000 224

Για να με αναιρέσω είμαι εδώ
Μέχρι τέλος να το πάω
ωσάν του φόβου γραφιάς
που ξεμένει από πλεμόνια
Κι ο νους η αιτία είναι
Και το τι λεν οι Μιθριδάτες
να πάει να γαμηθεί μαζί τους
Και νομίζεις 

πως αν πεθάνεις ξεμπερδεύεις;
Μετρώ ανάποδα στιχομυθίες
και βιμπράτο 

στα κάτω χείλη μ΄αλαφρώνουν 

Σαξοφωνές προστυχιάς 

πλακώνουν τον τάφο μου

μιας και με νοιάζει η αγνότητα 

της υπάρξεως

Γι΄ αυτό 

αναθεματίζω τα έντερα μας
Ζητώ συγνώμη στον ύπνο μου
από κωλόπαιδα 

που τζάμπα ψόφησαν 

Με βάφτιζαν 

αγνό πλεύσης σκατό

κι η ζωή μας 

ομοιάζει με αυλό παχύ

Που κουτουλώντας εντός του
κάνω τη γλιστερή 

διαδρομή της ζώσας μου
να φτάσει και να καταλήξει
σαν αθάνατο σκατομπούμερανκ 

πίσω στα στομάχια 

των συμβάντων
των αντί συμβάντων
των συμπράττων
και της πεθυμιάς θανάτου