Νερό με γεύση

θαυμαστά οι κονιόρδοι του θανάτου μας αφαιρούν την αίγλη

Αφενός δεν είναι οι Bruce Lee του νερού
που να φορέσει ματομπουκαλα δε πρόλαβε
Αφεδύο μηδέ οι Marvin της πιστόλας που γένια δεν άσπρισε ο Gaye
Αφετρία ούτε oι jimys των Σαμάν βέβαιος προ θανάτων του ο Morisson

Ζωές στημένες να πεισθείς  
Αυτά των γραβατωμένων σύσκατα είναι ο βαρετός ρόγχος μας παραμύθα
που θα τους τρομάζει εσαεί μέχρι να τους δεις την ησυχίαν βούδα κούδα
στη τροφή του Sri Maharshi να ψάχνουν μακρά απ΄της Mairylin το μουνί
Δε γνωρίζουν ότι είσαι το χέρι σου που ΄ναι ο νους σου
Ότι είσαι το σκαμπίλι μας στα γεννητικά που΄ναι το χέρι σου που δεν είσαι
Χαμπέρι ο κώλος τους που θα φταίξει ο νους κι ο πρωκτός τους είναι
Είναι ο κόκορας ο λυράρης κι ο λύκος ο βρωμιάρης που είναι
Είσαι ο νους και το σώμα που είσαι
Αυτό που δεν είναι είσαι
Εσύ το κοκόρι το λουρί
Εγώ ο λύκος κι αούου!
Είσαι αυτό που ποτέ δε πεθαίνει
Ωσάν την Ελλάδα πυγολαμπίδα εντός είσαι
Είσαι το ταξίδι που έτσι κι άλλως θα γενεί 

στης ναυλωμένης μας κρεμάλας το μάνταλο σιμά στο πιφ 1-2-3 

της μοιραίας μας της Πηνελόπης που δεν αυτοκτόνησε για χάρη τους

Και στο βρώμικο σεντόνι του απομυθοποιητή των εντέρων σου 

οι λαμογιολιγουραίοι με τ΄ όνομα Μπρους Λάι επιμένουν 

να σε σκοτώσουν σε βράχο που περιπλανάται στο σύμπαν 

Κι εσύ ο πολύτιμος μου βλαξ είσαι 

Το Φρέαρ μου που ξανθίζει κι είμαι

Το Κωλοκαίρι μου που λιάζει κι είμαι
Το Φθινόμπορω μας που σαπίζει κι είμαι
Ο Θυμώνας που με φτύνει πισώπλατα κι είμαι
Και ξανά ζεσταίνοντας το στανιό μου 

να δω την παρακμή τους 

γκαβλώνω