Ήταν της ψυχής σου ανόητε
Καναβάτσο ο φόβος της ήτανε
Ντεζαβού του νου σου γινάτι Εν
Πρωία φωνή όξω απ΄την πόρτα
στης άρνησης σου τον ξυπνιγμό
Ησύχασε μαζί της στα γόνατα
Δες
Ζεστό κωλοκαίρι ξαναματαπάλι
Κι αυτός ο κύκλος του ψυχοσώματι
θερίζει τ΄απόβλητα σου προ καιρού
Ξέρεις αληθινά τι σκάρωσαν
Ήλιος αιώνια τοπικός μα σώπα τον
Λούναρ ψυχοτρύγι μα σώπα την
Σε τόπο που δεν μας χρειάζεται
θύμισε μου σ΄ αδύναμο δέντρο
κάποτε να χαράξω- Θεός +