κενό και τσιγάρο (Με)

Μη ρωτάς τι φταίει κι είσαι μόνος
Τι θα φέρει 

αυτή η φοβισμένη σιγή στο μυαλό
που στα υπόστεγα νερά της ψυχής σου 

κρύβεται και δε ξημερώνεται

Πλην
Μενεξεδί αφορμών
π΄ ανοίγουν την σακούλα της σκέψης
Που υπομονετικά κατακρεουργεί 

το λευκό της ζωής

Όχι πάντα μα συχνά
εξιδανικεύει πόθους για να ισορροπήσει
σ’ ένα όχι και τόσο τεντωμένο σχοινί
Νιώσε την σαγήνη του ήλιου στ΄ ανέμια 
Έτσι κι εσύ
με μια γκριμάτσα πέτα με σκέψεις
Πυρπόλησε κάθε τι βάναυσο κι ασώματο
με ένα -όχι- 
Άρπαξε το τόξο
για να μην σημαδέψεις κανέναν στόχο
Τα πουλιά
Τα μικρομέγαλα ταξίδια
H μπλεγμένη κατρακυλά ζωή 

Τι έμορφα 
Χώμα και βούληση
Πέτρα κι ανάγκη
Διαμάντια κι αγάπη
Χρυσάφι κι ερώτων χύμα σακούλα
Μα ποιος είναι ο στόχος μου;
Ποιο το ωφέλιμο λάθος 

για τους θύτες και τα θύματα
Σύρε ανοιχτά τα βήματά σου

σε δυσνόητους τόπους 

να μάθεις να περπατάς 

Αν επιβιώσεις
Με τι άλλο εκτός
απ΄ την ανέφικτη ανιδιοτέλεια 

του -πράξτε χωρίς φόβο
μ΄ αγάπη δαμασμένη
κι ακλόνητη σαν βλάχα πέτρα χωριού
Γίνε μέλος 

στην υποκρισία και την αυταρέσκεια
στο κενό της έπαρσης 

του υπέροχου σου τίποτα
μ΄ όφελος
την φθορά
την κατάντια
την ταπείνωση
την απαξίωση
τον ψυχικό σου κορεσμό
συν πλην
Ελέησον και ζήτα έλεος
απ’την της Μάμας φύσης το βυζί
που ακόμα σ΄ αγαπά

Διδάξου απ΄ τους τρόπους των εκλεκτών
που παρεισφρέουν σε γωνίες σαν παράσιτα
Παίξε με τις λέξεις υποχωρώντας
απέναντι στο γιατί
με κέρδος τη φιλότιμη αναγνώριση
Σχώρα τα λάθη των αλαζόνων
Αναγνώρισε το μέτρο μιας άγουρης πορείας 

με γνώμων τι χρόνος δεν χρειάζεται
Κλάψε χωρίς δάκρυα για το κακό του άλλου
Ταύτα είναι άξια η ανάξια όλα
Να τα ζητάς και να σου λείπουν
Περίπλοκες μηχανές διακείμεθα
Ζήτα αυτά που δεν μπορείς
και κάτι φορές δεν πρέπει να έχεις
-Έχεις τα πάντα μου ψέγω
Χρυσή ουλή θα βρω μια ηλιόλουστη μέρα
Σ΄ ένα άμορφο πρωινό ξύπνημα
Σ΄ έναν άλλο πάσσαλο
Στην πολύτιμη κι ανεκτίμητη λευτεριά μου
Στ΄ απολεσθέν κομμάτι του σώματός 
Το φυσικό τέλος είναι η απάντηση
δικαίωμα στ΄ ωφελιμιστικό μέχρι η ζωή 

αποφασίσει απογύμνωση για καλό 

η το σύνηθες μεγάλο ταξίδι πάνω
Ποιος είναι άτυχος; 

Πόσο διαρκεί αυτό;
Έτσι θέλω να την αποκαλώ
Στιγμές
Σε ματωμένες μέρες και νύχτες
στα γόνατα της τυχερής μου απώλειας
Καίω τη σημαία μου
μ΄ένα βέβαιο γλυκό κι έντιμο φυσικό τέλος
που όσο  το ζω
και συνειδητοποιώ την αξία της απώλειας
μ΄ ενοχές αποφυγές κι αντίσταη
τόσο λατρεύω 

αυτό 

που δε ζω