Κουμούσιαλ θαρρώ

Σε ποιον απευθύνεσαι όταν λες -
– Η σκότωσέ με η άσε με στην ησυχία μου;
Όταν δω δα δεν αλλάζει τίποτα 

παρά μόνο τα λερωμένα εσώρουχα μας 

γιατί το μόνο που ονειρεύεσαι είναι κάποτε 

να βυζάξεις την ζωή μέσ΄ από θάλασσες

Κι εμείς γιατί νιώθουμε πλήρεις 

νοσηλεύοντας το θυμό μας;

Θυμάσαι;

Που στο΄παμε με στεγνές λέξεις στα λαιμά;
Οι ζωές στήνονται ευτυχέστερα μ΄ αυτό 

που δεν σκέφτεσαι είτε αποκαλείς κι εσύ 

την σκέψη σκουπίδι είτε παμφάγα χαβούζα 

που τρατάρει σκύβαλα και πούργα
Με τι μοιάζει ο ήχος 

από μια πεθαμένη πραγματικότητα
όταν αναρωτιέσαι τι μορφή έχει ο θάνατος 

που σε χωρίζει από αυτό που φοβάσαι; 
Γιατί τα βάρη των άλλων ενίοτε γίνονται 

τα λερά που ξεμπαρκάρουν κι η ασάλευτη 

αποκαλείται ταύτην μαγεία να παρατηρείς 

έναν νου που του αρέσει η δυστυχία;

Τι δεν θες και κρύβεσαι 

μες σε θλιμμένο και γενναίο οχυρό 

βρωμίζοντας την καρδιά σου με αχρησίες;

Θυμάσαι;
Προΰπαρξη – ύπαρξη – συνύπαρξη
Καμία διαφορά
Μέχρι να γυρίσουμε πίσω 

Στο μηδενικό -εγώ είμαι

και σβήσουμε το φως στο δωμάτιο