ομοιάζουν με τις μεθεπόμενες 
που μου φοράν χρυσομυγί πυρ

κολάρο θεογνωσίας πρεσολόι
Τι μένει;

Αφού τα εχέσθην ξύδι΄αργούν

να με τελειώσουν φαξάκι εσαεί 

δε βγαίνουν μ΄ αυτά κι άλλα

τα γανωμένα κουκιά ώπα μου

Κι αμαρκέ ονόματα θυμίζουν 

κοπλιμάν λύτρωσης
Κουράστηκα καταμεσημέρι

να λέγω στο πότε και ρε 

και δες τι είπε -

Ο λώρος είμαι γω 

Τα κύματα του νερού σκέψεις 

Να βάλω τελεία πριν πηδήξω

μέσα μου υπό λέγω 

Κι ωσάν 

ενώσουμε τα σώρουχα μας 

να πιαστούμε χέρι χέρι 

θέλω