Χαϊμαλιά δοτικής

-Ευτυχώ 

μια και δε θα ξεστομίσω ποτέ ξανά 

τη φράση -γκέγκε πατέρα"
Πολλά που σου γράφω ωσάν γράνα
είν΄τα παράξενα όνειρα μου καραντί

Χαϊμαλιά δοτικής
-Ευτυχώς μικραίνω γίνομαι συνοπτικός
-Λέω δες

η αλήθεια δε βρίσκεται στους Sex Pistols

κι εξυμνώ τη σιωπή μου
Ομιλώ πλέον για το -ευτυχώς 

κι είμαι λιγότερο δυστυχισμένος

αφού τα σπουργίτια μ΄ αγαποανάσες
ξανά πέταξαν στ΄ απέναντι μου δέντρο

Για το διαλαμβανόμενο -αχ" της σιωπής 

φου και φου το πολύτιμο και για τα ρέστα 

της συνειδήσης άλλοθεν λατρείας διάλογου 

μικρομέγαλων ψυχών μεταξύ των αιώνων

Κι εσύ 

σαν πας να μου ξανά κόψεις την γλώσσα
θα με γδέρνεις δια της απουσίας μου
αφού παρά μόνο γι΄αυτό που κοιτά εντός 

και τ΄άλλο που ΄χει πεθυμιά 

να ταγίζει σπουργίτια θέλω να ομιλώ

Ανθρώπους να τρυφερολογεί του θέσφατου
μέχρις ωσότου αξιομνημόνευτη παραλληλία
ευγενικά να με κατατρώγει -
Και σαν σε ποίημα επιδεξιοσύνης
η σημαντικότητα να χωρεί στη χούφτα μου
Κι αυτά 

π΄ ανήκουν στην τάχα αγέλαστη αγκούσα
τ΄αξήγητα ελέη της πρωίας της καπηλεύομαι 

-Προς ώρας κοιτώ
Κοιτώ πως μπουσουλάν σε έτη μετεξεταστέα 

στου παρόντος το εύχυμο
Το -γκέγκε" μολοντούτο οὐ δύναται 

καυχώμενο να με στύση ξανά 

σε ραντεβού με τον εαυτό τον ακατάλυτο
-Διότι διατί ευτυχώ σου λέγω που μικραίνω
παιδί παιδί παιδί μεγάλο παιδί μετεξεταστέα"