Λυχνάρι ον

Την ανάγκη μου τυλίγει σπάκα ανάσα στο σβέρκο 

Με οδηγεί στο νόημα ωσάν φωτεινό περιθώριο φυγής
Φτερωτά άλογα και βλακίες με καλπασμούς βαμμένους
στα λευκά εσώρουχα της δίδουν νοηματική στην ελπίδα
Και στην ανέχεια που λογαριάζω μέσα να πετώ θέλω

Αφού δέντρα βουνά κι αμέθυστες εικόνες μ' αγαπούν
μπρος στα μάτια του τυφλού ανήμπορου νου μου ζω 

Απομεινάρια της άσαρκου ζωής βαραίνουν την θέληση 

και τη δίψα όντων για ύδωρ θαυματουργό τάλε κουάλε

Δύο χιλιάδες αγιοκλήματα χρόνια στα χώματα κατσιφάρα

κι ότι θάφτηκε μυστικά αιωνίως για το καλό γραμμένα 

από δειλούς νοσταλγικούς χτύπους σπληξ
Επιβεβαίωση χωρίς αντίδοτο στις ράχες του σκοταδιού μου
σκεπασμένο με το μυξωμένο μανδήλιο της αληθείας 

Να σκορπάμε λέει το κάλος του χρόνου δεξιά αριστερά
Αν ήξερα
Τι είναι αυτός ο θόρυβος σου όξω απ' το παράθυρο μου
Τι βήματα λογίζεται ο θεός μας για το κακό μακρύ χέρι
που πανανθρώπινα αφανίζει άνευ ρήματος -επικαλούμαι- 
Τι εσύ θέλεις
Τι θέλω ΕΓΩ
Ροδοπέταλα δεν είμαστε 

να μας πατούν ανίκανοι του συρμού κομπαρσαίοι 

Κι αφού ανήκουμε στην αλήθεια μας 

δεν υπάρχει υπεροψία έναντι του Παντός

Υπάρχει μόνο η μαγεία που χέεται σε κάθε περασιά

Με ματωμένα χέρια κι ανεκπλήρωτα χρέη ζωές πιο κοντά 

για μια άλλη άρχουσα