Μυρμηγκόμπαλο

Πάλι θα βρω λίγα δράμια θυμού 

Να πλακωθώ στο ξύλο με το γέρμα

Να πάψω να΄ μαι  ένας εκτιμητής θλίψης που ψέλνει 

πάν΄ απ΄ το χώμα του παραμιλητά

Πάλι στο πέτο θα φορέσω τα γιορτινά μου λόγια 

Κι άχρηστες σκέψεις θα ερωτευτώ 

Για δύσκολα παράσιτα ξανά θα μου μιλήσω

Το πόσο θέλω να ζω στο λαμποκόπημα τ΄ -αλίμονο

Να κοιμηθώ με εμένα επιτέλους ένα βραδινό ιδανικά 

στο μοναχικό βασίλειο του καλόκακου

Πάλι θα γίνω ένας τοξοβόλος χειρουργικών λαθών 

π΄ ανόητα κρυφακούει επίμονους ρόγχους να του λεν   -

-Γιατί τσαλακώνεσαι -Κοίταξε μας
Η γήινη επιλογή σου δεν θα σε ξεμάθει ποτέ

Δεν είναι καν η εκδίκηση η αγνή που βελάζει

από απελπισμένους μαβί θεούς ωσάν φάλαινα"

Πάλι θα βρίσω -Γαμημένο γέρμα!
Θα γίνω ο απών 

Πριν καν συνθλιφτώ μες σ΄ ένα ακόμα σώμα 

Κι όσο μου λείπει το ρέστο μου τίποτα θα διερωτώμαι  -

-Έτσι καμώνεται η ταπεινή ευρηματικότητα 

μιας ακόμα δοκιμής πάνω σ΄ υπομονής σταυρούς 

και φιλότιμου χρόνου που μου δόθηκε;

Η όλα γίνονται για τη πλάκα 

μιας γκαβλωμένης λιμέ λαγά ρητορικής 

που΄χε δεν είχε το δίκιο της γράφτηκε 

για τους αβομβάρδιστα γκαβλομύριστους λόγους της  

που γούσταρες να τους κάνεις φονικό σου στέκι;"

Πάλι θα είμαι αυτές οι σκέψεις 

Κι ότι μπορεί να με διαλύσει αυτολεξεί διδάσκοντας με 

ημίθεα έλξη πόνο κι ευδαιμονία 

Ουσία –παρουσία -απουσία ξαγκλώ
Αν μου δωρίσει κάποιος ένα ρόπαλο γερό
θα το πελεκήσω με τα χέρια μου ίσα για να χτυπώ 

την καμπούρα του νου μου

Και στα δύσκολα θα βουτάω παξιμάδια λύπης 

σε κατακάθια αλκοόλ 

Λανθάνων έτσι παράξενες αλφαβήτες να κουβαριάζω 

Δίχως δάκρυο χαράς και βούρκων ίσα για να γενώ 

ο τελευταίος εργάτης στου ορυχείου μου τον σταλαμό

Ένας κωφάλαλος εργάτης 

Που σφουγγαρίζοντας τον ιδρώτα στο σαγόνι του πρόλαβε 

να στριμώξει σε μισοάδειο χαμηλό το κουφάρι του 

σε μια αιώνια στιγμούλα γης που νικιέται κάθε φορά 

απ΄ το γαμημένο του γέρμα 

Πάλι αξεθύμαστος θα πιω
Θα κακοφορμίσω στ΄ ανύπαρκτου χρόνου το βρακί
Εντάξει θα πω -χωράω ρε!
Πήγαινέ με όπου θες