γιούπι

-Φείλαμαι ώπως δαιν μπωρύς"

Ειμί ένα γαμημένο λασπωμένο σκεπάρνι 

που νηστεύει έτη μες τον νου του 

Κάρφωσε με 

με φόβους γκάβλες πιθυμιές 

κι αναλφάβητα αθεόφοβα σκουπίδια
Τ’ αγαπώ λένε μα είναι δικαίωμα τους 

ν΄ αυτοκτονήσουν ξεκοιλιασμένα 

Δε με νοιάζει τριάντα αιώνες μετά 

αφού βρήκα μια επώδυνη 

εν υπνώσει ευδαιμονία μες τη κοιλιά μου 

μετά θάνατον των επί της ουρανής 

αλχημιστών και μόνο αυτών

Δε με νοιάζει ρε 

αφού δε συνεχίσαμε να κάνουμε 

άπρεπα θάματα προερχόμενα 

απ΄ την αρχαία Ελλάς των 

κι ότι στόχευσε τον πλακούντα 

της κάθε μάνας μου 

Τις αγνές παραβολές του Χριστού μας 

κι όλ΄ αυτά που συνδέονται μεταξύ τους 

στ΄ άσκοπα σύμπαντα του κώλου σου

Δεν το ήξερα ρε 
όταν έπρεπε να πεθάνω πριν πεθάνω 
Έκανα ωσάν τόπος μακριά 

από πουτάνες κλεψύδρες τις επιλογές 

Κι αν δεν θέλω να φωνάξω 

ούτε ν΄αναλύσω αδέκαστα κι ακατάλληλα 

με ηπείρους κι αναπήρους τρόπους 

για το γαμημένο εγώ που γέρνει 

μαλάκα ξανθιά είναι γιατί τον νου μου 

δεν προσπαθώ να ξεφτιάξω 

στοιχίζοντας το αιώνιο ουδέν του 

Κι ας δανείζομαι λόγια παχιά 

από προαύλιο δημοτικού σκολιού στα ‘74 

Κοίτα με λέω 

Μόνο αυτό
Εδώ ωσάν κλαψιάρης μαλάκας ίπταμαι 

όξω από μισάνοιχτο παράθυρο τρένου 
που μ’ οδηγεί μες την σπιτική αιωνιότητα 

πριν γεννώ σαπούνι σε παλιατζίδικη ζωή
Δω κάτω κόβω βόλτες στο ντιβάνι μου 

πάνω στα ξεραμένα αίματα του Ντένικεν 

Στ’  αναμασήματα μιας βίδας του Νιούτον 

και τις εισαγωγές βιβλικών ρωτημάτων 

του στυλ -φοβάστε τον θάνατο;"
Αυτά που δημιουργούν επίλογο 

μακριά απ΄το τέλος που δεν θα 'ρθει ποτέ

δια το γαμημένο του γνωρίζειν τα κτλ.

Ότι το να ζήσουμε σ' έναν ατελή κόσμο 

θα μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε
την αληθινή έννοια της τελειότητας
Εδώ μωρό μου που ζητάς 

να έχουμε θάρρος και ταπεινότητα 

πριν αρχίσουμε το ταξίδι σε μια άλλη ζωή 

Εδώ θα φιλιόμαστε 

λέει το τραγούδι του θεού τους 

πίσω απ’ το βρώμικο τζάμι του τρένου τους

Και στον ατάραχο παντοδύναμο τώρα χώρο 

ίσαμε αυτό να ορίζει τα ταξίδια μας 

στην όποια Γη μακριά απ’ τ΄αληθινό μας σπίτι 

Εδώ κάτω αγαπημένη μου 

που όσο βαθαίνει η επίγνωση μας
τόσο αυξάνεται κι η ποιότητα της ύπαρξής μας
Εδώ κάτω γαμημένε νου 

που δίχως σκέψεις φονιάδες 

θα γίνουμε το υπέροχο τίποτα 

που μας επιτρέπει να είμαστε το -ευχαριστώ

που δεν είπαμε στ΄ άσκοπο σύμπαν"