-Κι αφού μεγαλώσεις τα τρυγόνια σου
μελαγχολικά θα σε θωρώ πριν το πριν
Θα΄ ρθω να σε πάρω
στου σκοτωμού μου το -ευτυχώς"
που πια θα υπάρχει
Τι έμορφα παντελόνια φοράς κάτι χειμώνες
Πόσο μάτια αχαραχτήριστα δε με δικαιολογώ
Πλαστελίνη το δάσος σου
Aφέψημα ο χώρος μου
Χώσε με αν θες στο ύψος των ματιών σου
Σχώρα με λίγο πριν τον θάνατο του νου μας
Είσαι κι αντιστέκεσαι σπουδαία
στο πιο έμορφο σβήσε γράψε εν καιρώ
Θα τρέξουμε
Θα πνιγούμε
θα σ΄ αγαπάει
θα δεις"