A4

-Είμαι έριδα κραυγή και λύτρωση
σ’ ένα σεντούκι στριμωγμένος
ν’ αναπολώ στιγμές ευδαιμονίας
Λυτής εικόνας στιγμιότυπα

-Πόσο απέχει η κορύφωση 

τ΄ανωτέρου εαυτού απ΄το μηδέν;

Κι αν αυτό είναι το σημείο 

συναγωγής των φυσικών μου πόρων
γι΄ αντεπίθεση σ΄ όλα αυτά
που δεν επιλέγω να βιώσω

κάτι φωνάζει και δεν το ακουμπώ

Κάτι τις αυτοϊκανοποιείται
εις βάρος της δικής μου προσδοκίας
και ξέρει αυτό
τι ημείς διαβάσαμε στα μάτια του
εκ πρώτης επαφής
– δε θα τα καταφέρει

Συμπόνια εξ αποστάσεως
όσο αυτό είναι 

δοτικά κι ενεργειακά σωρευμένο
στα ψυχοσυναισθηματά 

Χρόνος υπάρχει
Όσο οι αγάπες  θα ΄ναι σημαδούρες
στο μπλε υγρό των οριζόντων

-Κοίτα

Το σημείο εκείνο που θα με αποτρέπει
να διανοιχτώ πιο πέρα

Όχι γιατί φοβάμαι
Παρά γιατί τρομάζω

Περίεργος αξιοθαύμαστο εργαλείο

-νους

και μια ρευστή κόλλα που εγκλωβίζει
ανάρμοστα συναισθήματα πράματα
και πρόσωπα υστερόγραφα
-Ρωτώ εαυτούς
φίλους
θεότητες
γιατί συμβαίνει
Κι απάντηση δε

Λέξεις χειροπιαστές
Έγνοιες τετριμμέν
Πράξεις και βούληση σε ριπλέι
κι όλα μαζί
αγχόνη θρυβόμενης ανοσίας
για τ΄ αυταπόδεικτο
Όλα μετά των βουλών του 

Μοιράζω τους λαχνούς 

απ’ το μερίδιοτου κόσμου μου

λύσεις κι αφορμές που θα με φέρουν 

δίπλα στ΄ ακατόρθωτο

Δεν θα το αγγίξω
Μα θα το νιώσω

Δεν θα το δω
Μα θα το νιώσω

Δεν θα μου λείψει 

γιατί είναι εφήμερα πανάκριβο

Τύχη και πανσπερμία τύφλα 

αδιάφορης ενοχής για την άβυσσο 

του νου μου που θέλει
μα δεν μπορεί

Φόβος
Φόβος
Φόβος

Είναι ωραίο να μπορείς να φοβάσαι απείθαρχα

Τσαρλατάνος σε κοσμική ταβέρνα που δεν μεθά
Δε χορεύει

Δεν αντιστέκεται

Ωσάν κατσαρίδα στη γωνία π΄αναρρώνει

απ' την προηγούμενη επώδυνη σκέψη του
κι αυτό τον κάνει ανάρμοστο κι ευτελή
για την μη υπεραπλούστευση της ζωής του

-Θεέ μου
Τι φταίει κι οι ταμπέλες στους φράχτες μας
φωσφορίζουν όλο και περισσότερο

Ο φόβος 

ανήκει στους αλλόκοτα πενιχρούς 

κι ευνουχισμένους

κι όχι στα πρόσωπα του -πως φαίνεσθαι
Ποίος φόβος μάστορη;

Αυτός κάτω απ’ το στέρνο μου
που ΄χει κατσικωθεί παιδιόθεν
και μ’ αφήνει να ζήσω
Αυτός που στα μάτια και τον νου των όντων
η εικόνα μου είναι υπερβατικά αδιάφορη 

Δέος και χαρά
Που κάτι σε κάνει να είσαι σημαντικός

Το άλλοθι σου είναι στο που θέλεις ν΄ ανήκεις
ότι ράσο κι αν δε φοράς

Ποια φωνή θα σε ψάξει στ΄ άπειρο του μοβ
την ώρα που όλα θα είναι για προνύμφης τροφή;

Γελάει η είρων αλαζονεία κι η ιδιοτέλεια 

Τα όνειρα τα στερνά δε συμπλέουν 

με το life style των καιρών της επιλογής προ γέννας

Τι με τρομάζει 

και ψάχνω την ευθανασία μου σε γκιλοτίνες

με δήμιους χωρίς κουκούλα

Κάτι με ορίζει
Κάτι μ’ αγκαλιάζει
που καρφάκι καρφωμένο στην ψίχα μου είναι 
και δεν θέλω να το βγάλω μωρό μου

αφού ο πόνος
λυτρωτικός είναι
με χαρές επώδυνες
στο επιστροφής το ταξίδι
εις των βαρετών λογισμών 

της γαμημένης τους Ιθάκης