Κωλοκαιρέστα

Θυμάσαι;
Στάση γορίλα και χεράκια ερπετού
Στέμφυλοδειχτούμενο μεθύσι εδωδά κατάδειξη
και το νερό που πρέπει να γίνεις του Μπρους του Λι
Πλοῦς εν λευκώ πουλιά στο τζάμι κι ύδωρ στο κομοδίνο
Μας αφανίζουν αργά αγάπη μου οι σκοτεινοί 
Κι όλοι κάνουν θόρυβο εκτός του επιβάλλοντος θανάτου σου
Ki ένας είναι ο παντοδύναμος μη νους
Θυμάσαι;
Ιδία εποχή άνοιξες το φως σε δυο επ΄ ώμου πλερώ εφιάλτες
προδότες με τα ρεφίλεόβολα του και την τσάχαλη αγάπη της
Δόξα μη σταύρωση και μη αιώνια η φυλάκα τους
Έγκαβλος θυμωμένος νιώθεος πληβεία στοργή σκαστός
σ" εικονοστάσι λιρών και του ομφαλού σου αποθηκεύεις γύρη
Δε τσιμπάς ωσάν εργατομέλισσα για χάρη των αλλόφρων νους
Να λιμοκτονεί τον αφήνεις πριν σε αφανίσει
Δεν δύνασαι να ζεις αλλιώς κοντά σου έτη λίγα
Κι αφού δεν χρειάζεσαι ένα δώμα σπιτοχώρο
και μια επαναληπτική σε ταπεινό οροινήσι
χαοτική εφήμερη ποιείν έγνοια θανάτου κυοφορείς
Είσαι η παραμικρή λεπτομέρεια που δεν παρατηρείς
ξάπλα στης αιωνιότητας σου τα κωλομέρια που ομοιάζουν
με μικρά βυζιά ώριμης γυναίκας που σπεύδουν βραδέως
να σε μαντάρουν σε ζωή που επέλεξες κι αντέχεις επειδή
Αυτή η αμαρκέ γκοντορελιά φωτονοβέλα παραδόξως
γκαβλώνει τον παρατηρητή σου κι ουδένα ένδοξο
λατρευτικό σου φινάλε ύπνο στα 80+ η στα 1+Ca τάδε
Οι φόβοι ενσκήπτουν δεν προγραμματίζονται
και το ζητούμενο σου να θωρείς τ΄ απογέματα
ευτυχισμένες γάτες στης αυλής σου το γινάτι
Πενθείς λείψυδρα
Στο λαρύγγι το στίγμα της κυλότας της σάλμα
Αργοπορείς
Μα σαν τεντωθείς σε φασόν φτηνό κασόνι
καμωμένο τσάτρα πάτρα για πρόβα θανάτου
ανθρώπων ηρώων δαιμόνων και θεών 

επιτέλους θα χωράς σ΄ αυτήν την περισπούδαστη λέξη
-Τίποτα-

Ντοντοροντρόμ

Το ρίσκο της χαράς
Τ΄ αγιασμένα ταξίδια τσιπ ντε σερβίς
Τα πανταχόθεν κομπραχέσιβ δηλητήρια της συγκομιδής
Η σπάνια σύλληψη του παιδιού της τρύπιας καπότας
Το -αού" της συγκίνησης εις έπαλξην που βρίζει μη οντότητες
Το κωλοκαίρι που έρχεται και φεύγει βαλτό ξανά και ξανά
Ο άχαστος στάκαμαν που δε σταμάτησε να της γράφει βαζάνι
Το Nocebo κι επί της γαίας εξολόθρευσης μας το νήνεμο
Η απαρίθμηση αμέτρητων ψυχοσωματικών του Placebo
Η κουβέντα για το κοράσι που χορεύει με φωτάκι στα σπορτέξ
Ότι ετοιμάζουν να μάθει να σώζει άσωστα με πλάτη απατεώνων
Η σπονδή για τον Carl 500 φορές τιμωρία
Η χοή για τον Alfred 1000 φορές ίσαμε
Η άσπονδη για τον Sigmund 1500 φορές ως προς
Τα τζάμπα χάπια μιας πρωτόγονης συνταγής με νέο περιτύλιγμα
Οι ταν η την πατάς μεταπράτες κύριε ελέησαν
Τα μαύρα κι άσπρα βρακάκια τους in the box
Ο δεύρο Λάζαρος μου και τ΄ αναστημένο -my Lord" ψέμα τους
Ότι κι αν της έγραψα που δεν πήγε στράφι
Ότι στράφηκε σε μένα απόρτ
Η στιγμή που ετοίμασα πόρευση πιο μέσα
Ότι αγνοώ την συνέχισης της πρίμος κι ανθεκτικός
Ο νους που παίζει τα ρέστα του πριν το αλέρωτο μου -γιγνώσκω"
Οι κατσαρίδες που ξέρουν μη το πνεύμα τι συμβαίνει καιρό
Η φράση -είμεθα ολούθε ηνωμένοι " κι η μοδιστρούλα εκεί
Βελονιάζει σταυρούς στην σειρά
Της γράφω ακόμα ποίματα σιγής και θυμού

