Κάντρο

Αντέχεις ακόμα

Ζεις μες  σε γούβα ευκαιριών 

και λέξεις χρήσιμες κόβουν αζιμούθιο στον νου σου 

Σταυρόλεξου αποκέντρωση μα δε τη παίρνεις σοβαρά

-Τι μπουρδέλο είναι αυτό;
Δεν έχει κόκκινο φωτάκι απ' έξω
Έχει ανώνυμες πορνοστάρ εντός που ξεσκαλώνουν μπροσώρας

Μες το παραπέτασμα του οίκου τούτου παιδεύεις το ένα κομμάτι 

-της Ύπαρξης- και τ΄ άλλο μένει κει εις νεκράς ταχύτητας κρύο
σαβανωμένο με τσιμέντο καυτά άσφαλτα καταθλιπτικά πρωινάδικα
κι ανθρώπινη μανούρα στα προπύλαια των κοιλαράδων
και παιδιών που καθαρίζουν τζαμάκι αυτοκινήτου με στανιό
και ταπεινό διπλωματικό τσαμπουκά γιατί σε δύσκολα χρόνια 

πενιχρής σύνταξης όλοι επαναπατρίζονται

-Ξέρεις γιατί τα χρόνια της απελπισμένης γεροντικής 

εκ του χαμένου χρονοπόνου αναδημιουργίας είναι στραμμένα 

σε τόπο και χρόνο που ξύπνησες απ΄ την εμβρυακή φάση 

και πήδηξες όξω στο φως;
-Ξέρεις γιατί ένα μαρούλι μια μελιτζάνα μια κότα κι ένα κακάρισμα
απ' το κοκόρι της γειτόνισσας στις 5.30 το πρωί είναι το έμβλημα 

της αποκωδικοποιημένης ψυχής στ΄ απυρόβλητο της ευθύνης 

απέναντι στον αρχαόκαυλο εαυτό;

Ξέρεις πόσα κιλά αρχίδια θέλει η αποκεντρωμένη ζωή 

για έναν και μόνο στόχο;

Οι εικόνες πλημμυρίζουν διάθεσης πολλών δε
ίσα λούσα να μπορούν να ξεχνιούνται μες σε δωμάτιο διασκέδασης
που ομοιάζουν με δυτικών τοπίων ψευτουριάς φθηνές απομιμήσεις 

Εκεί που το να ΄χεις μεγάλα βυζιά τετράγωνο πιγούνι και νου  
εμφυτευμένες αυγοθήκες στο κωλάκι κάνοντας άσπρη μαύρη καριέρα 

με μουστάκι παρθενώνα σπορ κουτί με ρόδες και κοσμική έπαρση 

κρυμμένη σε μανικετόκουμπο είναι το λαϊκότερο πέρασμα
ότι πιάσαμε το ανόμημα της υπερκαταναλωτικής αμερικλανιάς 

απ΄ το μπαζόκουτο και την κάναμε εικονοστάσι στο γαμήσι του νου 

Εκεί κερδίζεις το πάμε στοίχημα μ΄ εαυτόν
άνευ χωσίματος εξαρτημένα σε δυστυχισμένους περδιστές Κροίσους
που κινούν didlo γλαφυρά εις τρυπίτσα μέσου ανθρωπινού όρου

Εκεί μυρίζεις χώμα με τα μάτια λατρεύεις βουνά και θάλασσα 

γιατί μπορείς να δεις το μεγαλείο σου με νου που δε φοράει 

στερημένη zentai latex κουκούλα και μηλαράκι στο στόμα την στιγμή 

που είσαι έτοιμος να πέσεις στα χέρια της αφέντρας με την θέληση σου

Έμορφη ζώσα γιομάτη πόνο μικρά άδεια εικονίδια πλεμμυρισμα γνώσης

κι ένα ασταμάτητο πάτημα των δικών σου ακαθαρσιών 

μέχρι να μην νιώθεις ότι έχεις ποδάρια
Μέχρι να καταλάβεις 

πως όλ΄ αυτό που κατάφερες πατώντας στα σκατά σου
σ΄ έκανε λίγο πιο άνθρωπα 

λίγο πιο ατημέλητο εραστή του σκοπού της απλότητας
του να "είσαι"

Μένει χρόνος
Μένει τόπος
κι ούλα συνάδουν στο να υπάρχει πάντα μια ακόμα αναπνοή

-Έχεις δει άνθρωπο να πεθαίνει ελλείψει της
μες τα μπαρουτοκαπνισμένα πλεμόνια της ανυπαρξίας του;
-Tης τσιμεντοβιομηχανίας απανθρωπιάς των;

-Δεν έχω χρόνο
δεν έχω σκέψεις
δεν έχω φωνή να ορθώσω
δεν έχω σπίτι να μείνω
δεν έχω δουλειά ν' απασχολήσω την μητέρα κακία
δεν έχω γονικές αβάντες να βολέψω και να βολευτώ
δεν έχω

