Μολοντούτο

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπινής ενέργειας
Αυτή που σ΄ ακουμπά 

ωσάν χτύπημα πλατούλας παρηγορητικά 
και τούτη που με ιδία κίνηση ομοιάζει 

με φαλτσέτα μπαρμπέρη στα λαιμά 

-Ρώτα με τι διαλέγω απ΄ τα δύο

-Ρώτα με τι νόημα θα είχε να με παρηγορούσες γλυκά 

και στερεότυπα μ΄ αρχιδιές ίσα να σταματήσω 

να σκέφτομαι το τέλος μου 
-Ρώτα με γιατί θέλω και μπορώ να επιλέγω

-Ρώτα με γι΄αυτό που πάει χαμένο και στραγγίζεται 
μέσα από τούλι μπομπονιέρας κάθε μέρα εις επάλξεις 
Μέκκας  πεζοδρομίων

-Φαντάσου τι θα βασίλευε αν οι πράξεις των ολίγων 

θα ήταν πάθημα των πολλών μες από ρητορικές αναλύσεις 

γι΄ αυτά που γκλαμουριαστά και ξεκωλιασμένα ισχύουν δω δα

-Βάλε με να σκεφτώ το υποδεέστερο για πάρτη σου 
βάλε με να σου φιλήσω τα πόδια κλαίγοντας 

για αυτό που δεν συμβαίνει 
γι΄αυτό που μπορούμε να δημιουργήσουμε 
με ένα όραμα σκότους κι αποδοχής στο γαμίδι μας μέσα

-Βάλε με να απαντήσω σε αυτούς που λένε πως ο θάνατος 
δεν είναι το καύκαλο της ζωής πεταμένο σε ένα κασελάκι 
που το χαϊδεύουμε απαλά
με τα δάκρυα και την απώλεια των δυσβάσταχτων "ζω" μας 
-Ακούμπησε κεφάλι στον ώμο μου να σου πω ένα παραμύθι 
χωρίς αρχή και τέλος για να κοιμηθείς με μαξιλάρι την ψυχή  
και δώσε το πιο ευτελές ρίνισμα ενσυναίσθησης που γνώρισες 
χωρίς αντάλλαγμα

-Ζήτα να ανακεφαλαιώσουμε  όσα θα ζήσουμε χωρίς εμάς 
για το καλό και θεμιτό απαύγασμα της μεταμέλειας 
των μικρών κι ήσυχων περιστάσεων 
αφού οι περιστάσεις είναι αυτό που βλέπεις αναπολείς προβλέπεις 

κι οσμίζεσαι για να μπορείς να λες πως - η ζωή τα ΄χει με άλλον 
κι αυτός είναι ο σταρχιδιστής φυσικός αυτουργός του -τι δεν έμαθες 
τι δεν έπραξες δεν ένιωσες δεν θα νιώσεις ποτέ όσο του πας κόντρα 
και τον ζηλεύεις διά την κατάντια του

-Δεν με γουστάρεις το ξέρω

-Δεν με γουστάρεις όμως γι΄αυτό που δεν είμαι

-Δεν γκαβλώνεις με τα χεσμένα στιγμιότυπα του βούρκου μου

-Με ψάχνεις σε μπαρμπαδελάκια 
ποταμίσια νερά ξόρκια για μια καλύτερη ζωή 
λάθη του τώρα σου κι ασυνάρτητες πρωινές καφεκατανύξεις 
πριν την σκλαβιά

-Δεν με θέλεις όπως δεν με φαντάζεσαι με δύο γιγάντια χέρια 
κι ένα απύθμενο νου να σου μιλά για τη στέρηση και τ' ανέφικτα 
μες από φίλτρο θανάτου

Βαθέος μέσα στ΄ άπιαστο πιάνεσαι με τις παλάμες σου να πονάν
από το βάρος της λέξης "ανάγκη" 
Τρεμοπαίζεις σαν φως μπρος τα ισοπεδωτικά μου εξαρτήματα 
και ζητάς νεκρανάσταση όταν σε πονάνε τα μνημεία που θωρείς
κάθε μέρα στον ξύπνιο σου 
γιατί σου θυμίζουν ότι κάτι κάνεις και ζεις 

-Δεν θα μάθεις ποτέ πως σε βλέπω με τα δικά μου ματομάτια 
δεν θα μου ζητήσεις ποτέ να σου περιγράψω το πως 
δεν θέλω να σου πω 
δεν θα σου πω

-Δεν με θέλεις γιατί σου φαίνεται παράδοξο 
τις στιγμές των κεριών και της μακαρονάδας στο σαλόνι σου 
που σε ρωτώ τρώγοντας γιατί δεν αυτοκτονούν τα ζώα 
ενώ ημείς το ΄χουμε κρυμμένο στο πιο φοβικό σημείο του νου μας 
Γιατί πρέπει να πλύνεις τ΄ αμάξι σου η ν΄ αγοράσεις laptop με κάμερα 
για να τρίβεις τα βυζάκια σου σε chat και πόση αξία θα είχαν δαύτα 
αν ήξερες ότι σε τρεις μήνες θα πεθάνεις

