Επέστρεφα στις μπότες μου

Ρίζες είμαστε
στην υστεροβουλία των προγόνων μας
Φταίω και γελάω
Κλαίω γιατί φταις
Ο χρόνος 

κάθεται τεμπέλης στη ρίζα του δέντρου
σαν τη κοπριά που βρωμάει και θρέφει
Τ' οξυγόνο που αναπνέεις είναι κλεμμένο
από τις αναμνήσεις σου
Νερό πουθενά
Φωτιά εκδικητική ταΐζει την απόγνωση
την θλιβερή εικόνα της
Το γαλάζιο είναι χρώμα και βουνό
Θέλει να 'σαι 

κι όχι να γίνεις για να το κοιτάξεις
Εκεί θα ανέβουν ψυχές που ζήσαν 

την εμορφιά του θανάτου τους
τόσες και τόσες και τόσες φορές
Η υστεροφημία κάτι στιγμές
ξεγεννά τα παιδιά της απόγνωσης
Τι μπορείς να πάρεις από μένα 

δαγκώνοντας 

με θυμό και μοναξιά την σάρκα μου;
-Δε φταίω εγώ εξοχότατε
Η μαμά μου φταίει που δεν με βύζαξε
τότε που΄ χε βάλει κάτι στα βυζιά της
που ομοίαζαν με φρουί ζελέ
κι ο μπαμπάς μαλακιζόταν τα βράδια 

μπροστά στη τηλεόραση
αφού δεν είχε χρόνο να παίξουμε
Αυτοί είναι οι ένοχοι
Και δεν έχουν ζητήσει ένα συγνώμη 

Ακόμα τα καθίκια
δε μπορούν να συνεννοηθούν 

πάραυτα αναγνώστη μου
με τους ανθρώπους
γιατί το γω ξέρει να σκαλίζει 

την μύτη τους αριστοτεχνικά

μπρος στον αυτοκράτορα
Ξέρει ποια είναι η τελευταία μου πεθυμιά 

πριν πεθάνει μαζί μου
-Η κάμερα ακόμα τραβάει;
-Ευχαριστώ
-Τα είπα καλά η να το πάμε απ΄την αρχή;