Φῶν

Η πετσέτα του μπάνιου μυρίζει φρεσκοψημένο ποπ κορν
και το μόνο που δεν αγαπιέται είναι οι άχρηστες κωλότσεπες
Ο βασιλικός στη γλάστρα ομοιάζει με σχώρεση μηδέ αμαρτίας
όσο εμπεριστατέω τις πρόσκαιρες φάπες των καιρών μου

Το αιδοίο της είχε γεύση αιωνόβιας καστανιάς απ΄ τη Μελίβοια
και τα πτηνά επιτέλους ζευγαρώνουν όπως ένα χαοτικό ποίημα
Η καλύτερη ώρα μου φέρει απόγειο μετά τις δέκα π.μ.
κι η αγνότερη στιγμή μες σε αγορασμένο για δύο χαμηλό

Ώρα και στιγμή π΄ αγαπιέται σφόδρα η αδάγκωτη λαμαρίνα 
Ξέρω πως ξέρουν τι είμαι
Τι ακριβώς δεν θέλουν να νιώθω και τι με προστατεύει
απ΄την ψευδή φούρλα πλάνη{τη} μητρότητα εν σκέπη μάστορη
Ομοιάζει με ήττα μες σε δημόσιο καμπινέ στου νου τα κλικάρια
Σου μιλώ
Άπαυστο γινάτι είμαι λες και το μόνο που νιώθω είμαι εσύ
Μου μιλώ
Ωσάν φενάκη επιδίωξη ενός ακόμα μη γλήγορου θανάτου
-Τίποτα-
{Λέξη κι υφή} ισχυρό ωσάν κώλος εν καιρώ βαρετός
Το σώμα ενοχλεί είναι σωσίβιο κι αρκεί να μάθω την αλφαβήτα
Αχ πόσο αγαπώ τα μονόλιτρα μπουκάλια μου

και φουστάνια που κυματίζουν βαρέα ένσημα Εν κιορλεμέ αγοριού

Τα φιλωγρατζουνάω με οσία μανία κάθε ξημέρωμα
Κει που συχνάζουν κάθε κωλοκαίρι γκαβλωμένες δεκαοχτούρες
Δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να γαμιούνται Aεροφλότ φορές
Μου υπενθυμίζουν λες και το σοκ τ΄αφεμού είναι επιβάτη νόμος
-Μην πεις ποτέ πως δεν σε αγάπησες, απλά σε φοβόσουν"