Καπαμάς vs Κατιμάς

Γομολάστιχα στο χέρι
Τι να σβήσεις;
Μια εικόνα διαστρεβλωμένη 

ωσάν πήχης ψηλός 

άφθαστος
Δε ντρέπομαι
Δεν ακούω φωνές καθοδήγησης 

μες τη κενοδοξία του εγώ
Απόρριψη είναι ο ορισμός 

του τέλειου ζωγραφιστέ πίναξ
Ανοχή είναι 

η ελαστική κάλτσα στο πρόσωπο 

Αυτί και μάτι 

σε τέλεια αρμονία για το προσδοκώμενο
που είναι ο πηλός για να χτίσει 

το σπιτάκι με τα νούφαρα
σε μούφα ξωτικό σημείο παραδείσου 

Εμπόδια εις ζωών 

για φρεσκαδούριες λύσεις κι ιδέες 

στο παραμυθολόγιο του χτίζω 

αφού ξέρω πως θα το γκρεμίσεις
-Γεια σου ζωή
Στ΄αρχίδι μου που τα έχεις μ' άλλον 

στερεότυπα κι ανακυκλωμένα
Η ανάγκη να σε ανεχόμαστε 

είναι εξ ουρανού αόρατη και στυφή
Ακόμα μια μέρα η γαία γυρίζει

χωρίς την αγάπη που σου ζητούν 

οι ζητιάνοι της ψυχής
χωρίς φράγκο κι ελπίδα στο κέρατο τους
κι έτσι νομίζουν πως ζουν 

την εμπειρία της απαξιωτικής ομορφιάς του -
"δεν έχω, άρα τα ξέρω όλα

- άρα σεβαστείτε με"
Τόση θλίψη ύψιστε
Τόση έμορφη λύπη
για τις ανούσιες διακανονίσεις μας 

στο -θέλω και δεν έχω
Πειράζει 

που η μετανάστευση του νου είναι ανέφικτη;
Περισυλλογή και γκρεμνοί για το τίποτις
η ευσυνείδητος τρόπος 

να πουλάς αέρα μ' άρωμα τρυπίτσας
-Θεέ μου
Αποκάλυψε μου την πάσα αλήθεια 

στο απειροελάχιστο γίγνεσθαι του μαύρου

Ενέχει πράξη ανιδιοτέλειας στα στερνά η όχι;
Πρέπει να δίνεις στην ιστορία άλλοθι 

η να τραγουδάς νησιώτικα
και να χορεύεις με το πεθαμένο πλήθος 

για να νιώσεις ζωντανός;
Αμυχές στο σπίτι των θαυμάτων μου 

συμβολίζουν εσένα 

και την εμορφιά του καθαρού

Γιατί να πιστέψω στα βουβάλια
Γιατί να τ' αφήσω να με κατουρήσουν 

μαφού γνιώθω βλογημένος;
Κατακερματίζω τις ανάγκες σε ψιλά γράμματα 

και συμπεραίνω πως το στομάχι μας 

είναι ραμμένο στον εγκέφαλο
Πόση πείνα 

καθημερινή πηγαία αυτούσια καθάρια να προλάβει
να ζητήσει ο γαμημένος μου νους
αφού τσακώνεται με το γαστρικό υγρά 

που χωνεύει όσα παραδάκι μπορεί

Πολύ αέρας
Τόσος αέρας που πια έχω κλείσει τη τηλεόραση 

για πάντα
κι η γαλούχηση έρχεται μέσα από φωνές πιστές 

αεριτζίδικες ραδιοφονικές
για να πω πως -

"εντάξει μωρέ και σήμερα το πιάσαμε το νόημα
ας πέσω για ύπνο κι αύριο θ΄ακούσω τη συνέχεια"
Ο θάνατος λαθραναγνώστη μου
επιπλέει κάθε πρωί σ΄ έγκατα φλιτζανιού καφέ
Φοβάμαι όσο φοβάσαι;
Όρχεις σαγανάκι
Θα ζήσουμε για πάντα βασιζόμενοι στο σήμερα 

κι εις την παραψυχολογία έτσι;

Κι όμως
Ποτέ δεν κάθισα να σκεφτώ 

τι διαφορά έχει ο καπαμάς από τον κατιμά
Πεθαίνουμε λαθραναγνώστρια μου
κι ο χρόνος γελά με την ρακένδυτο φορούσια μας 

αρκεί που 'ναι επώνυμος
Το εγώ ενοχλεί σαν λέξη κτλ
Άπειρο
στίγμα
πεπρωμένο
και μάντολες Ζακύνθου
- Άστο
για την επομένη ζωή