-Δεν έχεις πηγαία δύναμη πια να γκρεμίσεις τα όρια 

της ασπρόμαυρης ψυχικής σου καταδυνάστευσης;

Δεν είναι η απόφαση που θα σε πάει κοντά στο φωτεινό σπίτι
σε βουνό με τους αέρηδες ενός αδυσώπητου βαρετού χειμώνα
ούτε η εποικοδομητική καταθλιπτική ερημιά βραδινό Σαββάτου
Δεν είναι η μοναχική υπεραπλούστευση του μονόδρομου στο χωριό 

που γεννήθηκες σε φτωχική κάμαρη στα πατώματα με μαμή

Δεν είναι καν τι σου θυμίζει αυτό το προγονικό χαμόσπιτο του γιάγιου
Δεν είναι ο συμβολισμός των σταυροδρομιών που πήδηξες καλάμια
μάτωσες γόνατα υπνώτιζες μ' αναπνοές φίλους 

κι έσπαγες το κεφάλι σου με ράμματα κάθε φορά που ήθελες 

να το παίξεις ανώριμα ώριμος διεκδικητής της προσοχής των άλλων
Είναι το κίνητρο που ανακαλύπτεις μες από το ουσιαστικότερο όλων
-όταν η ζωή σε πάει
κι όλα συναινούν στο να δώσεις ώθηση στα πόδια του νου
εις φυσική πνευματικώς εξέλιξη κι αποκέντρωση ψυχής 

-Θα ΄ρθει θες δε θες
Κι αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις δεν μπορείς να το σταματήσεις
αφού κάποτες θα ΄ρθεις αντιμέτωπα με το πιο φριχτό σου φοβού
και τότε πότε κάποιος θ΄ αποφασίσει για σένα χωρίς εσένα 
Θα το ρεστάρεις πολύ πιο μετά
όταν θα βρίσκεσαι στ' απόκεντρο μέρος της φυσικής σου κατάληξης

Μ΄ ακόμα κι αν οι παιδικές διαδρομές ήταν χαραγμένες 

πάνω στη απόκοσμη αύρα της Λιοσίων της Βικτωρίας της Κάνιγγος 

των Εξαρχείων και της παλαιάς Ομόνοιας η προ νόηση θα παραμείνει 

το κρυφό τυφέκιο όσων ζηλεύουν κι εκπλήσσονται

με τ΄ αυτονόητο αντεστραμμένο όριο του "έχω"

Και πάλι δεν είναι αυτό το ζητούμενο
Μιλώντας για τέτοια ζωώδη απομόνωση και φίλους ερημίτες
σοκάκια μονοπάτια προς τον εξαγνισμό στις 2 π.μ. το βράδυ
πολυεπίπεδη ανέξοδη λαγνεία με τα στοιχειά της φύσης μας
και πέρα απ΄ αυτά αλλά μαζί με αυτά η αίσθηση ότι περπατάς 

σε δρόμο που ξέρεις πως θα σε βγάλει εκεί που πάντα φοβόσουν 

να τερματίσεις την επί γης διαδρομή σου

Εκεί που το ποτάμι η θάλασσα το βουνό και το νησί απέχουν
όσο κάνεις να σηκώσεις κεφαλή να κοιτάξεις ορίζοντα χωρικό αυτονόητο
Εκεί που οι αντανακλάσεις του ολίγου μοιάζουν με το ζητούμενο μιας ζωής
Εκεί που οι άνθρωποι δεν κορνάρουν πριν ανάψει πράσινο
Εκεί που το καθημερινό συσσίτιο είναι μια ανιδιοτελή δωρεά του απέναντι
που τον γνωρίζεις χρόνια και το καλημέρα μαζί του έχει ζωτική τριβή
με το απρόσωπο μελαγχολικό δις του μπουρδέλου μας
Εκεί που η μοναξιά είναι και φαντάζει στον νου των γητευτών 

του χρήματος και της καριέρας ευτελής σκοπός υπανάπτυξης 

-του άλλου εαυτού

Εκεί που κάποιο βράδυ η απόφαση να ξαναγεννηθείς δεν θα καθορίσει
αλλά ταπεινοβαλμένα θα ευνουχίσει το κενό που προϋπήρχε
Εκεί που ο πόνος του άλλου είναι μια πίτα για φάγωμα από φίλους 

που χώνουν δάχτυλα με βρομερά νύχια μες τη ψυχή σου για πλάκα 

ίσα να γευτούνε την σκατίλα σου ως συνοδοιπόροι σκατολάγνοι 

άνευ ωχαδερφισμού και παρηγορητική χτύπο πλατούλας

Εκεί που ο εαυτός δεν προβάρει την καλαισθησία του κουραδοκόφτης 
και της ατσαλακωσιάς με κέρδος τον απολογισμό του τίποτε
Εκεί που και η ζωή και το σκότος της
υπογράφουν μ' άχρωμο μελάνι πάνω σε χαμένα χρόνια