Μπλε ρουά

Σαν κλείνω το φως ξέρω τι είμαι
Αφήνω της προνύμφης το χώμα πίσωθε
Ουδείς αρκεί
Γένομαι ομφαλός αναμεσίς στο -μείνε -γίνε 

Συντόμως εξεχουσών τι;

Είμαι τ΄ αυτό ταύτισμα μ΄ ότι διαισθάνομαι

Κι η σκεψοφράσεις; -κάποτε θα δραπετεύσω"
-μου το΄χω υποσχεθεί" -δε με γκαβλώνει πια"
Είναι ώρες π΄απ΄το στόμα μου πηδά ένα παιδί

-Ναι ναι" κρατάει ώρες κι έτη που ασκέψουαλ 

λεξοφράσεις παραμιλά ξεκαρδισμένο στο Εν 

προκαθήμενο του καλού και του κακού του

Το σώμα του λέγει -ξυπνημός δε θέλω άλλο"
μα μένει να ξεπαστρεύει τ΄ αλλόκοτα όνειρα 
-Της Μόρα το αιδοίο την σπέκουλα περιμένει

και τα τερτίπια της μετά τις 3 π.μ. κλωτσάει
Κοιμάται ώρες πολλές έτη τώρα ίσα να μάθει 

να΄χει επίγνωση στον ύπνο του θανάτου του
-Αχ βαχ είναι πια ξανά ένα παιδί που βαρέθηκε 

ασκόπως να μεγαλώνει παῖς που δε γέννησε 

Εν παιδεύεται βύθια να γελοκλαίει κει αναμεσίς 

που φτιάχτηκε ωσάν να ΄ναι ο δημιουργός του