{Διάλογος}
Λαμπρέτα: - Δεν ήσουν ο τελευταίος μου έρωτας"
Αποτύχων: -Ώστε έτσι ε... δεν κάνεις υπακοή"
{Πρόλογος}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Η ερήμωση είναι το ωφέλιμο κάπαλο φορτίο εν λευκώ ιμάτιο μας
Ο ΕΓΩ μου αγαπάει τ΄ αφανή λουριά μιας ἕξις προς το ξέφωτο του
Ντεκολάζ εσωγήινοι πεθαίνουν αργά εδωδά για χάρη δραπέτη θεού
Οιι οχτροί μαμασά νους σάρξ νωχελίμ
δεν μοιάζουν μ΄ όρχεως τεράτωμα κι ανάγκη μου πλιο
είναι ν΄ αρέσω στον θεό ουχί σε μοτοσακό ανθρώπους
Υ.Γ.
.Οι ντεσού σκέψεις που δεν προσπάθησαν να γίνουν σώμα τι αφεδύο
είναι το μοιραίο φυλαχτό που ξύνει με τα νύχι τις φούιτ στιγμές μας.
Θωρώ
Τα παράξενα όνειρα μου που ξεπλένουν της μαλίνας το μαντράνι
Ομοιάζουν με βουλγάρικο φυλάκιο λαμπερή λάμα τρία πακέτα τσιγάρα
+ λίτρα αγιασμού λες και το σκώτι θα παραδώσει κουφάρι στον ΙΧΘΥΣ
{Κυρίως θέμα}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Εν φακκώ πενιάν
Και πρέπει οι ανθρώποι να φιλιούνται ανάλαφρα γράδα αξεθώριαστοι
για χάρη ενός ακόμη φευγιού που απ' την γαστέρα σχίζει οισοφάγο
κι αφήνετε να ξερνιούνται φόβου εμεταέρας κι έτη μπλαζέ βαρετά
Έτσι κι αλλιώς το μπούγιο των τριακοσίων κι η αεί κρούση του ενός
ισούται με ήττα πολλών που γκαβλώνει έμμετρα ωσάν χαοτικό ποίμα
Ωσάν γυνής κι ανήρ φιοριτούρα ενδοφλέβια σιγή κι αίμα που κρατά
τα μπόσικα οπαδών τσιριμπίμ τριριμπόμ κοπαδιού
Νους ραγάνι η αιτία
Πιόμα στο πιόμα νερό και κρασί ο τρόπος βαρέλα θανάτου η έγνοια
Γύρω γύρω ούλοι κάτουρο ζεστό οι σκέψεις
Σώμα τι
Κι αυτή η γαμημένη ανάγκη
να μάθω ν΄ αγαπώ ν΄ αγαπάς ν" αγαπούν ν' αγαπιόμαστε
Κι αυτός ο αποδεκατισμός της αγάπης μου
προς ότι σου διδάσκει αγάπη έγνοια με ριπλέι θανάτους μου διδάσκει
Λες κι όλα ήταν ένας αποτυχημένος κωλάβερ γάμος
σαν ζητώ μονασμένα να ξεσκατώνω τα γερασμένα παιδιά του νου μου
Πονώντας πάντοθεν εξ αριστερών
και τραβώντας Νιαγάρα καζανάκι φιλώ τον Ιούδα μου στο τρίτο μάτι
όπως η κότα που ποτέ δεν σφαγίασα να φάγω τσιμπάει το χώμα της
Κι οι θάνατοι μπακό
επιταχύνουν την ωριμότητα της ύπαρξης πετσικόκαλο
Σβολιάζουν ύπνο βαθύ λες και μέδουσες καραδοκούσες
το φαγί τα σκατά ο ύπνος τα κάφυρα της αφύπνισης του
και τ΄ ανεκπλήρωτο του φόβου είναι ο τρόπος να μάθω να πεθαίνω
{Επίλογος}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Ο ΕΓΩ τρέχει μανιακός μες σε ύδατα να καεί
Να σώσει θέλει εσένα κι εμένα ανάβοντας φιτίλι
κρατώντας περόνη και το άσημο τέλος πριν το τέλος του
Πέτσες ντέζι και ξόρκια συρμπούκια
δαγκώνουν την λαμαρίνα του νου του
Εσύ
Εσύ είχες το τελειότερο αιδοίο επί της γης κι ευτυχώς
δεν θα νικηθώ από αγάπη μήτε θα ξεμείνω από δαύτη
Αποτύχων: -Ώστε έτσι ε... δεν κάνεις υπακοή"
{Πρόλογος}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Η ερήμωση είναι το ωφέλιμο κάπαλο φορτίο εν λευκώ ιμάτιο μας
Ο ΕΓΩ μου αγαπάει τ΄ αφανή λουριά μιας ἕξις προς το ξέφωτο του
Ντεκολάζ εσωγήινοι πεθαίνουν αργά εδωδά για χάρη δραπέτη θεού
Οιι οχτροί μαμασά νους σάρξ νωχελίμ
δεν μοιάζουν μ΄ όρχεως τεράτωμα κι ανάγκη μου πλιο
είναι ν΄ αρέσω στον θεό ουχί σε μοτοσακό ανθρώπους
Υ.Γ.
