Γουδμπάι γκοτζίλα #2

Βυζιά ανοησίες κι ανόητοι σερέτηδες τσιράκια

Σωματότυπου δις χρήζει δότες έκαστον το γεγονός 

Βορά χαμάληδες και μάνες ωσάν μελαγχολικά όντα
Λες κι είσαι δω κοπείο πράματα ν΄απομυθοποιήσεις 

Το πράμα είναι το εγώ σαν σου λέγεις -με σιχάθηκα 

Αφετέρου σέβεσαι αφενός να οργιστείς δεν θες πια 

Λες

Ούτε καν ένα λυπημένα κουρασμένο μουνάκι ειμί

μήτε καν μια μοιρολατρέξ λαϊκή φωνή κουραφέξαλο

Τα πρωινά σκατά μαζί σου σε κάνουν να νιώθεις

σε θηλή μάνας θηλαστικό εν πρωτεύον μακαριστά 

Ψήφισες ψηφίστηκες ψόφησες για το τέλμα σου

και το πειραματικό τους περιμένοντας θάνατο

Προσώρας ακούς ωσάν ότι μεσ΄ από τηλεοράσεις 

πως κοιταζόμαστε λέει στο δρόμο τόσο επίμονα

Ίσα για να πιστεύεις πως τον άλλον ο Ένας θα σώσει

Εύκολο πολύ είναι πλέον πια τρελά να σε γκαβλώνει 

ότι πούστικα σ΄αδειάζει ορόγαλα με αμάθεια ταπεινή 

Χύσε και σιώπα 

Ψυχοσώστης δε νιώθεις μα για κάτι τι παινεύτηκες
Θυμίστε μου κάτι με τ΄ οποίο γεννηθήκαμε 

Θα πεις

Ομιλώ για του ελεήμων την όποια ενδοτικότητα 

που με προδιάθεση διαθέτει το μελαγχολικό αγόρι

Ρώτα εσύ που δε σε ξέρεις 

Πιο δόσιμο σήμερα ανταμοιβή έχει;

Αυτό που δεν εξυπηρετεί
Αυτό που με σένα μόνο γεννιέται κι εν συνείδηση 

πλήρης πεθάνει με το σώμα σου μαζί;

Ορώ ότι δεν θα πεθάνει

Ότι και να σου λεν οι μαριονέτες εσύ όχι ν΄ απαντάς
Μέρες χίλιες θα περάσουν μέχρι το πάρτυ με τα ούζα 

το ποθητό
Μετά 

Θα ΄ρθει φως αφού