Άβυζο πιφ

Τρίτο ενικό παθητικής φωνής κι ανθρώποι σε θρόνο βαρετοί

Στο μέσον τους τρύπα
Λυπημένα σαν εσένα εμένα εκείνους αφοδεύουν βασιλόγκαβλα

Σφίγγονται προπατορικοί στ΄ αμάρτημα του κώλου που θένε 

να λατρέψουν πιουν πηδήξουν μαντάρουν την ζωή τους 

Των άλλων
Κανενός
Ανθρώποι βαρετοί σου λέω κι ο νους μου τρικάβαλο ταυτίζεται 

μ΄ ανύπαρκτη ασχήμια εξώτερη 

Πακτωλούς δυστυχισμένων χρήμα σι ευθυνών και ψωλής 

διαπαιδαγώγηση σοφή με και καταβολές Νίτσε Νίτσας

Λες και ανθρώποι βαρετοί θέλουν να δεις με στανιό όντα 

που άλλα θέσαν άλλα φλέγαν άλλα ζητάγαν άλλα κάμψαν 

άπαν να ουρούν σε πτώμα σι
Μου λέγω -Θα πω κάποτε πως είμαι ένα θάμα μη λανθάνων

Μη εικόνα ριφιφί και μόνο 

Μήτε θ΄ αυτοκαταστραφώ πιέζοντας κι άλλο 

την ποττάνα σκιά μου ωσάν υποκριτικός σώμα τι βλαξ

Πως δε θέλω να πέρδομαι την ώρα που κομπλεδόν
σ' άνθρωπο βαρετό -Σ΄ αγαπάω θέλω να πω"