Δες πως γκαβλομανάω
Πως γουρδώνω το περπούτσι
ζώντας παράμοιρα καθισμένος
πάνω σ΄ ένα βράχο πλημμυρισμένο
απ΄ αλατόνερα κι ύπαρξη
Αποδομώ άθελα μου αντίχριστους
σε κλειστή γαία μπλε κουκκίδα
Αυτή ρε βλαξ εαυτέ που δε σβουρίζει
δεν περιπλανιέται
Κάτ΄απ΄τον θόλο του δημιουργού της
πίνω το βάρος μου κι αυστηρώς θωρώ
σε σινεμάδες και μπαλκόνι κωμόπολης
στη βιασύνη όλων το θράσος του ζην
Ν΄ αγνοώ με πια εν άπειρο θεώ
κάτω απ΄ το στερέωμα θέλημα μου
γράφοντας ότι μου δίδεται
ίσαμε κάτι να σώζει εδωδά
θέλω