Φῶν

Η πετσέτα του μπάνιου μυρίζει φρεσκοψημένο ποπ κορν
και το μόνο που δεν αγαπιέται είναι οι άχρηστες κωλότσεπες
Ο βασιλικός στη γλάστρα ομοιάζει με σχώρεση μηδέ αμαρτίας
όσο εμπεριστατέω τις πρόσκαιρες φάπες των καιρών μου

Το αιδοίο της είχε γεύση αιωνόβιας καστανιάς απ΄ τη Μελίβοια
και τα πτηνά επιτέλους ζευγαρώνουν όπως ένα χαοτικό ποίημα
Η καλύτερη ώρα μου φέρει απόγειο μετά τις δέκα π.μ.
κι η αγνότερη στιγμή μες σε αγορασμένο για δύο χαμηλό

Ώρα και στιγμή π΄ αγαπιέται σφόδρα η αδάγκωτη λαμαρίνα 
Ξέρω πως ξέρουν τι είμαι
Τι ακριβώς δεν θέλουν να νιώθω και τι με προστατεύει
απ΄την ψευδή φούρλα πλάνη{τη} μητρότητα εν σκέπη μάστορη
Ομοιάζει με ήττα μες σε δημόσιο καμπινέ στου νου τα κλικάρια
Σου μιλώ
Άπαυστο γινάτι είμαι λες και το μόνο που νιώθω είμαι εσύ
Μου μιλώ
Ωσάν φενάκη επιδίωξη ενός ακόμα μη γλήγορου θανάτου
-Τίποτα-
{Λέξη κι υφή} ισχυρό ωσάν κώλος εν καιρώ βαρετός
Το σώμα ενοχλεί είναι σωσίβιο κι αρκεί να μάθω την αλφαβήτα
Αχ πόσο αγαπώ τα μονόλιτρα μπουκάλια μου

και φουστάνια που κυματίζουν βαρέα ένσημα Εν κιορλεμέ αγοριού

Τα φιλωγρατζουνάω με οσία μανία κάθε ξημέρωμα
Κει που συχνάζουν κάθε κωλοκαίρι γκαβλωμένες δεκαοχτούρες
Δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να γαμιούνται Aεροφλότ φορές
Μου υπενθυμίζουν λες και το σοκ τ΄αφεμού είναι επιβάτη νόμος
-Μην πεις ποτέ πως δεν σε αγάπησες, απλά σε φοβόσουν"

