Λυχνάρι ον

Την ανάγκη μου τυλίγει 

καυτή ανάσα
τρυφερή στο σβέρκο

Με οδηγεί στο νόημα
ωσάν φωτεινό περιθώριο φυγής
Φτερωτά άλογα και βλακίες
με καλπασμούς βαμμένους
στα λευκά εσώρουχα της
δίδουν νοηματική στην ελπίδα
και στην ανέχεια που λογαριάζω
Να πετώ θέλω και γω
Αφού τα δέντρα
Τα βουνά
Μ' αγαπούν
Αμέθυστες εικόνες
μπρος στα μάτια του τυφλού
ανήμπορου νου μου
με τ' απομεινάρια
απ΄ τη σάρκα να βαραίνουν
τη θέληση
τη δίψα
για ύδωρ θαυματουργόν

Δύο χιλιάδες αγιοκλήματα χρόνια 

στα χώματα
κι ότι θάφτηκε μυστικά αιωνίως

για το καλό γραμμένα
από δειλούς νοσταλγικούς χτύπους
Επιβεβαίωση χωρίς αντίδοτο
στις ράχες του σκοταδιού μου
σκεπασμένο με το μυξωμένο 

μανδήλιο της αληθείας 

Να σκορπάμε λέει -
το κάλος του χρόνου δεξιά αριστερά
-Αν ήξερα
Τι είναι αυτός ο θόρυβος σου
όξω απ' το παράθυρό μου
Τι βήματα λογίζεται ο θεός μας
για το κακό μακρύ χέρι
που πανανθρώπινα μας αφανίζει
Τι εσύ θέλεις
Τι θέλω εγώ
Ροδοπέταλα δεν είμαστε
να μας πατούν
ανίκανοι του συρμού κομπαρσαίοι 

Κι αφού -

ανήκουμε στην αλήθεια μας
Δεν υπάρχει υπεροψία 

έναντι του Παντός

Υπάρχει μόνο η μαγεία μας 

που χέεται σε κάθε περασιά
Με ματωμένα χέρια
κι ανεκπλήρωτα χρέη
η ζωή πιο κοντά μας πάει
στων μη πόθων τη σκλαβιά
των μη επιθυμιών 

κατά Ανατολίτη κύρη
Ίσα να μάθομε ποια η αρχή 

Αφού το τέλος
είναι το μέρος 

για μια άλλη άρχουσα