.Οι ντεσού σκέψεις που δεν προσπάθησαν να γίνουν σώμα τι αφεδύο
είναι το μοιραίο φυλαχτό που ξύνει με τα νύχι τις φούιτ στιγμές μας.
Θωρώ
Τα παράξενα όνειρα μου που ξεπλένουν της μαλίνας το μαντράνι
Ομοιάζουν με βουλγάρικο φυλάκιο λαμπερή λάμα τρία πακέτα τσιγάρα
+ λίτρα αγιασμού λες και το σκώτι θα παραδώσει κουφάρι στον ΙΧΘΥΣ
{Κυρίως θέμα}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Εν φακκώ πενιάν
Και πρέπει οι ανθρώποι να φιλιούνται ανάλαφρα γράδα αξεθώριαστοι
για χάρη ενός ακόμη φευγιού που απ' την γαστέρα σχίζει οισοφάγο
κι αφήνετε να ξερνιούνται φόβου εμεταέρας κι έτη μπλαζέ βαρετά
Έτσι κι αλλιώς το μπούγιο των τριακοσίων κι η αεί κρούση του ενός
ισούται με ήττα πολλών που γκαβλώνει έμμετρα ωσάν χαοτικό ποίμα
Ωσάν γυνής κι ανήρ φιοριτούρα ενδοφλέβια σιγή κι αίμα που κρατά
τα μπόσικα οπαδών τσιριμπίμ τριριμπόμ κοπαδιού
Νους ραγάνι η αιτία
Πιόμα στο πιόμα νερό και κρασί ο τρόπος βαρέλα θανάτου η έγνοια
Γύρω γύρω ούλοι κάτουρο ζεστό οι σκέψεις
Σώμα τι
Κι αυτή η γαμημένη ανάγκη
να μάθω ν΄ αγαπώ ν΄ αγαπάς ν" αγαπούν ν' αγαπιόμαστε
Κι αυτός ο αποδεκατισμός της αγάπης μου
προς ότι σου διδάσκει αγάπη έγνοια με ριπλέι θανάτους μου διδάσκει
Λες κι όλα ήταν ένας αποτυχημένος κωλάβερ γάμος
σαν ζητώ μονασμένα να ξεσκατώνω τα γερασμένα παιδιά του νου μου
Πονώντας πάντοθεν εξ αριστερών
και τραβώντας Νιαγάρα καζανάκι φιλώ τον Ιούδα μου στο τρίτο μάτι
όπως η κότα που ποτέ δεν σφαγίασα να φάγω τσιμπάει το χώμα της
Κι οι θάνατοι μπακό
επιταχύνουν την ωριμότητα της ύπαρξης πετσικόκαλο
Σβολιάζουν ύπνο βαθύ λες και μέδουσες καραδοκούσες
το φαγί τα σκατά ο ύπνος τα κάφυρα της αφύπνισης του
και τ΄ ανεκπλήρωτο του φόβου είναι ο τρόπος να μάθω να πεθαίνω
{Επίλογος}
-Το ιερατείο αλλάζει"
Ο ΕΓΩ τρέχει μανιακός μες σε ύδατα να καεί
Να σώσει θέλει εσένα κι εμένα ανάβοντας φιτίλι
κρατώντας περόνη και το άσημο τέλος πριν το τέλος του
Πέτσες ντέζι και ξόρκια συρμπούκια
δαγκώνουν την λαμαρίνα του νου του
Εσύ
Εσύ είχες το τελειότερο αιδοίο επί της γης κι ευτυχώς
δεν θα νικηθώ από αγάπη μήτε θα ξεμείνω από δαύτη