Τζέι Τζέι

Αφελής παρατηρητής θα γίγνομαι 

των πάντων

-Το -αχ μου τώρα δα 

χαρούμενο είναι
Παράσημον παιδιού φωνή
Αυταγκάλιασμα ευκή στο ντιβάνι
-Άκου
-Αχ! Μανόλια γλυκιά μου 

δε φοβάμαι πια
σαν ανοίγω τα πρωινά μου μάτια
και το πάνθεο σου ξεπορτίζει
-Μόνο να
-Είσαι ότι καλύτερο είχα ποτέ
-Συμμάζεψε με μέσα σου
Παραπαίω από χαρά Θεού 

σιμά με πεινασμένα 

για αγάπη λούλουδα

το αίλουρο που ζυμώνει 

τον λύκο που γλύφει 

κι ένα εγώ πουλέν που κυριαρχεί 

μα δεν υπάρχει

-Μανόλια μωρό μου ξέρω
Στο τέλος θα μου πουν
κάτι που γνωρίζω από τον βΠΠ
-ΕΓΏ εντολές εκτελούσα -
Δήθεν μετεξεταστέο κουδούνι 

σχολαρχείο ξανά και ξανά 

απ΄ το αιώνιο άλλοθι 

που καταζητείτε με γκάβλα κι άνεση 

μα ουδέποτε σου λέω
με παιδική αφέλεια από ειδικούς
-Μανόλια δεν ομιλώ για πολέμους
παρά για την τέχνη της λέξεως
-Παραδίδομαι"
-Αιώνια μου
-Μην αφήνεις τίποτα παραπονεμένο
ούτε καν το τηγάνι σου και κάνε με
κάνε με να σου ζητάω συγνώμη"
-Φίλα ξανά τόσο απαλά το στόμα
του ακατανόητου ποιητή σου
ετών εφτά