Ναούμε ασούμε το ποιεί και τ΄ αξίωμα ειμί

-Παιδί εταίρο μιας ακόμη παρτίδας ζατρίκιο
Εξ αρχής θα σου πουν βαρώντας το κλάξον
ότι είσαι υπαίτιο για τα γκρινιάρικα της ρίμας σου
κι ότι δεν ξέρεις να βοσκάς τα σαράβαλα ψυχομαχητά σου"
-Η παραμύθα τους λερώνει
Ούτε καν οι πλαδαρές ανταρσίες απ΄ το -γιατί υπάρχω ισόπαλα 

μέχρι το - ποιος είμαι τους βολεύει
Και το μόνο που ουδέποτε πταίει και χαϊδεύεται στα μπατζάκια σου
είναι το κοσμικό κενό που σ΄ έλκει και δεν εξηγείται γιατί   -
Δεν υφίσταται ωσάν η όσο κι η δήθεν δυστυχία λιμάζει σφοδρά
για οντογένεσης τζάμπα ανθρωπινές μαλακίες του νου σου
(Δίχως η με ένσαρκη αγωνία και της όσιας πουστιάς
ουσίας των βεβαίως βεβαίως)
-Τον νου σου γιαβρούμ!
Μιλώ για το όσο τόσο που στο κλικ ασύμμετρων ερώτων θα μάθεις 

θες δε θες πως να ηξεύρεις ν΄ απομυθοποιηθείς σε
Να διασχίζεις τις Άλπεις με ελέφαντες
Να σφιχταγκαλιάζεις πρώην και νυν εαυτούς ανιχνευτές λαθών 

και σιγής των άλλων που χρύσωναν και παίρνουν χάπια
με αερολογίες κι εφεξής ευλάβεια
Η παραμύθα τους λερώνει ημερόβια 

Τούτου λεχθέντος σαν αρχίσει το ματς και δεν ξελερώσεις από τούτο 

που σε έλκει στο κοσμικό κενό και δεν εξηγείται
δε θα σου πουν ποτές πως είναι -αυτό" 
που όλοι θα ζυγώσουν για να σιγήσουν μακριά από τσιπς γαριδάκια 

σπόρια ποπ κορν σάμαλι αναψυκτικά
Η παραμύθα τους δεν έχει θεούς
-Κι θεός;
-Αυτό μας αγαπάει επειδή προσπαθούμε να΄ μαστε καλοί και κακοί 

μαθητές του νου ενόσω αυτό που δε κάνουμε είναι -να μην κάνουμε
Αυτά τα του πρωκτού πλάσματα ποθούν να ξεχνάς την φράση  -
-Παραδώσου μην αντιστέκεσαι -
Κι εσύ τά΄ χεις όλα μουλιασμένα αποβραδίς
Για να το λύσεις απλά μη διαλέγοντας αμέσως τον θάνατο
αφήνοντας ξωπίσω σου οκάδες σπέρματος για λαμπερά πανιά 

μη αγαπώντας τα φρικτά σου πρωινά που θέλουν αποδοχή κι ίδρο

Η παραμύθα τους λερώνει σε βάζει σε μπελάδες 

παρότι γκαβλώνουν όταν σε ακούν αν λες  - 

-Άρουρα θύμισε μου
Έφηβοι κυνηγήσαμε ανθρώπους θυμάσαι 

κι ακόμα το σώμα μας δεν μας κάνει εύκολα χάρη στον κολοφώνα 

της όποιας δόξας ωσάν πιο ουδέτερο κι από την Ελβετία"

Τ΄ απαισιόμορφα τυροκομεία αιδοία των δεν θέλουν 

δεν θέλουν να πεις ποτέ στην μητέρα σου -
-Μάνα ξέρω πια πως υφίσταντο δυο είδη θανάτων μα κοίτα όλες αυτές 

τις πονόψυχες μαϊμούδες ποτέ δεν θα τους ξαναπώ –ότι χτίζω το χαλάτε 
Προσοχή στην παραμύθα τους παιδί εταίρο
-Επιστρέφουμε στο πλησίον και στην στενωπό του σεπαρέ
Την παρέα βαρκαρόλα κι ότι φτιάχτηκε και σημαδεύτηκε από σφεντόνες
ίσαμε ν΄ αναμετρηθούμε ακόμα με εμάς κι αυτούς με μια περίεργη χαρά

που κατανοεί ανεξήγητα τόσο χρόνο τα έτη 

της μορφοποιημένης μας ύπαρξης στον κόσμο των εμπειριών

Η παραμύθα τους είναι το μοβ πέος τους κι εσύ το ροζ αιδοίο σου
Εύχομαι να ζήσει το αίτιο
-Και;
-Και τίποτα