Άπνοια

Ο χρόνος τρέχει σ΄ ευθεία ατσαλάκωτη γραμμή

κονσοματζής χορεύει τα θέλω-πρέπει και τα μας 

σερβίρει καφέδες σ΄ απόγνωσης ρυθμούς  τσάτρα πάτρα

Να ξεχνάω πρέπει εύκολο-γρήγορα ωσάν άνθρωπας

Τι έζησα τι έδωσα τι πήρα
Η ανάγκη να πράξω στα σκοτεινά για να με βρει το χάραμα
στον τρελό στροβιλισμό της γαίας είναι ο εφήμερος μου πάσσαλος
να μπήξω στο στέρνο κι έπειτα σε λίγο ξανά να παίξω τη κασέτα

Τι ζητούν τα ζώα από μένα κι εγώ δεν θέλω να καταλάβω 

γιατί είμαι ανώτερο απ΄ αυτά 
Λίγο φόβος κομήτης ανάγκη κι όλα θα πάρουν ανιούσα πορεία 

του επί και την ζητώ 

-Έτσι πρέπει να συμβαίνει
Τόσο όσο αρμονικά δεμένος ο κόσμος μου αλληλοσπαράσσεται
με μοναδικό όρτσα κι ασπίδα το γώ μου
Κίτρινα φύλλα και σαψαλίκια σκέπη στο χώμα που πατώ
και μια καταφυγή το μπλε το αιώνιο χαϊδεύει

τ΄ άπειρο που κρύβει λόγια και δε λιώνει για μένα
Πράος ημιμαθής ο λογισμός μου σαν δεν γνώρισε αγάπη
πέρα κι όξω απ' τις οντότητες  που έτσι τ΄ αμόντε πρόσταξε
Καίει στα χέρια μου του κώλου τ΄ ανυπέρβλητο σύμβολο

με τιμωρεί με δικαίας αγάπης ζητιάνεμα

Έτσι ακολουθώ τα γκαπ γκουπ τα μεθυσμένα μου 

σανίδια σε παράθυρα 

ψυχρά κορνίζα αδιάφορη

αφού εις ύπνο ταπεινότητας δε με ταξιδεύω
γιατί πια δεν θαρρώ μέσα απ' αυτά 
Το τίποτα μου δεν είναι μάταιο και τίποτα δεν ματώνει
ευχές ζητώ κι άλλο τίποτα

Μια εφήμερη παυσίπονη ενέσα στο νου μέχρι να εθιστώ

Αρκεί
Τίποτα δε χάνεται 

στο αβυσσαλέο χτύπημα μιας πόρτας από θυμού διδαχές
Παράξενο τίποτα δεν ακούγεται
Δεν φυσάει ούτε κάποιο χέρι την έσπρωξε με δύναμη
Το ναρκωμένο βόλεμα μου στριμώχνεται 

σ΄ ένα τετράγωνο κύκλο συνειδήσεων και καύσιμης ύλης
Τα μάτια
Αυτά που βαθιά με ντροπή κι ανέχεια με κοιτούσαν
και τι εστί πίσω στον βυθό της ζωής;

-Βράδια ανεξίτηλα ερωτικά που πριονίζουν σκέψην; -

Τι εστί -

-Μουσικές που στο φως τους η ψυχή μου θα παραδοθεί
μ 'ένα πέρασμα αγιασμένο 

ίσα να λέω -
-να τα τούβλα φτερά μου;
-Σαν είμαι έτοιμος για ακόμα ένα αμύητο ταξίδι
κοστίζουν όλα αυτά
Μακριά απ' τη λήθη επιζών
Διότι να σωθώ τρέχω

Φωνές ασθενοφόρες μοιράζω στον άπορο νου
μου λέγω -

-Ξαναμοιράσου τη ψυχή φόρα
-Παραδώσου μ΄ αντίκρισμα το δηλητήριο σου
-Μη ψάχνεις τις ενέργειες και τα σημάδια σου στο ρους
-Μη φτάνεις κάστρα π΄ αργότερα θα παρθούν κωλοπιλάλα
-Κλάψε 
-Κλείσε τη πόρτα πίσω σου κι άσε να σε καταπιεί η βραδιά
εκεί στα δύσκολα της Φτυχίας σου
Πόνος δικέ μου 
-πόνος δρόμος μακρύς κι έμορφος όσο πότες
λες και χάνεται τόση μαγεία μετά από τόσο χάσιμο
-Παύσε ελπίζειν
Χρυσές πέτρες κλοτσάν τα τρύπια μου τα παπούτσια
ωσάν το μικρομεγαλείο μου 

κι ότι είναι εφάμιλλο των προσδοκιών του θεού εαυτού
Έχω κι άλλο να κατανοήσω 
Κι άλλο να προσπεράσω 
Τ' αρπακτικά τ' ουρανού με κοιτούν μ΄ ανήλικο δέος 

κι ένα ακόμα παραπάτημα θα με φέρει αγκαλιά 

με το χώμα το ζεστό που δεν ξεχνώ να τιμώ και να ποτίζω

Αργά σύννεφα μου δείχνουν τι είναι τραμπάλα συμπόνια
πόρνη εν κινήσει αγάπη κι ανάδελφη σχώρεση 
στο μεγαλείο του τίποτα που λιγουρεύομαι
καταπίνοντας αγκαθάκια ζωής 

και το νέκταρ του ξεπαρμένου μου βίου

Εσύ κοιτάς τη βροχή και λες -
- έβρεχε όταν σε γνώρισα κι άλλα σινιέ
-Αγάπη στα χείλη μου ματώνει κι άλλα παρφάξ
Χρέος βέλος να σημαδεύουν τα ύπνων
που ζει σε νου καλύβι κόλλυβα
Τα πολύτιμα λούλουδα στον κήπο της ψυχής μου
δώρο στις αγέννητες φωνές που βάλαν φρένο στο Εν τους
-Νιώθω ξενιώθω

μια σιωπή τραγική σαν ακολουθία μυθική σ' άλυσος ερείπιο

λευκές σημαίες και πόνο
Ότι κι αν δουν τα μάτια μου είναι μικρό
σαν το δάκρυ ενός ποταμού που δεν γνώρισα
Εκεί κάτω
κάπου 

στο άγριο ποτάμι 

της ανεξήγητης άπνοιας
να συναντηθούμε