Αβέλω

Κουβαλώ μια μαχαιριά στης ωμοπλάτης μου το αείποτε
Ξεκάθαρη ζερβά και μοιραία ωσάν άβαφτη πορνοστάρ
Τα 80's κορμιά μου τα πολύχρωμα την κρύψαν στο χαλάκι
και το σπουδαίο φίλαυτο κάτι τις μου σκάβει την αιτία της
Πολυτίμη ακοή πέριξ κοχλασμών σκέψης κι οι φίλεχθροι
ξέβρασαν το πέρας του λελέφα που ακόμα φυλάει σκοπιά
Φυλάκα ο κίναιδος νους παικτούρα ήτοι διαλέμπαμεσασου
Πλην η γιατρειά του κατά γερόντων ῥοῦς προς το εκείθεν
Ροκ εντ ροζ τ΄ αλκοόλ η αγωνία των θανάτων μου
και τ΄ απλωμένα εξαίσια γερόλευκα εσώρουχα της
Συνηδονή τ΄ ανεπαρκές κορμάκι μου που τα θωρεί λο

Το πι και φι άθροισμα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα
Κάτι καρδίες κέντρα διασκέδασης αξυλοκόπητα
Σκυλιά που δώσαν γκάβλα στο έφηβο πέρας
Ψευδολύκοι ουδέποτε την πήραν στα μεσήλικα 

Πτηνά λευκαντές ορίζουν το ξεκοίλιασμα του νου
Κορτιζαλκοόλης εφεύρημα ισούται με ισόπλευρο θάμα

Αλέρωτο κάρμα με το στανιό της διαδικασίας τους εδωδά 

Αξίζαν

Υ.Θ.
Τα πλεμόνια μου γνωρίζουν μέρα κι ώρα επιστροφής
κι ένας κοκαλιάρης μικρός θεός που μου απέμεινε
μ΄ αφήνει λεύτερο βρωμαντικό ωσάν τέως γκιράπη
να κλαυτώ πριν φορέσω τις ξύλινες πιτζάμες μου
"65.

Πτηνών παρατηρήσιμο πλείων

-Κωλοκαίρι συγκομιδής κι η γκάβλα ισχύει
Το ποίμα παιδεύει μέχρι ανέραστης πρωίας
Κάνει ρελάνς στον οχτρό άναυλο εις και προς
Ντύνει φιλοσοφείν μπέτσκα αγνοούμενες αγάπες
κι έναν φυτεμένο ροκ πόλεμο που δεν ίσχυε ποτέ
Ο ιδρώτας μυρίζει παράξενα ωσάν βουταρία
σ΄ ακάθαρτη επανάσταση αγάπης πρωκτοζουμι
Ο χρόνος που μπορούν να μας γυρίσουν πίσω
τ΄ακροδάχτυλα φοβοῦ άγνοια του νου στειλιάρι
κι η λάθρα ευδαιμονία διαρκώς πεθαίνουν ξαφνικά
Χρόνος μνήμη σειρά
Εις την αιώνια ριπή τους ολίγο κακό φέρουν εδωδά
Οι στιγμές ομοιάζουν με στριμωγμένους δαίμονες
πλάι σε σκέψη καρμανιόλα που νοσεί από λογισμό
Οσμή πλαστελίνης ο νους τα κωλοκαίρια δεσποινίς
ανακρίνει διαρκώς παρόντες πριν τις εξόδους
Λήθαργου μισογόμι αιώνας η αγωνία των θανατερή
μλαρογκυλσιά προπάτορα κι άτεκνου απογόνου πυρ
Άνθρωπος Ήρωας Δαίμων Θεός διαδραμεῖν
Τι στρας, τι φαντασμαγορία!
Παίρνω θέση στην σκακιέρα τους πλειστόκαινος
Σε πολιτισμό χέστρας αγονάτιστα ζω και με πίνω
Αναζητώ κομμάτι του παζλ λαλάρα της ερώτησης:
-Τι κάνεις;" -Ζω" κωλοκαθισμένος απάνω της
Ελέησαν ζυγιστής καρφιών υπενθυμίζομε
μες το προκάτ πουργατόρι κάθε μερονύχτι
Πως δεν είμαι σαπουνόφουσκα μπαταρία
που θέλουν να την ξεσκάσουν ο Θυμοφόβουλας
η Τυψενοχούλα και τα Κακάκια που νύμφευσαν
εσωγήινοι με ροζ μάτια παρά ο δονούμενος στο Εν
Πως είμαι ψυχή που ΕΧΕΙ σώμα
Ουχί τ΄ αντίθετο"