Δεν ανήκω ενώ

Τη μεγάλη ευαισθησία διορθώνω 

με τυφλές στον πηγαιμό ματιές 

Καλημέρα αδιαφορία στο εύλαλο
βούβα φωνή στον ερχομό μου

Δεν ορίζεις θησαυρούς που προσπερνώ 

Σ' έχουν μάθει να τους πατάς 

Να τους αφορίζεις
Στημένο έτσι το λεπίδι μου μυητής εσύ 

να τρέχεις εκεί μ΄ άκυρα λόγια χάδι

Ποιο μεγάλο κακό πρέπει να ζήσω
ποιο αλίμονο ως εδώ και μη φυγήν

Τι είδους φώτα σβήνουν
Και τι στης απόγνωσης τον σκασμό 

Κάτι θέλει να ιδωθεί 

με το χέρι του πειρατή  

Πριν γαντζωθεί ξανά

Ίσα να περπατήσει ψηλοκάπουλα
ωσάν άξιο των πάντων το ον του

Κείμεθα ερπετά ντυμένα στα σατέν 

και τα βήματα μας πίστη σέρνουν
Οι πορθητοί βουλιάζουν καράβια 

με τον νου τους ίσα το ξεροστάλιασμα 

με δίνη κι ανηφόρα ντογιοπλάνο να εστί 

Μικρές ζωές κατ΄ επιλογήν 

αθώα και σαστισμένα μέχρι

Μέχρι την θεία ώρα

-Βρε βρε ήσυχο το γσμημένο ποταμάκι"

Του θανάτου