Ζητείται τυλίχτρια -τυλιχτής

Ντεκαβλέ πορνοτάκουνες παράξενες μέρες κι η νέγρα Αμερική 

σχολειό μέγα

Έμμορφοι άνθρωποι γκρας
Στημένα όντα τσακμακόπετρες σε κρίση βιάση
Ζαβαρακατρανέμια χαρακτήρες γέννα
Μπούφοι γείτονες λήπτες τριακόσιοι πετσί νόημα ραχάτι άπειρον
Βουτώ στο πιφ σου 1- 2- 3 φτου και δε θέλει να βγει ουδείς
Αντίο 

Σιγουρεύω επιστροφές δίχως σώματα αναπηρίας 

Ονειροκώλος ονοματίζομαι και λέξεις γλειφιτζούρια λειχηνιάζω δω δα

Τι με νοιάζει λεν αυτοί που με βαφτίζουν ανώνυμες κι επώνυμες 

σκατοσακούλες κρατώ 

Αφού σε θέλω Κλυταιμνήστρα τόσο όσο αγαπώ κουβαλώ ξεπληγώνω 

ξενιώθω εν κι Εν 

Κατάληξαν ευτυχώς μερικώς κι ατύπως λες και απστόμσα 

σε ψυχανάλατο πρωκτοζούμι κι ειμί θυμωμένα ξεδιάντροπος 

Κι είμεθα αμέθυστο ταβερνείο δυστυχίας δύστυχο
Στα είκοσι της απλυσιάς και της γκάβλας του θανάτου αυτοκρατορία
Γεράκι-1 από Κεράκι-2 σηματά μας δυνατά καθαρά όβερ 

και πολέμων όξω σκουπιδοτενέκια
Πάμε ξανά 
Θ' αναπνεύσω μια και καλή
Δε ξέρω γιατί το ξέρω
Κι ήταν έμορφη ανώτερη ανώριμη νίκη που στον ύπνο με παιδεύει 

-Αούουου ο πηγάμενος λύκος μέσα κι η έρπουσα πουτάνα ζητά πίσω 

απ΄ το σιγανό εικονοστάσι με τις λίρες τον ξεραμένο μου ομφαλό 

Κι ο πατέρας μου ΄δειξε όλες του τις κρυψώνες στερνά

Τώρα σου λέγω πως μετά έρχεται το άδειο που ξεχειλίζει 

και του σκοτωμού ο βαρετός κρότος σκούπα
Με μουνί αξύριστο στο στόμα ομοιάζει και σλουρπ ζωή χέστρα 

σοφά σαβανογεννημένη"
Κύριοι!
Το ταξίδι σίγουρα θα γενεί αφού ο Ιησούς είπε -

-γίνεται Ιησούς μαλάκες μου"
Βιάσου μογκώλος να πεθάνεις πριν τα καθεστώτα Μέρφυ 

Το εν σώμα εντατίκ 

Τις καυλώστρες με τους λυπημένους κώλους
Τον ρεμαλισμό και τα ιδρωμένα βυζιά
Τ΄άρμενο ίδρωμα σου
Τη μυρωδιά γαμολάστιχας
Τα σημάδια βρακολάστιχου στα μαλακά της μόρια
Τα καιγόμενα λάστιχα της εξαπάτησης
Το δις τζάμπα εις το ίδιον εντός κι εκτός φερμουάρ
Την δήθεν ανάγκη για περισσότερη ανάσα σαν κοιτάς φρονώντας ζωές 

αγάπη θανάτους νόρμες και τη φωνή που κραυγάζει τζάμπα -

- Μαλάκα - Μαλάκα - Μαλάκα

Το άδειο που ξεχειλίζει με αφορά
Μετάνοιες σε ζωνάρι σκληρό κύριε μου και τι με παρακολουθεί 

πίσω από το τζάμι σου

Οι πίνακες κι οι παλιές ντουλάπες μου γίνονται παιδιά 

του άπνους κακού σου και Βαβυλώνας σκλαβοπάζαρα εντός μου

Θωρώ όχι -
φόρες σκατηφόρες κορμιά ευρύχωρα στης γραμμής το αίμα 

να εξουσιάζουν των μεγάλων νεκρών τις αηδές 

Και στων μικρών η Γη ανήκει όσο κλαπέτα ανθρωπινός τσιβδά 

σε τριτοκοσμικό πάνθεον ορίζουν ερίζουν τρίζουν 

κι μαϊμού φύσει δυνατόν

Κι οι ψυχές που περιμένουν δύνανται να μην ενσαρκωθούν ποτέ ξανά
στα δικά τους σώματα καλεσμένες
-Ξέρετε ρε χαρτοσυλλέκτες τι εστί τούτο;
Θέμου το ξέρω
Το κλαῦσον είναι για την επιστροφή στο σπίτι
Το κούφιο μιας βραδινής τρεμούλας είναι για ολίγο δω σώμα γαμημένο
Αρκετά με τους θανάτους 

της πηγής το κλακ
τα σύμπαντα τώρα
Καμία διαφορά
καμία