Η ύπαρξη ελέγχεται από εσένα κι είναι το καταφύγιο αυτή της ζωής 
της δικής μου ζωής 
της δικής σου 
ακόμα και μέσα απ΄ την απώλεια που δεν έχει σπάσει πόρτες από φελιζόλ 
γιατί ξέρεις πως όσο εγώ θα βουλιάζω στο φοβού
τόσο δεν θα  μαζεύονται γύρω μου άνθρωποι μ΄ αρχίδια 
δεν θα με αποκαλούν εκλεκτό σκατό και δεν θα με στηρίζουν 
για να τους στηρίζω στα δύσκολα που δεν ήρθαν 
-Θα συνεχίζω να βλέπω στα όνειρα μου αυτοκτονικούς ανθρώπους 

που άκουσα γι΄ αυτούς να μου μιλούν μ΄ αέρινο στιλάκι 
φίλους να κομματιάζονται για μήνυμα που πρέπει να ξεζουμίσω 
να αξιοποιήσω για χάρη μου 
για χάρη μας

-Θα εξακολουθώ να σου λέγω πως γουστάρω να μπλέκομαι 
σε γρανάζια του αλλόκοτου και την παραδοξότητα 
του γαμημένου παραδείσου μου για να μπορώ να μην είμαι 
για να γουστάρεις

Δεν Θα παλεύω να δοκιμάσω τη γεύση σου πίνοντας λίγο από σκέψεις 
για να καταλάβω γιατί δεν υπάρχω όπως πραγματικά θέλω να υπάρχω
-Θα ματώνω να μάθω γιατί συμβαίνει την στιγμή που δεν θέλω να ξέρω 
ενώ πρέπει να ξέρω 
Θα ζητάω πολλά περισσότερα από αυτά που μπορώ 
θ’αναρωτιέμαι αν έπρεπε να συμβεί όπως δεν συμβαίνει πάντα 
Θα φαντασιώνομαι πως σε σκοτώνω και παρακολουθώ μετά 
την επίγεια νεκρανάσταση σου 
-Θα λέω πως δεν υπήρξες ποτέ

Γεννήθηκα από το κύτταρο των λέξεων και πράξεων σου 
δεν είμαι εγώ αυτός που ξέρεις έτσι όπως νομίζεις η θέλεις να πιστεύεις 
Εγώ είμαι εσύ κι  ένας από τους ελάχιστους δρόμους 

προς την κατανόηση της διαχείρισης 
και μετά του επόμενου στιγμιότυπου περίστασης 
χωρίς την γνώση του "πως να διαχειριστώ το γιατί"

Ίσως

Γιατί 
Έκλαιγε στο κόκκινο χρώμα των δακρύων του

Μιλούσε για τον δανεισμό χρημάτων σε φίλο 
και τι αξία έχει να μπορείς να δανείζεις αβίαστα την κωλοτρυπίδα σου 
γιατί πιστεύεις στα ειδυλλιακά πεπρωμένα των στιγμών 
με ντροπή κι αφουγκρασμούς 

Γιατί της είπα στον δρόμο ότι είναι σέξι 

και θα ήθελα να της δώσω το τζιν μπουφάν μου 

για να μην κρυώσει κι αυτή 

μ΄ευχαρίστησε μέχρι που 

το σημείο του διαχωρισμού έγινε απέλπιδο κέρδος 
για την ολοδικιά μου πειραματική εμπειρία 
και το χάσιμο μια καταδυναστευμένη συστολή για το ζητούμενο 
που δεν θα γνωρίσει ποτέ

Γιατί μπήκα στο πλήθος ανάμεσα και ήταν αποπνικτικά 

μ΄ ένα φοβερό σφίξιμο στην κοιλιά και μπόλικες ναυτίες 
κατσικοκλέφτες αριστερά δεξιά μου προκαλούσαν υποσυνείδητο πνιγμό 
αλλά κανείς δεν κατάλαβε τι ήθελα να πετύχω 
μέσα από την πειραματική μου σθεναρότητα 
κανείς δεν μου έδωσε σημασία παρά μόνο όταν έφυγα κατάλαβα πως 
μπήκα σε έναν άλλο κύκλο σωματοποίησης σκέψεων 
Δεν είχα τρόπο να το δείξω 
Δεν ήθελα να κάνω κακό σε κανέναν

Γιατί 
-Είμαι το ανθρωπάκι της διπλανής ζωής 

Γιατί οι στενάχωρες λογικές 
είναι το μαντζούνι των ευρύχωρων χωματερών εκ του πρόχειρου 
μα δεν το γνωρίζω το σπορ 
-Γνωρίζω εσένα που με πλαγιοκοπείς κάθε μέρα με εικόνες του σώματος σου 
με ταΐζεις στο στόμα με ζωή κι υγεία για να μπορώ να λέω πως έχω κίνητρο 

να ζω για έναν σκοπό που ομοιάζει 
με την πιο ευτελή αλλά και τεράστια γαμημένη ευλογία μας

-Είμαι το ανθρωπάκι της διπλανής ζωής 

κι έχω κατά νου αυτό που έγραψε ένας σύντεκνος και με κρατεί ζωντανό 
-"Από την θέα γυναικείων κορμιών και την επαφή θα πάρω ότι είναι να πάρω

από πουθενά αλλού"

-τα υπόλοιπα είναι ασπιρίνες 
διά πανικών χάριν
της αιωνιότητας του θανάτου